#اقرار_خاموش
برای تیلز، پروژه فقط یک ارائه نبود؛ انگار چیزی بیشتر از آن بود. چیزی که میخواست مطمئن شود بینقص است. چیزی که اگر حتی یک بخشش اشتباه میشد، خودش را تا مدتها نمیبخشید.
وقتی به خانهی تیلز رسیدیم، تقریباً هوا داشت کاملاً تاریک میشد.
چراغهای خانه روشن بودند و از پنجرهها نور گرم و زردی بیرون میریخت. من و ناکلز تقریباً همزمان نفس راحتی کشیدیم؛ نه از خستگی، بلکه از اینکه حداقل به مقصد رسیده بودیم.
من همان اول خواستم کفشم را دربیاورم و یک گوشه بنشینم.
ناکلز هم مثل من بهنظر میرسید که بدش نمیآید چند دقیقه فقط بدون فکر کردن بنشیند. اما تیلز؟ او تازه داشت جان میگرفت.
تا وارد شدیم، مستقیم رفت سراغ میز کار و گفت:
«خب، شروع کنیم. هنوز باید چندتا چیز رو چک کنم. همین الان وقتش خوبه.»
من با تعجب نگاهش کردم.
«تیلز، ما تازه رسیدیم.»
او بدون اینکه برگردد، ابزارها را از روی میز مرتب میکرد و جواب داد:
«میدونم، ولی نمیتونیم وقت رو از دست بدیم.»
ناکلز بازوهایش را روی سینه گذاشت و با لحن جدیتری گفت:
«ببین، منم قبول دارم که باید کار رو تموم کنیم. ولی با این حال، ما همهمون خستهایم. اول باید یه کم استراحت کنیم.»
من هم سرم را تکان دادم و اضافه کردم:
«درست میگه. خسته و کوفته که نمیشه کاری کرد. از سر خستگی یههو میزنیم خرابش میکنیم. یک ساعت استراحت به جایی برنمیخوره. پروژه تقریباً تموم شده. یه استراحت میکنیم و بعد با تمام انرژی میریم سر پروژه.»
تیلز لحظهای ساکت شد.
نگاهش بین من و ناکلز چرخید، بعد به آرامی نفسش را بیرون داد. از صورتش معلوم بود که هنوز دلش راضی نیست، اما انگار میدانست ما هم بیراه نمیگوییم. نهایتاً شانههایش کمی افتاد و با اکراه سری تکان داد.
«باشه... فقط یک ساعت.»
من با رضایت لبخند زدم.
ناکلز هم انگار بالاخره نفس راحتی کشید.
وقتی به خانهی تیلز رسیدیم، تقریباً هوا داشت کاملاً تاریک میشد.
چراغهای خانه روشن بودند و از پنجرهها نور گرم و زردی بیرون میریخت. من و ناکلز تقریباً همزمان نفس راحتی کشیدیم؛ نه از خستگی، بلکه از اینکه حداقل به مقصد رسیده بودیم.
من همان اول خواستم کفشم را دربیاورم و یک گوشه بنشینم.
ناکلز هم مثل من بهنظر میرسید که بدش نمیآید چند دقیقه فقط بدون فکر کردن بنشیند. اما تیلز؟ او تازه داشت جان میگرفت.
تا وارد شدیم، مستقیم رفت سراغ میز کار و گفت:
«خب، شروع کنیم. هنوز باید چندتا چیز رو چک کنم. همین الان وقتش خوبه.»
من با تعجب نگاهش کردم.
«تیلز، ما تازه رسیدیم.»
او بدون اینکه برگردد، ابزارها را از روی میز مرتب میکرد و جواب داد:
«میدونم، ولی نمیتونیم وقت رو از دست بدیم.»
ناکلز بازوهایش را روی سینه گذاشت و با لحن جدیتری گفت:
«ببین، منم قبول دارم که باید کار رو تموم کنیم. ولی با این حال، ما همهمون خستهایم. اول باید یه کم استراحت کنیم.»
من هم سرم را تکان دادم و اضافه کردم:
«درست میگه. خسته و کوفته که نمیشه کاری کرد. از سر خستگی یههو میزنیم خرابش میکنیم. یک ساعت استراحت به جایی برنمیخوره. پروژه تقریباً تموم شده. یه استراحت میکنیم و بعد با تمام انرژی میریم سر پروژه.»
تیلز لحظهای ساکت شد.
نگاهش بین من و ناکلز چرخید، بعد به آرامی نفسش را بیرون داد. از صورتش معلوم بود که هنوز دلش راضی نیست، اما انگار میدانست ما هم بیراه نمیگوییم. نهایتاً شانههایش کمی افتاد و با اکراه سری تکان داد.
«باشه... فقط یک ساعت.»
من با رضایت لبخند زدم.
ناکلز هم انگار بالاخره نفس راحتی کشید.
- ۱۳۶
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط