morning bitter

port 8
آیین : ما اومدیم خوش اومدیم {داد}
آیو : آرومتر مامانم بفهمه با شما رفتیم بیرون پارم می کونه
جوهی جه : آیو وایسا برات دارم ببینم کجا بودی؟؟
آیو : بابا کمکم کن.
ویو سوجون : وقتی اون همه خوشحال و پر انرژی دیدم بغلش کردم و یه عالمه بوسش کردم خیلی خوشحال بودم که اون به اندازه ما درگیر مشکلات نشده و بردمش داخل اتاق تا لباساشو عوض کنه دست و صورتشو بشوره و بیاد شام بخوره.

ولی تنها کسی که اون موقع کسی چیزی ازش نمی‌پرسید سوا بود موقع اومدن وم کفش‌های کهنه‌اش رو درآورد و داخل جاکفشی گذاشت و سعی کرد بدون اینکه کسی متوجه بشه بره داخل اتاقی که از قبل مادرش بهش نشون داده بود خریدها رو دست سوجون داد و مقداری غذا که از رستوران آورده بودند رو داخل یخچال گذاشت داشت می‌رفت سمت اتاق که از یک دفعه یونگی دستش رو گرفت وی شکلات‌ها به پشتش نگاه کرد وقتی یونگی رو دید خیلی آروم گفت

سوا :اوه کارتت دست منه بیا!
یونگی : ممنونم که مراقب آیین بودی
سوا : خواهش می‌کنم
ویو یونگی : داشت می‌رفت توی اتاق خوابی که خراب بود ولی چرا اونجا ما دوتا اتاق سالم خالی داریم؟؟؟

∆فلش بک به گذشته سوا ∆


قضیه برمی‌گرده به سال‌ها پیش زمانی که سوا فقط ۳ سال داشت مادر پدری که تا اون روز حتی ک بحث کوچیک هم نمی‌کردن یک دعوای اساسی و با فشار عصبی شدید توی خونه رخ داد چرا این سوال خوبیه توی خانواده [پارک دال ]
هر خانمی که سه تا پسر داشت جایگاه بالایی داشت دال دو تا پسر داشت و به امید این بود که سومین فرزندش هم پسر باشه اما این اتفاق نیفتاد و سوا از همونجا طرد شد ولی باز هم دال هش علاقه و محبت زیادی نشون می‌داد چون در هر صورت اون تک دختر خانواده‌اش بود اما بعد از متوجه شدن اینکه اون به یه بیماری تنفسی مبتلا شده یا تقریباً یک بیماری ارثیه که از جنینی باهاش بوده و حالا بروز کرده این دعوا به وجود اومد.
هرچند پدرم هم از اینکه من دختر بودم ناراضی
بود ،اون شب توی زندگیم همه چیز عوض شد بعد از دعوای مامان بابا رفتم تو اتاقم و در رو آروم بستم و بی صدا گریه کردم تا اینکه یه دفعه بابا با شدت درو باز کرد و آمد تا منو بزن ولی مامان مانع شد.
(همه رو با داد میگن )
دال : مگه تقصیر اونه که مریضه؟؟
هیوک: بس کن من از همون اول گفتم سقطش کن
دال : گفتی ولی من یه دختر می‌خواستم تازه من بعد از ۵ هفته فهمیدم باردارم و اون قلبش می‌زد



که بابا مامان رو زد و مامان از اون موقع فهمید که من ارزش خرید کردن رابطش با بابا رو ندارم
ولی بعد من رفتم پیش مامان و نازش کردم ولی مامان یه دفعه منو هول داد و افتادم زمین ولی بلند شدم و فهمیدم دیگه نه کسی دوستم داره و بهم توجه می‌کنه کم کم بهش عادت کردم و همه چیز برام عادی شد البته همیشه خونه عمه از همه جا برام بهتر بود بهتره بگم چون اون توی بچگی من دختر نداشت و منو خیلی دوست داشته هر وقت می‌رفتم خونشون برام بهترین غذاها رو می‌پخت و برام هدیه می‌گرفت و خیلی وقتا بهم می‌گفت عروس و همیشه بهم می‌گفت بایونگی ازدواج کنم
وقتی ۱۲ و۱۳ سالم بود هر وقت اینو می‌گفت هیجان زده می‌شدم که قراره عروس عمم شم اون موقع ۱۶ و۱۷ سالش بود و خونه فرار کرد البته هیچکس نمی‌دونه که کل نقشه فرار با من ود وقتی که داشت فرار می‌کرد بهم گفت خیلی دوستم داره اولش خیلی هیجان زده شدم ولی بعدش متوجه این حرف رو به خاطر مادرش زده و شاید اصلاً دوستم نداشته باشه لی همیشه کمکم می‌کرد و اگه توی مشکلی گیر می‌افتادم کمکم می‌کرد معمولاً زمانی که با مامان یا داداشام دعوا می‌شد جاتم می‌داد یعنی دوسم داره؟؟؟
[پایان فلش بک]

(｡♡‿♡｡)(｡♡‿♡｡)(｡♡‿♡｡ ( ♡‿♡｡)(｡♡‿♡｡)
عکس لباس آیین هست