پارت ۲

آن روز، آسمان رنگ نداشت.
طبل‌های جنگ از دور کوبیده می‌شدن و زمین زیر پام می‌لرزید.
جین، با زره‌ای که پر از خط و خشِ نبردهای قبلی بود، زانو زد جلوی من.

گفت:
«برنمی‌گردم مگر با پیروزی. تو… پشت دیوارها بمون.»

لبخند زدم، ولی قلبم فرو ریخت.
آخرین چیزی که دیدم، پشتِ استوارش بود که در غبار جنگ گم شد.

⸻

جنگ ساعت‌ها طول کشید.
وقتی صداها خوابید…
وقتی شمشیرها افتادن…
من طاقت نیاوردم.

دویدم.

بی‌توجه به فریاد درباریان،
بی‌توجه به تاجی که از سرم افتاد،
با لباس سفیدِ شاهدختی که حالا به رنگ خاک و خون درمی‌اومد.

و بعد…
دیدمش.

جین.

روی زمین.
زخمی.
خونی.
نفس‌هاش بریده.

دشمن‌ها دورش حلقه زده بودن،
شمشیرها بالا،
نگاه‌ها بی‌رحم.

دنیا ایستاد.

پا‌هام سست شد،
ولی من رفتم وسط میدان.

همه فریاد زدن.
اما من فقط اسمش رو داد زدم.

«جــــین!»

چشم‌هاش باز شد.
منو دید.

با آخرین توانش فریاد زد:
«نیا! برو! شاهدخت… برو!»

ولی نرفتم.

جلوی شمشیرها ایستادم.
با گریه، با صدایی که می‌لرزید،
جیغ زدم:

«ولش کنیـــــــــد!»

اشکام می‌ریخت،
نفسم بند می‌اومد،
اما حرف‌هام تموم نمی‌شد.

با گریه گفتم:
«این مرد… این مرد فقط یه سرباز نیست!
اون همه‌ی دنیای منه!
از وقتی چشم باز کردم،
از وقتی یاد گرفتم نترسم،
اون کنارم بوده!»

زانو زدم کنارش.
دست‌های خونی‌ش رو گرفتم.

«اگه قراره بمیره…
اول منو بکشید!
من بدون اون نفس نمی‌کشم!
بدون اون این تاج فقط یه تیکه طلاست!»

صدایم شکست.

«من شاهدختم، آره…
اما قبل از اون،
من دختری‌ام که عاشق شده!
عاشق مردی که همیشه جلوتر از من ایستاد،
همیشه زخم خورد
تا من سالم بمونم!»

با هق‌هق ادامه دادم:
«من براش می‌میرم!
به خدا قسم می‌خورم اگه یک شمشیر دیگه بالا بره،
من خودمو می‌ندازم روش!
زندگی بدون جین…
زندگی نیست!»

سرم رو روی سینه‌ش گذاشتم.
خونش لباسمو خیس کرد.

آهسته زمزمه کردم:
«تو گفتی منو تنها نمی‌ذاری…
پس نذار…
خواهش می‌کنم…»

و در سکوتِ مرگبار میدان،
همه فهمیدن…
این جنگ،
دیگه فقط جنگِ شمشیرها نیست.