پناه قلب من

در سال ۱۸۱۶ میلادی، در قلب فرانسه، قلعه‌ای باشکوه با دیوارهای مرمر سفید و پنجره‌های بلند رو به باغ‌های رز، خانه‌ی شاهزاده آیلار بود. دختری با چهره‌ای لطیف، نگاهی نجیب و قلبی که در قفس طلایی گرفتار بود.
پدرش، پادشاه لویی دوم، او را همچون تابلویی زنده به دربار نشان می‌داد، اما هیچ‌گاه نپرسیده بود دل دخترش برای چه کسی می‌تپد.
روزی، در مهمانی بهاری سلطنتی که در باغ رز برگزار می‌شد، آیلار میان جمعیت کسی را دید که با بقیه فرق داشت. او لباس اشرافی نپوشیده بود، ولی وقاری در نگاهش موج می‌زد که از تمام شاهزاده‌ها عمیق‌تر بود.
او تهیونگ بود، پسر نقاشِ دربار، کسی که برای طراحی مناظر دعوت شده بود.
آیلار و تهیونگ در میان گل‌ها چشم در چشم شدند. سکوتی بین‌شان نشست. نگاه‌شان طولانی بود، نه از جسارت، بلکه از آشنایی ناگفته‌ای در قلب‌شان.
چند روز بعد، در کتابخانه‌ی قدیمی قلعه، دوباره هم را دیدند. و این‌بار، کلمات راهی به لب پیدا کردند.
شعر، فلسفه، نقاشی... گفت‌وگوها هر شب ادامه یافت، در سایه‌ی شمع‌ها و بین صفحات کتاب‌های کهنه.
و عشق، بی‌صدا میان‌شان ریشه زد.
اما وقتی پادشاه از این رابطه باخبر شد، خشمگین شد.
"تو شاهزاده‌ای، نه دل‌باخته‌ی یک نقاش!"
هرچه تهیونگ تلاش کرد، احترام گذاشت، حتی تابلوهایی از خاندان سلطنتی کشید، پادشاه دل نرمی نکرد.
و آن شب، در نور کم شمع، آیلار با صدایی لرزان گفت:
"اگر دنیا برای ما نیست، بی‌دنیایی با تو را ترجیح می‌دهم."
شبی بارانی، در سکوت قلعه، آیلار شنل مخملی آبی بر تن کرد و از راهروهای تاریک گذشت. تهیونگ بیرون دروازه منتظرش بود، سوار بر اسبی سیاه، نگاهش پر از شوق و اضطراب.
با هم فرار کردند. از دیوارهای سرد قصر، از نگاه‌های سلطنتی، از قضاوت‌ها.
و بعد از ساعاتی طولانی، به کلبه‌ای چوبی در دل جنگلی آرام رسیدند؛ کنار دریاچه‌ای پر از مه.
صبح روز بعد، تهیونگ آتش شومینه را روشن کرد. آیلار در پتویی پیچیده نشسته بود و از پنجره‌ی بخارگرفته به طبیعت خیره شده بود.
تهیونگ کنارش نشست، موهای خیس از بارانش را کنار زد. لبخندی زد و آرام گفت:
"تو را از میان هزاران رویا انتخاب کردم، و حالا که کنارمی... دیگر چیزی نمی‌خواهم."
و بعد، دستش را روی گونه‌ی آیلار گذاشت، چشم در چشم… و بوسه‌ای آرام، طولانی، و پر از تمام حرف‌هایی که هیچ‌گاه اجازه نداشتند گفته شوند، بر لبانش نشاند.
آن بوسه...
آهسته و نرم آغاز شد.
گرمای لب‌های تهیونگ، با لرزش نفس‌های آیلار یکی شد.
انگشتان‌شان به هم گره خورد، و زمان… برای لحظه‌ای بی‌حرکت ایستاد.



ادامه در کامنت