مافیای من
#مافیای_من
پارت45
ویو میرا:
جونگکوک: «باید قبل از اینکه بهت نزدیک می‌شد، می‌فهمید نباید طرفت بیاد.»
میرا: «ولی لازم نبود این‌طوری بزنی‌ش!»
جونگکوک با عصبانیت از جاش بلند شد و دستش رو روی صورتش کشید.
جونگکوک: «پس باید چیکار می‌کردم؟ نگاه می‌کردم بهت آسیب بزنه؟»
میرا: «نه... ولی—»
جونگکوک: «ولی نداره، میرا!»
از شنیدن اسمم با اون لحن جدی، ساکت شدم.
چند لحظه فقط نگاهم کرد. بعد انگار تازه متوجه لرزش دست‌هام شد. اخمش کمی باز شد و یک قدم بهم نزدیک شد.
جونگکوک: «حالت خوبه؟»
سرم رو پایین انداختم.
میرا: «آره... فکر کنم.»
جونگکوک: «فکر میکنی؟»
جوابی ندادم. نگاهم به دست‌هاش افتاد.
میرا: «دستت...»
جونگکوک نگاهی به دستش انداخت و بی‌اهمیت شونه بالا انداخت.
جونگکوک: «چیزی نیست.»
میرا: «برای تو هیچ‌چیزی مهم نیست؟»
قبل از اینکه جواب بده، صدای قدم‌هایی از پشت سرمون اومد. دو نفر از نگهبان‌های عمارت به حیاط رسیدن.
نگهبان: «آقای جونگکوک! چه اتفاقی افتاده؟»
جونگکوک بدون اینکه نگاهشون کنه، به مرد روی زمین اشاره کرد.
جونگکوک: «این رو از اینجا ببرید. و به جیمین بگید خودم بعداً توضیح می‌دم.»
نگهبان‌ها سریع جلو اومدن.
جونگکوک دوباره رو به من کرد و این بار آروم‌تر گفت:
جونگکوک: «بیا. باید برگردیم داخل.»
میرا: «خودم می‌تونم برگردم.»
جونگکوک چند ثانیه نگاهم کرد.
جونگکوک: «می‌دونم. ولی این بار اجازه بده همراهت بیام.»
برای اولین بار بعد از مدت‌ها، نتونستم جواب تندی بهش بدم.
فقط سرم رو تکون دادم و همراهش راه افتادم... اما هنوز یک سؤال توی ذهنم می‌چرخید:
چرا جونگکوک وقتی پای من وسط بود، این‌قدر کنترل خودش رو از دست داده بود؟
ویو ا/ت:
نگاهم رو توی سالنِ شلوغ و پر از همهمه چرخوندم. موزیکِ ملایمی پخش می‌شد و آدم‌ها دورِ هم جمع شده بودند، اما یه چیزی سرِ جای خودش نبود. چند دقیقه‌ای بود که نه از میرا خبری بود و نه از جونگکوک… انگار هم‌زمان با هم از سالن خارج شده بودند.
سرم رو چرخاندم و به جیمین نگاه کردم که کنارم ایستاده بود و داشت با یکی از مهمان‌ها صحبت می‌کرد. دستم رو گذاشتم روی بازوش و آروم کشیدمش سمتِ خودم.
ا/ت: «جیمین… حواست هست؟ میرا و جونگکوک یهو با هم گم و گور شدن. نکنه باز اتفاقی افتاده؟»
جیمین نگاهی به اطراف انداخت، ابرویی از سرِ تعجب بالا انداخت و خواست چیزی بگه که درِ بزرگِ منتهی به حیاط باز شد.سرم رو چرخوندم. خودشون بودند.
جونگکوک و میرا از حیاط وارد سالن شدن. ظاهرِ میرا کمی آشفته بود، انگار چیزی ترسوندش، و جونگکوک… جونگکوک با همون چهره‌ی سرد و خنثاییش جلو می‌اومد، اما فاصله‌ش با میرا خیلی کم بود؛ طوری که انگار داشت مراقبش بود بدون اینکه بخواد جلبِ توجه کنه.
بدون اینکه اراده کنم، قدمی به سمتشون برداشتم. همون موقع جیمین هم متوجه شد و مسیرش رو کج کرد تا بیان سمتمون. وقتی به ما رسیدند، خواستم از میرا بپرسم چی شده که ناگهان نگاهِ تیزِ جیمین روی دستِ راستِ جونگکوک ثابت شد.
رنگِ توی چشم‌های جیمین در یک ثانیه عوض شد. نگاهش به لکه‌های خون روی دستِ جونگکوک و یقه‌ی کمی به‌هم‌ریخته‌ی میرا افتاد.
جیمین (با همون لحنِ جدی و نگاهِ برنده‌ش): جئون باز خون کیو ریختی؟...
پایان پارت45
پارت45
ویو میرا:
جونگکوک: «باید قبل از اینکه بهت نزدیک می‌شد، می‌فهمید نباید طرفت بیاد.»
میرا: «ولی لازم نبود این‌طوری بزنی‌ش!»
جونگکوک با عصبانیت از جاش بلند شد و دستش رو روی صورتش کشید.
جونگکوک: «پس باید چیکار می‌کردم؟ نگاه می‌کردم بهت آسیب بزنه؟»
میرا: «نه... ولی—»
جونگکوک: «ولی نداره، میرا!»
از شنیدن اسمم با اون لحن جدی، ساکت شدم.
چند لحظه فقط نگاهم کرد. بعد انگار تازه متوجه لرزش دست‌هام شد. اخمش کمی باز شد و یک قدم بهم نزدیک شد.
جونگکوک: «حالت خوبه؟»
سرم رو پایین انداختم.
میرا: «آره... فکر کنم.»
جونگکوک: «فکر میکنی؟»
جوابی ندادم. نگاهم به دست‌هاش افتاد.
میرا: «دستت...»
جونگکوک نگاهی به دستش انداخت و بی‌اهمیت شونه بالا انداخت.
جونگکوک: «چیزی نیست.»
میرا: «برای تو هیچ‌چیزی مهم نیست؟»
قبل از اینکه جواب بده، صدای قدم‌هایی از پشت سرمون اومد. دو نفر از نگهبان‌های عمارت به حیاط رسیدن.
نگهبان: «آقای جونگکوک! چه اتفاقی افتاده؟»
جونگکوک بدون اینکه نگاهشون کنه، به مرد روی زمین اشاره کرد.
جونگکوک: «این رو از اینجا ببرید. و به جیمین بگید خودم بعداً توضیح می‌دم.»
نگهبان‌ها سریع جلو اومدن.
جونگکوک دوباره رو به من کرد و این بار آروم‌تر گفت:
جونگکوک: «بیا. باید برگردیم داخل.»
میرا: «خودم می‌تونم برگردم.»
جونگکوک چند ثانیه نگاهم کرد.
جونگکوک: «می‌دونم. ولی این بار اجازه بده همراهت بیام.»
برای اولین بار بعد از مدت‌ها، نتونستم جواب تندی بهش بدم.
فقط سرم رو تکون دادم و همراهش راه افتادم... اما هنوز یک سؤال توی ذهنم می‌چرخید:
چرا جونگکوک وقتی پای من وسط بود، این‌قدر کنترل خودش رو از دست داده بود؟
ویو ا/ت:
نگاهم رو توی سالنِ شلوغ و پر از همهمه چرخوندم. موزیکِ ملایمی پخش می‌شد و آدم‌ها دورِ هم جمع شده بودند، اما یه چیزی سرِ جای خودش نبود. چند دقیقه‌ای بود که نه از میرا خبری بود و نه از جونگکوک… انگار هم‌زمان با هم از سالن خارج شده بودند.
سرم رو چرخاندم و به جیمین نگاه کردم که کنارم ایستاده بود و داشت با یکی از مهمان‌ها صحبت می‌کرد. دستم رو گذاشتم روی بازوش و آروم کشیدمش سمتِ خودم.
ا/ت: «جیمین… حواست هست؟ میرا و جونگکوک یهو با هم گم و گور شدن. نکنه باز اتفاقی افتاده؟»
جیمین نگاهی به اطراف انداخت، ابرویی از سرِ تعجب بالا انداخت و خواست چیزی بگه که درِ بزرگِ منتهی به حیاط باز شد.سرم رو چرخوندم. خودشون بودند.
جونگکوک و میرا از حیاط وارد سالن شدن. ظاهرِ میرا کمی آشفته بود، انگار چیزی ترسوندش، و جونگکوک… جونگکوک با همون چهره‌ی سرد و خنثاییش جلو می‌اومد، اما فاصله‌ش با میرا خیلی کم بود؛ طوری که انگار داشت مراقبش بود بدون اینکه بخواد جلبِ توجه کنه.
بدون اینکه اراده کنم، قدمی به سمتشون برداشتم. همون موقع جیمین هم متوجه شد و مسیرش رو کج کرد تا بیان سمتمون. وقتی به ما رسیدند، خواستم از میرا بپرسم چی شده که ناگهان نگاهِ تیزِ جیمین روی دستِ راستِ جونگکوک ثابت شد.
رنگِ توی چشم‌های جیمین در یک ثانیه عوض شد. نگاهش به لکه‌های خون روی دستِ جونگکوک و یقه‌ی کمی به‌هم‌ریخته‌ی میرا افتاد.
جیمین (با همون لحنِ جدی و نگاهِ برنده‌ش): جئون باز خون کیو ریختی؟...
پایان پارت45
- ۳۱
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
