helf brother part 91
برادر ناتنی پارت ۹۱
نور ملایم صبح از لابهلای پردهها رد میشد و رو صورتم مینشست. چشمهامو باز نکرده، اولین چیزی که حس کردم، دستای گرم جونگکوک بود که هنوز دورم بودن. نفساش به آرومی به گردنم میخورد… خواب بود، اما لباش هنوز کمی باز بودن، انگار توی خوابم داشت نفس میکشیدم.
نفسمو بیصدا بیرون دادم. نمیخواستم از جاش تکون بخورم. نمیخواستم اون لحظه تموم شه. هنوز بوی شب گذشته روی پوستمون بود… بوی نفسهای تند، بوسههای خیس، صدای آهستهی بوسههامون که فقط خودمون میشنیدیمش.
آروم چرخیدم و صورتش رو نگاه کردم. موهاش ریخته بودن روی پیشونیش، پوستش هنوز گرم بود، آروم و خواستنی. دستمو بالا بردم و نوک انگشتامو از روی ابروهاش رد کردم، بعد گونهش… و لبخند زدم.
اون پلک زد… یهذره تکون خورد… و چشمهاشو باز کرد. یه لبخند کوچیک نشست روی لبش وقتی چشمش به من افتاد.
"صبحت بخیر…" با صدایی خشدار گفت.
لبخندم کمرنگ بود. آروم گفتم: "کاش نمیرسید."
اون فقط نگام کرد. یه مکث کوتاه، بعد خم شد و یه بوسهی آروم گذاشت روی لبم. بوسهای که صدای خفیف "هممم"ای ازم گرفت… و بعدش گفت:
"تو هنوز همینجایی. هنوز توی بغلمی. پس همهچی خوبه."
ولی هردومون میدونستیم که این "خوب بودن" همیشگی نیست. امروز باید بره. امروز باید وسایل جمع شه، حرفای جدی زده شه، فاصلهها شروع بشن.
و من… فقط بیشتر توی بغلش خزیدم. گفتم:
"پس بذار چند دقیقهی دیگه وانمود کنیم که هنوز شب گذشتهست… و تو فقط مال منی."
اون خندید. بوسهی دیگهای گذاشت روی شونهم، و زمزمه کرد:
"تا وقتی بخوای، مال توام…"
نور ملایم صبح از لابهلای پردهها رد میشد و رو صورتم مینشست. چشمهامو باز نکرده، اولین چیزی که حس کردم، دستای گرم جونگکوک بود که هنوز دورم بودن. نفساش به آرومی به گردنم میخورد… خواب بود، اما لباش هنوز کمی باز بودن، انگار توی خوابم داشت نفس میکشیدم.
نفسمو بیصدا بیرون دادم. نمیخواستم از جاش تکون بخورم. نمیخواستم اون لحظه تموم شه. هنوز بوی شب گذشته روی پوستمون بود… بوی نفسهای تند، بوسههای خیس، صدای آهستهی بوسههامون که فقط خودمون میشنیدیمش.
آروم چرخیدم و صورتش رو نگاه کردم. موهاش ریخته بودن روی پیشونیش، پوستش هنوز گرم بود، آروم و خواستنی. دستمو بالا بردم و نوک انگشتامو از روی ابروهاش رد کردم، بعد گونهش… و لبخند زدم.
اون پلک زد… یهذره تکون خورد… و چشمهاشو باز کرد. یه لبخند کوچیک نشست روی لبش وقتی چشمش به من افتاد.
"صبحت بخیر…" با صدایی خشدار گفت.
لبخندم کمرنگ بود. آروم گفتم: "کاش نمیرسید."
اون فقط نگام کرد. یه مکث کوتاه، بعد خم شد و یه بوسهی آروم گذاشت روی لبم. بوسهای که صدای خفیف "هممم"ای ازم گرفت… و بعدش گفت:
"تو هنوز همینجایی. هنوز توی بغلمی. پس همهچی خوبه."
ولی هردومون میدونستیم که این "خوب بودن" همیشگی نیست. امروز باید بره. امروز باید وسایل جمع شه، حرفای جدی زده شه، فاصلهها شروع بشن.
و من… فقط بیشتر توی بغلش خزیدم. گفتم:
"پس بذار چند دقیقهی دیگه وانمود کنیم که هنوز شب گذشتهست… و تو فقط مال منی."
اون خندید. بوسهی دیگهای گذاشت روی شونهم، و زمزمه کرد:
"تا وقتی بخوای، مال توام…"
- ۷.۵k
- ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط