اداموخ

ش اول: واکنشِ پر سر و صدای هاشیراها
وقتی یوکی و موئیچیرو دست در دست هم وارد حیاط عمارت شدند، انگار دوقلوهای افسانه‌ایِ مو-آبی قدم به حیاط گذاشته بودند!

میتسوری با دیدن یوکی، جیغ بنفشی از ذوق کشید و نزدیک بود غش کند. اوبانای سریع او را گرفت. میتسوری فریاد زد: «وای خداااا! چقدر کاوایی و ناز شدی یوکی! اوبانای ببین، دقیقاً مثل موئیچیرو شده! دلم می‌خواد قورتش بدم!»

تنگن عینکِ روی پیشانی‌اش را جابه‌جا کرد و گفت: «عجب هماهنگیِ پر زرق‌وبرقی! از فردا باید لباس‌های ست بپوشید.»

سانمی هم که گیج شده بود، سرش را خاراند و گفت: «الان کدوم به کدومه؟ موئیچیرو، نکنه تو هم فردا موهات رو دو گوشی ببندی؟»

موئیچیرو با خونسردی به سانمی نگاه کرد و گفت: «اگه یوکی بخواد، حتماً این کار رو می‌کنم.»

بخش دوم: مأموریتِ بامزه برای اثباتِ قدرت!
یوکی که حس می‌کرد همه به خاطر قیافه‌ی جدیدش او را ضعیف یا فقط «بامزه» می‌بینند، دست موئیچیرو را کشید: «باید بریم مأموریت! می‌خوام ثابت کنم هنوزم می‌تونم همه رو منجمد کنم!»

آن‌ها به جنگل پشت عمارت رفتند؛ جایی که یک گرازِ وحشیِ غول‌پیکر و عصبانی به درخت‌ها می‌کوبید و باعث دردسر شده بود.

یوکی جلو دوید. با آن موهای دوتاییِ پفی و چشم‌های درشتِ معصومش، اصلاً شبیه یک تهدید نبود. گراز وحشی با دیدن او وحشی‌تر شد و به سمتش حمله کرد.

اما یوکی در یک صدم ثانیه پرید روی هوا، بدنش را چرخاند و با یک نفسِ یخیِ ملایم اما پرقدرت، کل زمین و پاهای گراز را منجمد و قفل کرد! گراز حتی فرصت نکرد بفهمد از کجا خورده است.

یوکی خیلی شیک و آرام روی زمین فرود آمد، موهایش را پشت گوشش فر داد و با غرور به موئیچیرو نگاه کرد: «دیدی؟ قیافه‌ی کیوت من مانعِ قدرتم نمیشه!»

موئیچیرو جلو رفت، برگِ کوچکی که روی موهای پفیِ یوکی افتاده بود را برداشت و با لبخند گفت: «تو قوی‌ترین و قشنگ‌ترین دخترِ دنیایی.»