ما چون ز دری پای کشیدیم ، کشیدیم

ما چون ز دری پای کشیدیم ، کشیدیم

امید ز هر کس که بریدیم ،بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

از گوشه بامی که پریدیم ،پریدیم

رم دادن صید خود از آغاز غلط بود

حالا که رماندی و رمیدیم، رمیدیم

کوی تو که باغ ارم و روضه خلد است

انگار که دیدیم ، ندیدیم ،ندیدیم

صد باغ بهار است و صلای گل و گلشن

گر میوه یک باغ نچیدیم ،نچیدیم

سر تا به قدم تیغ دعاییم و تو غافل

هان واقف دم باش رسیدیم ،رسیدیم

وحشی" سبب دوری و این قسم سخن ها"

آن نیست که ما هم نشنیدیم، شنیدیم ...