لانگ فیکشن از سونگمین/p2
علامت من:○
علامت دیگران:_
بازم...بازم مجبور شدم ردش کنم؛ مجبور شدم بهش بگم دوسش ندارم با اینکه جدی جدی براش میمردم. برای یه خنده ی کوچیک و دوست داشتنی اون پسر حاضر بودم همه چیزمو بدم.
سونگمین بخاطر من هیچوقت قبول نکرد که به خوابگاه کمپانی بره.
از وقتی دوستیمون با مشکلات روحی من شروع شد، از وقتی نمیتونستم حتی به اطرافیانم اعتماد کنم...سونگمین اونی شد که اولین نفر جلو اومد و گفت:" من فقط میخوام خودمو بهت ثابت کنم؛ میخوام از خودم شروع کنم. قول میدم هیچوقت صدامو بالا نبرم و قسم میخورم که اجازه ندم کسی همچین غلطی بکنه."
و دقیقا همینطورم تموم دنیام شد...!
حالا میفهمم باید جلوی خودمو میگرفتم؛ هرچقدر هم دوسش داشتم...باید جلوی خودمو میگرفتم که اونهمه باهاش وقت نگذرونم. اونهمه باهاش خاطره نسازم...
من که میدونستم چه حسی بهم داره.
منِ احمق که میدونستم اون پسر یه آیدله!
چطور طَمَع کردم و اونو پیش خودم نگه داشتم؟!
بخاطر همین هم کمپانی باهاش مخالف بود.
درست فکر میکرد؛ همین جوریش هم استیها از اینکه با بقیه اعضا توی خوابگاه زندگی نمیکرد کنجکاو بودن. مطمئناً اگه بفهمن با دختری زندگی میکرده و الانم باهاش توی رابطهست، معلوم نیست چه شایعانی پخش کنن.
معلوم نیست چقدر هِیت بدن و بخوان که اون گروه دوست داشتنی رو از هم بپاشن.
بعد از اینکه کمپانیش به من ایمیل زد و پیامی بلند بالا راجع به این قضیه نوشت، فهمیدم که حالا باید جلوشو بگیرم.
نمیتونستم اجازه بدم اینطوری به پسری که دوسش دارم بی احترامی کنن یا بخوان انقدر بیرحمانه راجعبهش قضاوت کنن...
پس حالا فقط یک راه برای رفتن دارم، این که فعلا بتونم خودمو آروم کنم...
ادامه دارد...
#yuji
علامت دیگران:_
بازم...بازم مجبور شدم ردش کنم؛ مجبور شدم بهش بگم دوسش ندارم با اینکه جدی جدی براش میمردم. برای یه خنده ی کوچیک و دوست داشتنی اون پسر حاضر بودم همه چیزمو بدم.
سونگمین بخاطر من هیچوقت قبول نکرد که به خوابگاه کمپانی بره.
از وقتی دوستیمون با مشکلات روحی من شروع شد، از وقتی نمیتونستم حتی به اطرافیانم اعتماد کنم...سونگمین اونی شد که اولین نفر جلو اومد و گفت:" من فقط میخوام خودمو بهت ثابت کنم؛ میخوام از خودم شروع کنم. قول میدم هیچوقت صدامو بالا نبرم و قسم میخورم که اجازه ندم کسی همچین غلطی بکنه."
و دقیقا همینطورم تموم دنیام شد...!
حالا میفهمم باید جلوی خودمو میگرفتم؛ هرچقدر هم دوسش داشتم...باید جلوی خودمو میگرفتم که اونهمه باهاش وقت نگذرونم. اونهمه باهاش خاطره نسازم...
من که میدونستم چه حسی بهم داره.
منِ احمق که میدونستم اون پسر یه آیدله!
چطور طَمَع کردم و اونو پیش خودم نگه داشتم؟!
بخاطر همین هم کمپانی باهاش مخالف بود.
درست فکر میکرد؛ همین جوریش هم استیها از اینکه با بقیه اعضا توی خوابگاه زندگی نمیکرد کنجکاو بودن. مطمئناً اگه بفهمن با دختری زندگی میکرده و الانم باهاش توی رابطهست، معلوم نیست چه شایعانی پخش کنن.
معلوم نیست چقدر هِیت بدن و بخوان که اون گروه دوست داشتنی رو از هم بپاشن.
بعد از اینکه کمپانیش به من ایمیل زد و پیامی بلند بالا راجع به این قضیه نوشت، فهمیدم که حالا باید جلوشو بگیرم.
نمیتونستم اجازه بدم اینطوری به پسری که دوسش دارم بی احترامی کنن یا بخوان انقدر بیرحمانه راجعبهش قضاوت کنن...
پس حالا فقط یک راه برای رفتن دارم، این که فعلا بتونم خودمو آروم کنم...
ادامه دارد...
#yuji
- ۴.۷k
- ۰۹ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط