سفیر کبیر Grand Ambassador
پارت ۱۸۱
من به پشت سرم نگاهی کردم تئودور داشت با یکی از کتابها که به نظرم غیر عادی بود، کلنجار میرفت او در حالیکه کتاب را از داخل قفسه ها بیرون کشیده بود، با سر آستینش عرق روی پیشانی اش را پاک کرد و
گفت:
ـ مثل یه اسب چموش میمونه
نگاهی به کتاب در دستش انداختم جلد کتاب سیاه بود و روی آن با خطوط در همی با رنگ قرمز نوشته شده بود. گذرگاههای تاریک
مدتی بود که از همدیگر جدا شده بودیم و من هم در میان انبوهی از کتاب غرق شده بودم. هر چه که بیشتر در میان کتاب ها میگشتم بیشتر به این فکر میکردم که من وقت کمی برای خواندن این همه کتاب دارم برخی از کتابها به حدی قدیمی بودن که جرأت نکردم به آنها دست بزنم.
- آلفرد بیا کارت دارم
صدای خشایار باعث شد تا کتابی که برداشته بودم و عنوان عجیبی داشت را سر جایش بگذارم اسم کتاب «پیوندهای خونی » بود
از کنار دو قفسه گذشتم تا به قسمتی رسیدم که نسبت به جاهای دیگر بازتر بود خشایار را در حالی یافتم که در دستانش جعبه سیاه و عجیبی خودنمایی میکرد در همان نگاه اول توجهم به حروف آشنای روی آن افتاد که با خطوط معوج و در همی به رنگ سفید تزئین شده بودند.
ـ بیا این رو بگیر این متعلق به توئه
با تردید نگاهی به او انداختم اما چاره ای جز قبول جعبه نداشتم به محض اینکه دستم را روی جعبه گذاشتم صدایم همچون ناله ای به هوا برخاست
من به پشت سرم نگاهی کردم تئودور داشت با یکی از کتابها که به نظرم غیر عادی بود، کلنجار میرفت او در حالیکه کتاب را از داخل قفسه ها بیرون کشیده بود، با سر آستینش عرق روی پیشانی اش را پاک کرد و
گفت:
ـ مثل یه اسب چموش میمونه
نگاهی به کتاب در دستش انداختم جلد کتاب سیاه بود و روی آن با خطوط در همی با رنگ قرمز نوشته شده بود. گذرگاههای تاریک
مدتی بود که از همدیگر جدا شده بودیم و من هم در میان انبوهی از کتاب غرق شده بودم. هر چه که بیشتر در میان کتاب ها میگشتم بیشتر به این فکر میکردم که من وقت کمی برای خواندن این همه کتاب دارم برخی از کتابها به حدی قدیمی بودن که جرأت نکردم به آنها دست بزنم.
- آلفرد بیا کارت دارم
صدای خشایار باعث شد تا کتابی که برداشته بودم و عنوان عجیبی داشت را سر جایش بگذارم اسم کتاب «پیوندهای خونی » بود
از کنار دو قفسه گذشتم تا به قسمتی رسیدم که نسبت به جاهای دیگر بازتر بود خشایار را در حالی یافتم که در دستانش جعبه سیاه و عجیبی خودنمایی میکرد در همان نگاه اول توجهم به حروف آشنای روی آن افتاد که با خطوط معوج و در همی به رنگ سفید تزئین شده بودند.
ـ بیا این رو بگیر این متعلق به توئه
با تردید نگاهی به او انداختم اما چاره ای جز قبول جعبه نداشتم به محض اینکه دستم را روی جعبه گذاشتم صدایم همچون ناله ای به هوا برخاست
- ۱.۶k
- ۱۱ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط