اسم : عشقی گمشده در تاریکی جنگل
اسم : عشقی گمشده در تاریکی جنگل
پارت ۱۹ (از زبان راوی)
واکس از قفس بیرون اومد. در رو قفل کرد. ولی به جای اینکه بره، ایستاد. به الستور نگاه کرد که توی خودش فرو رفته بود و روی جنازهی لوسیفر خم شده بود. نویز توی سرش قطع و وصل میشد. اون فکر میکرد از دیدن این صحنه لذت میبره، ولی حالا... حس عجیبی داشت. انگار یه چیزی توی سینهش خالی شد. اون داشت گریهی الستور رو میدید. گریهی کسی که همه فکر میکردن قلب نداره.
الستور سرش رو بالا آورد. چشمهاش قرمز و خیس بود. به واکس نگاه کرد. نه با خشم. با یه سکوت سنگین و مرگبار.
الستور: «...حالا دیگه... هر کاری میخوای بکن. ولی بدون... من تیکه تیکهات میکنم.»
واکس چیزی نگفت. فقط برگشت و از قفس بیرون رفت. در قفس رو پشت سرش قفل کرد. قدمهاش توی راهرو گم شدند.
اما...
واکس چند قدم که دور شد، ایستاد. دستش رو روی سینهاش گذاشت. نویز الکتریکی توی سرش تبدیل به یه صدای گوشخراش شد. اون نمیتونست تحمل کنه. نمیتونست الستور رو توی این وضعیت اسفناک، توی زیرزمین سرد و نمناک، کنار جنازهی اون پسرک ببینه.
شاید براتون سوال بشه که چرا واکس باید همچین کاری کنه؟ باید بگم که... واکس از مدتها پیش، دیوانهوار عاشق الستور بود.
همهی این نقشهها، همهی این بازیها، فقط برای این بود که الستور رو تصاحب کنه. اون فکر میکرد با کشتن لوسیفر، الستور از بند عشقِ اون پسر آزاد میشه و به سمت خودش میاد. ولی حالا... الستور رو میدید که چطور برای یه انسان ضعیف، تیکه تیکه شده. و این عذابش میداد.
واکس سریع برگشت. با عجله در قفس رو دوباره باز کرد. سیمهاش یه پتوی مخملی و ضخیم از گوشهی راهرو برداشتند و آروم رفتند سمت الستور.
پتو روی شونههای لرزون الستور نشست. الستور حتی جون نداشت که مقاومت کنه. ضعف و گریه، تمام قدرتش رو گرفته بود.
واکس جلو رفت و الستور رو آروم توی بغلش گرفت. بغلش گرم بود. الستور که دیگه جونی برای تقلا کردن نداشت، همونجا توی بغل واکس، بیهوش شد. سرش روی سینهی واکس افتاد.
واکس با یه نگاه عجیب و غمگین به جنازهی لوسیفر، از قفس بیرون رفت و در رو بست. راهرو رو طی کرد و به سمت اتاق شخصی خودش رفت
چند ساعت بعد...
الستور با سردردی وحشتناک، پلکهاش رو باز کرد.
نورش کم بود. یه نور ملایم و گرم از لوسترهای کریستالی میتابید. الستور پلک زد.
سقف... سقف سنگی و سرد زیرزمین نبود. یه سقف گنبدی با نقاشیهای زیبا و مجلل بود.
الستور سرش رو به سختی چرخوند.
تخت... یه تخت بزرگ، زیبا و راحت با ملافههای ابریشمی که توش خوابیده بود. اتاق پر از مبلهای چرمی، کتابخانههای بزرگ و پردههای سنگین بود.
الستور سعی کرد بلند بشه، ولی بدنش نای بلند شدن نداشت.
دستش رو به سمت صورتش برد. هنوز رد اشک روی گونهاش بود.
و بعد... یادش اومد.
لوسیفر. جنازهی لوسیفر.
قلبش فشرده شد. یه بغض سنگین گلوش رو گرفت.
صدای یه نویز ملایم از سمت در اومد.
واکس وارد شد. بدون کت سیاهش. توی یه پیراهن ساده و شلوار، داشت یه فنجون قهوه توی دستش میچرخوند. نگاهش به الستوری افتاد که روی تخت نشسته بود و مثل یه پرندهی زخمی میلرزید.
واکس جلو اومد. با آرامشی عجیب، فنجون قهوه رو روی میز کنار تخت گذاشت.
واکس: «بیدار شدی.»
الستور با نفرت بهش خیره شد. صداش گرفته و ضعیف بود: «چرا... چرا من رو نکشدی؟ چرا من رو آوردی اینجا؟»
واکس چند لحظه بهش خیره شد. اون نویز تلویزیونی توی چشماش، حالا یه رنگ دیگه داشت.
واکس آروم روی لبهی تخت نشست. دستش رو دراز کرد که صورت الستور رو لمس کنه، ولی الستور با تمام ضعفی که داشت، خودش رو عقب کشید.
واکس دستش رو توی هوا نگه داشت. بعد آروم پایین آورد.
واکس: «چون... من نمیتونم ببینم تو توی این وضعیت باشی. لعنتی الستور... من همهی این کارها رو کردم که تو رو داشته باشم. من... دیوانهوار عاشقتم. لوسیفر یه مانع بود. یه مانع که تو رو از من میگرفت. من نمیخواستم تو اذیت بشی... فقط میخواستم مال من باشی.»
الستور با چشمهای پفکرده و خیس، بهش زل زد. باور نمیکرد.
الستور: «تو... دیوونهای. تو یه مریض روانی هستی.»
واکس لبخند تلخی زد. نویز توی صداش لرزید.
واکس: «آره... شاید. ولی حالا که اون نیست... تو مال منی. و من هیچوقت نمیذارم از این اتاق بری. هیچوقت.»
الستور سرش رو به سمت پنجرهی بزرگ اتاق چرخوند. بیرون، جنگل تاریک بود.
الستور زیر لب زمزمه کرد: «لوسیفر...»
اشکهاش دوباره سرازیر شدند. و توی اون اتاق مجلل و گرم، در حالی که واکس با یه نگاه بیمارگونه و عاشقانه تماشاش میکرد، الستور برای عشقِ از دست رفتهش گریه کرد.
ادامه دارد...
پارت ۱۹ (از زبان راوی)
واکس از قفس بیرون اومد. در رو قفل کرد. ولی به جای اینکه بره، ایستاد. به الستور نگاه کرد که توی خودش فرو رفته بود و روی جنازهی لوسیفر خم شده بود. نویز توی سرش قطع و وصل میشد. اون فکر میکرد از دیدن این صحنه لذت میبره، ولی حالا... حس عجیبی داشت. انگار یه چیزی توی سینهش خالی شد. اون داشت گریهی الستور رو میدید. گریهی کسی که همه فکر میکردن قلب نداره.
الستور سرش رو بالا آورد. چشمهاش قرمز و خیس بود. به واکس نگاه کرد. نه با خشم. با یه سکوت سنگین و مرگبار.
الستور: «...حالا دیگه... هر کاری میخوای بکن. ولی بدون... من تیکه تیکهات میکنم.»
واکس چیزی نگفت. فقط برگشت و از قفس بیرون رفت. در قفس رو پشت سرش قفل کرد. قدمهاش توی راهرو گم شدند.
اما...
واکس چند قدم که دور شد، ایستاد. دستش رو روی سینهاش گذاشت. نویز الکتریکی توی سرش تبدیل به یه صدای گوشخراش شد. اون نمیتونست تحمل کنه. نمیتونست الستور رو توی این وضعیت اسفناک، توی زیرزمین سرد و نمناک، کنار جنازهی اون پسرک ببینه.
شاید براتون سوال بشه که چرا واکس باید همچین کاری کنه؟ باید بگم که... واکس از مدتها پیش، دیوانهوار عاشق الستور بود.
همهی این نقشهها، همهی این بازیها، فقط برای این بود که الستور رو تصاحب کنه. اون فکر میکرد با کشتن لوسیفر، الستور از بند عشقِ اون پسر آزاد میشه و به سمت خودش میاد. ولی حالا... الستور رو میدید که چطور برای یه انسان ضعیف، تیکه تیکه شده. و این عذابش میداد.
