تکپارتی از جیهوپ
(غم عشق)
هوای پاییزی، سرد و نمناک، بر شیشهی کافه میچسبید. جیهوپ با نگاهی خیره به بیرون، قهوهی گرمش را همراه با عطر برگهای زرد و قهوهای، مینوشید. دختری با موهای تیره و چشمانی به رنگ آسمان ابری، در گوشهای از کافه نشسته بود. کتاب نازکی در دست داشت و با دقت به کلماتش خیره شده بود. سکوت، پایهای برای شروع یک داستان بود.
جیهوپ، با تپشهای نامنظم قلبش، هر بار که به آن دختر نگاه میکرد، دلش میخواست برای همیشه در آن سکوت بماند. نمیخواست کلامش، مثل برگهای پاییزی، خاموش شود. با خود فکر میکرد که چرا این دختر، در آن گوشه یِ کافه، اینقدر آرام و با جذبه است.او، نقطهی تابندهای بود در دنیایی که برای جیهوپ، تاریک و خستهکننده شده بود.
روزها گذشت و جیهوپ، با احتیاط و عشق، خود را در مسیر این پیدا میکرد. با دخترک، به نام “ا/ت”، صحبت میکرد. از چیزهای کوچک و بزرگ، از آرزوها و نگرانی ها. هر کلمه و هر لبخند ا/ت، جهانی جدید برای جیهوپ میساخت. عشقی که با آهستهترین قدمها، به قلب جیهوپ راه یافت، مثل موسیقی بیکلامی بود که در دلش شنیده میشد.
اما، غم پاییز، همیشه با خود، پاییزی دیگر را به همراه میآورد. ا/ت، مجبور به ترکِ شهر شد. خاطراتِ پاییزیِ جیهوپ، مثل برگهای زردی که از شاخهها جدا شدهاند و به زمین میافتادند. او با سکوتِ سردِ شهر و خالِی از وجود ا/ت، تنها مانده بود.
نامهای که از جانب ا/ت دریافت کرد، مانند بارانی سرد، بر قلبش فرود آمد. نامهای که قصه یِ دلِ شکستهاش را ، قصهگو بود. جیهوپ، در آن لحظهها، با تمام وجودش، با تمام صداهای متوقف شدهی جهان درونش، به خود میگفت: “من هزاران طوفانِ پاییزی را در قلبم جمع میکنم تا همیشه به یاد تو باشم”. و با این سخن، عشقِ غم انگیزش به پایان رسید.
پایان ...
این یکیو گند زدم :)
هوای پاییزی، سرد و نمناک، بر شیشهی کافه میچسبید. جیهوپ با نگاهی خیره به بیرون، قهوهی گرمش را همراه با عطر برگهای زرد و قهوهای، مینوشید. دختری با موهای تیره و چشمانی به رنگ آسمان ابری، در گوشهای از کافه نشسته بود. کتاب نازکی در دست داشت و با دقت به کلماتش خیره شده بود. سکوت، پایهای برای شروع یک داستان بود.
جیهوپ، با تپشهای نامنظم قلبش، هر بار که به آن دختر نگاه میکرد، دلش میخواست برای همیشه در آن سکوت بماند. نمیخواست کلامش، مثل برگهای پاییزی، خاموش شود. با خود فکر میکرد که چرا این دختر، در آن گوشه یِ کافه، اینقدر آرام و با جذبه است.او، نقطهی تابندهای بود در دنیایی که برای جیهوپ، تاریک و خستهکننده شده بود.
روزها گذشت و جیهوپ، با احتیاط و عشق، خود را در مسیر این پیدا میکرد. با دخترک، به نام “ا/ت”، صحبت میکرد. از چیزهای کوچک و بزرگ، از آرزوها و نگرانی ها. هر کلمه و هر لبخند ا/ت، جهانی جدید برای جیهوپ میساخت. عشقی که با آهستهترین قدمها، به قلب جیهوپ راه یافت، مثل موسیقی بیکلامی بود که در دلش شنیده میشد.
اما، غم پاییز، همیشه با خود، پاییزی دیگر را به همراه میآورد. ا/ت، مجبور به ترکِ شهر شد. خاطراتِ پاییزیِ جیهوپ، مثل برگهای زردی که از شاخهها جدا شدهاند و به زمین میافتادند. او با سکوتِ سردِ شهر و خالِی از وجود ا/ت، تنها مانده بود.
نامهای که از جانب ا/ت دریافت کرد، مانند بارانی سرد، بر قلبش فرود آمد. نامهای که قصه یِ دلِ شکستهاش را ، قصهگو بود. جیهوپ، در آن لحظهها، با تمام وجودش، با تمام صداهای متوقف شدهی جهان درونش، به خود میگفت: “من هزاران طوفانِ پاییزی را در قلبم جمع میکنم تا همیشه به یاد تو باشم”. و با این سخن، عشقِ غم انگیزش به پایان رسید.
پایان ...
این یکیو گند زدم :)
- ۶.۱k
- ۰۶ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط