رمان: آخرین رقص در قصر
رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_28
فصل چهاردهم: روزی بدون عنوان
A Day Without a Title
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
شهر مثل همیشه زنده بود.
فروشندگان در بازار مشغول معرفی اجناسشان بودند، صدای گفت‌وگوی مردم از هر طرف شنیده می‌شد و بوی نان تازه از نانوایی‌های کوچک به مشام می‌رسید.
سونگمین کنار چان قدم می‌زد.
این بار خبری از خدمتکاران و همراهان سلطنتی نبود.
فقط خودشان بودند.
سونگمین جلوی مغازه‌ای ایستاد و به جعبه‌ی کوچکی از شیرینی‌ها نگاه کرد.
— این‌ها رو قبلاً امتحان کردی؟
چان به جعبه نگاه کرد.
— نه.
— پس باید امتحانشون کنی.
چان یکی برداشت و مزه کرد.
سونگمین منتظر نظرش ماند.
— خب؟
چان کمی فکر کرد.
— بد نیست.
سونگمین با اعتراض گفت:
— فقط بد نیست؟
— انتظار داشتی شعر بخونم؟
سونگمین خندید.
— حداقل می‌تونستی کمی هیجان نشون بدی.
چان یکی دیگر برداشت.
— حالا بهتر شد؟
— نه، هنوز قانع نشدم.
چان شیرینی را به سمت او گرفت.
— پس خودت بیشتر بخور.
سونگمین با خنده آن را گرفت.
چیزی که سونگمین می‌خواست
کمی بعد، هر دو در کنار آب‌نمای کوچکی در میدان شهر نشستند.
سونگمین به مردم نگاه می‌کرد.
مردم بدون توجه به جایگاه او از کنارشان عبور می‌کردند.
— چان؟
— بله؟
— می‌دونی چرا دوست دارم گاهی از قصر بیرون بیام؟
چان به او نگاه کرد.
— چون شیرینی‌های بیرون از قصر بهترن؟
سونگمین خندید.
— اونم هست.
بعد نگاهش را به میدان دوخت.
— اینجا کسی از من انتظار نداره همیشه درست حرف بزنم یا همیشه لبخند بزنم. می‌تونم هر جا خواستم برم، هر چیزی که دوست داشتم بخرم و حتی برای چند ساعت فراموش کنم که شاهزاده‌ام.
چان آرام گفت:
— پس باید بیشتر از این روزها داشته باشی.
سونگمین به او نگاه کرد.
— فکر می‌کنی ممکنه؟
— چرا که نه؟
— همیشه همه‌چیز به این سادگی نیست.
چان لبخند کوچکی زد.
— می‌دونم. ولی قرار نیست همیشه همه‌چیز سخت باشه.
سونگمین چند لحظه سکوت کرد.
بعد گفت:
— خوشحالم امروز با من اومدی.
چان نگاهش کرد.
— منم خوشحالم که دعوتم کردی.
بازگشت به خانه
در همان ساعت، در خانه‌ی مشترک چان، هیونجین مشغول آماده کردن چای بود.
هان روی مبل نشسته بود و با بی‌حوصلگی به سقف نگاه می‌کرد.
آی‌ان هم مشغول خوردن شیرینی بود.
هیونجین نگاهی به ساعت انداخت.
— چان هنوز برنگشته؟
هان گفت:
— شاید بالاخره تصمیم گرفته زندگی اجتماعی داشته باشه.
آی‌ان با دهان پر گفت:
— یا شاید گم شده.
هیونجین به او نگاه کرد.
— چرا همیشه احتمال‌های عجیب می‌دی؟
آی‌ان شانه بالا انداخت.
— چون زندگی با شما سه نفر هیچ‌وقت قابل پیش‌بینی نیست.
هان خندید.
در همان لحظه، صدای باز شدن در آمد.
چان وارد خانه شد.
هیونجین به او نگاه کرد.
— بالاخره برگشتی!
چان کفش‌هایش را کنار گذاشت.
— مگه قرار بود کجا باشم؟
هان با لبخند گفت:
— نمی‌دونیم. ولی ظاهراً امروز خیلی خوش گذشته.
چان نگاهی به او انداخت.
— شماها واقعاً کار دیگه‌ای ندارید؟
آی‌ان شیرینی دیگری برداشت.
— نه.
یک روز معمولی
شب، سونگمین در اتاقش کنار پنجره ایستاده بود.
شهر از دور آرام به نظر می‌رسید.
روی میز کنار تختش، جعبه‌ی کوچکی از همان شیرینی‌های صبح قرار داشت.
او یکی برداشت و لبخند زد.
روز خاصی نبود.
نه مراسمی برگزار شده بود، نه اتفاق بزرگی افتاده بود و نه خبری از موسیقی و رقص بود.
اما سونگمین از آن روز راضی بود.
چون برای چند ساعت توانسته بود بدون عنوان سلطنتی زندگی کند.
و در تمام آن چند ساعت، کسی کنارش بود که هیچ‌وقت از او نخواسته بود شاهزاده باشد.
فقط سونگمین بودنش کافی بود.
پایان فصل چهاردهم
𓂃 ࣪˖ ִֶָ𐀔
«گاهی زیباترین خاطرات، از معمولی‌ترین روزها ساخته می‌شوند؛ روزهایی که کنار آدم درست، دیگر نیازی به هیچ عنوانی نیست.»
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_28
فصل چهاردهم: روزی بدون عنوان
A Day Without a Title
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
شهر مثل همیشه زنده بود.
فروشندگان در بازار مشغول معرفی اجناسشان بودند، صدای گفت‌وگوی مردم از هر طرف شنیده می‌شد و بوی نان تازه از نانوایی‌های کوچک به مشام می‌رسید.
سونگمین کنار چان قدم می‌زد.
این بار خبری از خدمتکاران و همراهان سلطنتی نبود.
فقط خودشان بودند.
سونگمین جلوی مغازه‌ای ایستاد و به جعبه‌ی کوچکی از شیرینی‌ها نگاه کرد.
— این‌ها رو قبلاً امتحان کردی؟
چان به جعبه نگاه کرد.
— نه.
— پس باید امتحانشون کنی.
چان یکی برداشت و مزه کرد.
سونگمین منتظر نظرش ماند.
— خب؟
چان کمی فکر کرد.
— بد نیست.
سونگمین با اعتراض گفت:
— فقط بد نیست؟
— انتظار داشتی شعر بخونم؟
سونگمین خندید.
— حداقل می‌تونستی کمی هیجان نشون بدی.
چان یکی دیگر برداشت.
— حالا بهتر شد؟
— نه، هنوز قانع نشدم.
چان شیرینی را به سمت او گرفت.
— پس خودت بیشتر بخور.
سونگمین با خنده آن را گرفت.
چیزی که سونگمین می‌خواست
کمی بعد، هر دو در کنار آب‌نمای کوچکی در میدان شهر نشستند.
سونگمین به مردم نگاه می‌کرد.
مردم بدون توجه به جایگاه او از کنارشان عبور می‌کردند.
— چان؟
— بله؟
— می‌دونی چرا دوست دارم گاهی از قصر بیرون بیام؟
چان به او نگاه کرد.
— چون شیرینی‌های بیرون از قصر بهترن؟
سونگمین خندید.
— اونم هست.
بعد نگاهش را به میدان دوخت.
— اینجا کسی از من انتظار نداره همیشه درست حرف بزنم یا همیشه لبخند بزنم. می‌تونم هر جا خواستم برم، هر چیزی که دوست داشتم بخرم و حتی برای چند ساعت فراموش کنم که شاهزاده‌ام.
چان آرام گفت:
— پس باید بیشتر از این روزها داشته باشی.
سونگمین به او نگاه کرد.
— فکر می‌کنی ممکنه؟
— چرا که نه؟
— همیشه همه‌چیز به این سادگی نیست.
چان لبخند کوچکی زد.
— می‌دونم. ولی قرار نیست همیشه همه‌چیز سخت باشه.
سونگمین چند لحظه سکوت کرد.
بعد گفت:
— خوشحالم امروز با من اومدی.
چان نگاهش کرد.
— منم خوشحالم که دعوتم کردی.
بازگشت به خانه
در همان ساعت، در خانه‌ی مشترک چان، هیونجین مشغول آماده کردن چای بود.
هان روی مبل نشسته بود و با بی‌حوصلگی به سقف نگاه می‌کرد.
آی‌ان هم مشغول خوردن شیرینی بود.
هیونجین نگاهی به ساعت انداخت.
— چان هنوز برنگشته؟
هان گفت:
— شاید بالاخره تصمیم گرفته زندگی اجتماعی داشته باشه.
آی‌ان با دهان پر گفت:
— یا شاید گم شده.
هیونجین به او نگاه کرد.
— چرا همیشه احتمال‌های عجیب می‌دی؟
آی‌ان شانه بالا انداخت.
— چون زندگی با شما سه نفر هیچ‌وقت قابل پیش‌بینی نیست.
هان خندید.
در همان لحظه، صدای باز شدن در آمد.
چان وارد خانه شد.
هیونجین به او نگاه کرد.
— بالاخره برگشتی!
چان کفش‌هایش را کنار گذاشت.
— مگه قرار بود کجا باشم؟
هان با لبخند گفت:
— نمی‌دونیم. ولی ظاهراً امروز خیلی خوش گذشته.
چان نگاهی به او انداخت.
— شماها واقعاً کار دیگه‌ای ندارید؟
آی‌ان شیرینی دیگری برداشت.
— نه.
یک روز معمولی
شب، سونگمین در اتاقش کنار پنجره ایستاده بود.
شهر از دور آرام به نظر می‌رسید.
روی میز کنار تختش، جعبه‌ی کوچکی از همان شیرینی‌های صبح قرار داشت.
او یکی برداشت و لبخند زد.
روز خاصی نبود.
نه مراسمی برگزار شده بود، نه اتفاق بزرگی افتاده بود و نه خبری از موسیقی و رقص بود.
اما سونگمین از آن روز راضی بود.
چون برای چند ساعت توانسته بود بدون عنوان سلطنتی زندگی کند.
و در تمام آن چند ساعت، کسی کنارش بود که هیچ‌وقت از او نخواسته بود شاهزاده باشد.
فقط سونگمین بودنش کافی بود.
پایان فصل چهاردهم
𓂃 ࣪˖ ִֶָ𐀔
«گاهی زیباترین خاطرات، از معمولی‌ترین روزها ساخته می‌شوند؛ روزهایی که کنار آدم درست، دیگر نیازی به هیچ عنوانی نیست.»
- ۵۰
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