واکس سریع برگشت. با عجله در قفس رو دوباره باز کرد. سیمهاش یه پتوی مخملی و ضخیم از گوشهی راهرو برداشتند و آروم رفتند سمت الستور.
پتو روی شونههای لرزون الستور نشست. الستور حتی جون نداشت که مقاومت کنه. ضعف و گریه، تمام قدرتش رو گرفته بود.
واکس جلو رفت و الستور رو آروم توی بغلش گرفت. بغلش گرم بود. الستور که دیگه جونی برای تقلا کردن نداشت، همونجا توی بغل واکس، بیهوش شد. سرش روی سینهی واکس افتاد.
واکس با یه نگاه عجیب و غمگین به جنازهی لوسیفر، از قفس بیرون رفت و در رو بست. راهرو رو طی کرد و به سمت اتاق شخصی خودش رفت
چند ساعت بعد...
الستور با سردردی وحشتناک، پلکهاش رو باز کرد.
نورش کم بود. یه نور ملایم و گرم از لوسترهای کریستالی میتابید. الستور پلک زد.
سقف... سقف سنگی و سرد زیرزمین نبود. یه سقف گنبدی با نقاشیهای زیبا و مجلل بود.
الستور سرش رو به سختی چرخوند.
تخت... یه تخت بزرگ، زیبا و راحت با ملافههای ابریشمی که توش خوابیده بود. اتاق پر از مبلهای چرمی، کتابخانههای بزرگ و پردههای سنگین بود.
الستور سعی کرد بلند بشه، ولی بدنش نای بلند شدن نداشت.
دستش رو به سمت صورتش برد. هنوز رد اشک روی گونهاش بود.
و بعد... یادش اومد.
لوسیفر. جنازهی لوسیفر.
قلبش فشرده شد. یه بغض سنگین گلوش رو گرفت.
صدای یه نویز ملایم از سمت در اومد.
واکس وارد شد. بدون کت سیاهش. توی یه پیراهن ساده و شلوار، داشت یه فنجون قهوه توی دستش میچرخوند. نگاهش به الستوری افتاد که روی تخت نشسته بود و مثل یه پرندهی زخمی میلرزید.
واکس جلو اومد. با آرامشی عجیب، فنجون قهوه رو روی میز کنار تخت گذاشت.
واکس: «بیدار شدی.»
الستور با نفرت بهش خیره شد. صداش گرفته و ضعیف بود: «چرا... چرا من رو نکشدی؟ چرا من رو آوردی اینجا؟»
واکس چند لحظه بهش خیره شد. اون نویز تلویزیونی توی چشماش، حالا یه رنگ دیگه داشت.
واکس آروم روی لبهی تخت نشست. دستش رو دراز کرد که صورت الستور رو لمس کنه، ولی الستور با تمام ضعفی که داشت، خودش رو عقب کشید.
واکس دستش رو توی هوا نگه داشت. بعد آروم پایین آورد.
واکس: «چون... من نمیتونم ببینم تو توی این وضعیت باشی. لعنتی الستور... من همهی این کارها رو کردم که تو رو داشته باشم. من... دیوانهوار عاشقتم. لوسیفر یه مانع بود. یه مانع که تو رو از من میگرفت. من نمیخواستم تو اذیت بشی... فقط میخواستم مال من باشی.»
الستور با چشمهای پفکرده و خیس، بهش زل زد. باور نمیکرد.
الستور: «تو... دیوونهای. تو یه مریض روانی هستی.»
واکس لبخند تلخی زد. نویز توی صداش لرزید.
واکس: «آره... شاید. ولی حالا که اون نیست... تو مال منی. و من هیچوقت نمیذارم از این اتاق بری. هیچوقت.»
الستور سرش رو به سمت پنجرهی بزرگ اتاق چرخوند. بیرون، جنگل تاریک بود.
الستور زیر لب زمزمه کرد: «لوسیفر...»
اشکهاش دوباره سرازیر شدند. و توی اون اتاق مجلل و گرم، در حالی که واکس با یه نگاه بیمارگونه و عاشقانه تماشاش میکرد، الستور برای عشقِ از دست رفتهش گریه کرد.
ادامه دارد...
- ۷۶
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط