زنده شدم و سناریو جدید گذاشتم
「君の声が聞こえない」
صدای تو را نمی شنوم🍃🎆
Part 1
مایکی:
در راهروی شلوغ دبستان با باجی و هارو در حال قدم زدن بودم. صداها و همه چیز عادی بود، ولی یه چیزی توجهم رو جلب میکنه. یه نفر که گوشه ایستاده و انگار اصلاً تو این دنیا نیست. یه دختر با سمعک که صورتش کاملا معلوم نیست. اولش یه حسِ کنجکاوی، و بعد… یه جور حسِ برتری.
«هوم؟ اون کیه دیگه؟»
باجی یه جورایی اشاره کرد به سمتی که من نگاه میکردم. یه دختر بود، با موهای بلند که صورتش رو پوشونده بود، و یه چیزِ براقِ کوچیک رو گوشش داشت، شبیه سمعک. انگار داشت به زمین نگاه میکرد، نه به آدما.
«اون کایانو کائدهست، مایکی. سال دومیه. همون بازیگره. یه ساله اومده اینجا ولی خیلی تو خودشه، اصلاً با هیچکس حرف نمیزنه.»
بازیگر؟ اینجا؟ تو مدرسهی ما؟ نکنه فکر کرده از بقیه زرنگتره؟ اینجور آدما رو میشناسم. فکر میکنن چون یه روزی معروف بودن، دیگه باید یه جور دیگه باهاشون رفتار بشه.
یه پوزخند روی لبم نشست.
«پس اون مغروره اینجاست، هان؟»
از جام بلند شدم. بچهها یه کم عقب کشیدن. همیشه همینطور بود. وقتی من یه چیزی رو میخواستم، یا یه کسی رو زیر نظر میگرفتم، همه میدونستن که دیگه کار از کار گذشته.
«بذار ببینم چقدر تو خودشه…»
قدمهام رو تند کردم سمتش. یه حسِ هیجانِ قاطی با یه جور حسِ مالِکیت. انگار میخواستم یه اسباببازیِ جدید رو امتحان کنم. یه چیزی که مالِ من باشه، حتی اگه فقط برای آینه که اذیتش کنم.
کائده:
ساعت استراحت در راهروی مدرسه. صدای همهمه و خنده و حرف بچهها برای من یه جور غوغاست. سمعک ها تا حدی کمک میکنه، ولی باز هم انگار دارم از یه دنیای دیگه به این صداها گوش میدم. سرم رو انداختم پایین، دارم به کتابم نگاه میکنم. یه دفعه، یه سایهی سنگین جلوی روم سبز میشه. حسِ خطر. و بعد از اون قلبم تو سینه به تپش میفته.
تمام صداهای اطراف یهو انگار عقب رفتن. یه خلاءِ سکوتِ ناگهانی. سرم رو آوردم بالا.
یه پسرِ قد کوتاه، با موهای بلوند و چشمهایِ… نگاهش. یه نگاهِ سرد، قضاوتگر، و پر از یه جور تحقیرِ ناگفته. دستهاش رو توی جیبش کرده بود و داشت بهم زل میزد. اطرافش یه جوِ خاصی بود؛ انگار همه میدونستن که نباید نزدیک بشن.
«کایانو کائده؟»
صداش یه جورایی بم بود، ولی توش یه تیزیِ خاصی داشت که باعث شد بدنم منقبض بشه. انگار اسمم رو مسخره میکرد.
«میگن تو همون بازیگر معروفی.»
این حرف رو با یه لحنِ تمسخرآمیز گفت، جوری که انگار منتظر بود من یه چیزی بگم، یه عکسالعملی نشون بدم. ولی من چی میتونستم بگم؟ حرف زدن تو این موقعیت، با این نگاه… حتی اگه میخواستم جواب بدم، صدام میلرزید.
فقط تونستم یه کم سرم رو به طرفین تکون بدم، یه جورایی انگار میخواستم بگم «لطفا کاری به کارم نداشته باش.». ولی شاید همین هم از نظر اون یه جور نشونهی غرور بود.
مایکی یه قدم اومد جلوتر، جوری که دیگه راهِ فراری نداشتم. بویِ عطرِ تندش، که انگار با بویِ دودِ سیگارِ معلم ها قاطی شده بود، بهم خورد.
«ولی من فکر نمیکنم. فکر میکنم فقط از آدما میترسی.»
بعد، با یه حرکتِ سریع، دستش رو دراز کرد و عینکم رو از روی صورتم کشید. عینکی که به سمعکم وصل بود. شیشههاش افتاد روی زمین و صدا داد.
«اوه، ببخشید. فکر کردم دکوریه.»
و یه لبخند کج زد که اصلاً شبیه لبخند نبود. یه جور حالتِ پیروزمندانه.
من فقط موندم اونجا، با یه گوشِ نیمهشنوا، و یه حسِ وحشتناکِ خفت که داشت وجودم رو میگرفت. اون عینکم… تنها راهِ ارتباطِ دقیقِ من با دنیا… شکسته بود. و کسی که این کار رو کرده بود، داشت بهم میخندید.
صدای تو را نمی شنوم🍃🎆
Part 1
مایکی:
در راهروی شلوغ دبستان با باجی و هارو در حال قدم زدن بودم. صداها و همه چیز عادی بود، ولی یه چیزی توجهم رو جلب میکنه. یه نفر که گوشه ایستاده و انگار اصلاً تو این دنیا نیست. یه دختر با سمعک که صورتش کاملا معلوم نیست. اولش یه حسِ کنجکاوی، و بعد… یه جور حسِ برتری.
«هوم؟ اون کیه دیگه؟»
باجی یه جورایی اشاره کرد به سمتی که من نگاه میکردم. یه دختر بود، با موهای بلند که صورتش رو پوشونده بود، و یه چیزِ براقِ کوچیک رو گوشش داشت، شبیه سمعک. انگار داشت به زمین نگاه میکرد، نه به آدما.
«اون کایانو کائدهست، مایکی. سال دومیه. همون بازیگره. یه ساله اومده اینجا ولی خیلی تو خودشه، اصلاً با هیچکس حرف نمیزنه.»
بازیگر؟ اینجا؟ تو مدرسهی ما؟ نکنه فکر کرده از بقیه زرنگتره؟ اینجور آدما رو میشناسم. فکر میکنن چون یه روزی معروف بودن، دیگه باید یه جور دیگه باهاشون رفتار بشه.
یه پوزخند روی لبم نشست.
«پس اون مغروره اینجاست، هان؟»
از جام بلند شدم. بچهها یه کم عقب کشیدن. همیشه همینطور بود. وقتی من یه چیزی رو میخواستم، یا یه کسی رو زیر نظر میگرفتم، همه میدونستن که دیگه کار از کار گذشته.
«بذار ببینم چقدر تو خودشه…»
قدمهام رو تند کردم سمتش. یه حسِ هیجانِ قاطی با یه جور حسِ مالِکیت. انگار میخواستم یه اسباببازیِ جدید رو امتحان کنم. یه چیزی که مالِ من باشه، حتی اگه فقط برای آینه که اذیتش کنم.
کائده:
ساعت استراحت در راهروی مدرسه. صدای همهمه و خنده و حرف بچهها برای من یه جور غوغاست. سمعک ها تا حدی کمک میکنه، ولی باز هم انگار دارم از یه دنیای دیگه به این صداها گوش میدم. سرم رو انداختم پایین، دارم به کتابم نگاه میکنم. یه دفعه، یه سایهی سنگین جلوی روم سبز میشه. حسِ خطر. و بعد از اون قلبم تو سینه به تپش میفته.
تمام صداهای اطراف یهو انگار عقب رفتن. یه خلاءِ سکوتِ ناگهانی. سرم رو آوردم بالا.
یه پسرِ قد کوتاه، با موهای بلوند و چشمهایِ… نگاهش. یه نگاهِ سرد، قضاوتگر، و پر از یه جور تحقیرِ ناگفته. دستهاش رو توی جیبش کرده بود و داشت بهم زل میزد. اطرافش یه جوِ خاصی بود؛ انگار همه میدونستن که نباید نزدیک بشن.
«کایانو کائده؟»
صداش یه جورایی بم بود، ولی توش یه تیزیِ خاصی داشت که باعث شد بدنم منقبض بشه. انگار اسمم رو مسخره میکرد.
«میگن تو همون بازیگر معروفی.»
این حرف رو با یه لحنِ تمسخرآمیز گفت، جوری که انگار منتظر بود من یه چیزی بگم، یه عکسالعملی نشون بدم. ولی من چی میتونستم بگم؟ حرف زدن تو این موقعیت، با این نگاه… حتی اگه میخواستم جواب بدم، صدام میلرزید.
فقط تونستم یه کم سرم رو به طرفین تکون بدم، یه جورایی انگار میخواستم بگم «لطفا کاری به کارم نداشته باش.». ولی شاید همین هم از نظر اون یه جور نشونهی غرور بود.
مایکی یه قدم اومد جلوتر، جوری که دیگه راهِ فراری نداشتم. بویِ عطرِ تندش، که انگار با بویِ دودِ سیگارِ معلم ها قاطی شده بود، بهم خورد.
«ولی من فکر نمیکنم. فکر میکنم فقط از آدما میترسی.»
بعد، با یه حرکتِ سریع، دستش رو دراز کرد و عینکم رو از روی صورتم کشید. عینکی که به سمعکم وصل بود. شیشههاش افتاد روی زمین و صدا داد.
«اوه، ببخشید. فکر کردم دکوریه.»
و یه لبخند کج زد که اصلاً شبیه لبخند نبود. یه جور حالتِ پیروزمندانه.
من فقط موندم اونجا، با یه گوشِ نیمهشنوا، و یه حسِ وحشتناکِ خفت که داشت وجودم رو میگرفت. اون عینکم… تنها راهِ ارتباطِ دقیقِ من با دنیا… شکسته بود. و کسی که این کار رو کرده بود، داشت بهم میخندید.
- ۴.۲k
- ۰۸ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط