#قلب_اهنین:{پارت_³}
#قلب_اهنین:{پارت_³}
فضای داخل ماشین مثل یک تابوتِ لوکس و سرد بود. بوی چرم گران‌قیمت و عطر تلخ و مردانه‌ی جونگکوک تمام فضای کوچک را پر کرده بود. تو در گوشه‌ی صندلی عقب مچاله شده بودی، در حالی که لرزش تمام بدنت را با هر نفس احساس می‌کردی. نگاهت از ترس روی دست‌های جونگکوک که با آرامش روی زانوهایش قرار داشت، ثابت مانده بود. او حتی انگار که در میان یک عملیات خطرناک نیست، با آرامشی روانی و ترسناک نشسته بود.
ماشین به سمت خارج از شهر حرکت کرد. از میان ساختمان‌های بلند و شلوغ سئول گذشتیم و به سمت کوهستان‌های اطراف رسیدیم، جایی که خانه‌های ویلایی بسیار بزرگ و محصور در حصارهای امنیتی، در میان مه و مه‌آلودگی پنهان شده بودند.
ماشین جلوی یک ویلای عظیم و مدرن که بیشتر شبیه به یک قلعه‌ی شیشه‌ای بود، ایستاد. جونگکوک از ماشین پیاده شد و با حرکتی که نشان از تسلط کاملش داشت، در سمت تو باز شد. او دستت را نگرفت، بلکه با نگاهی که انگار می‌خواست روح تو را سوراخ کند، اشاره کرد که پیاده شوی.
«بیا!» دستور داد. کلمه‌اش کوتاه و برنده بود، مثل یک تیغ.
وارد ویلا که شدی، با شکوه و در عین حال سنگینی فضا روبرو شدی. دکوراسیون مینیمال، سنگ‌های مرمر سیاه و نورپردازی‌های بسیار ملایم و تاریک، حسی از قدرت و ثروت بی‌حد و حصر را منتقل می‌کرد. اما این زیبایی، بوی خطر می‌داد.
همان‌طور که در سالن اصلی قدم می‌زدی، ناگهان صدای خنده‌ی آرامی از طبقه بالا شنیدی. از پله‌های مارپیچ بالا رفتی و دیدی که سه مرد دیگر در سالن نشیمن نشسته‌اند.
نامجون با یک کتاب در دست، با آرامشی که به نظر می‌رسید از قدرت ذهنی‌اش می‌آید، نگاهی به تو انداخت. جیمین روی مبل چرمی لم داده بود و با لبخندی مرموز، در حالی که با یک چاقوی کوچک بازی می‌کرد، به تو خیره شده بود. و شگا، که در گوشه‌ی تاریک اتاق نشسته بود، حتی سرش را هم بلند نکرد، اما حضور سنگینش تمام فضا را اشغال کرده بود.
جونگکوک در حالی که وارد سالن می‌شد، گفت: «بچه‌ها، مهمان داریم. یکی از اون‌هایی که داشت می‌خورد توی عملیات امروز دیدمش.»
نامجون کتابش را بست و با نگاهی نافذ به تو خیره شد: «پس این همون دختریه که جونگکوک می‌گفت؟ جالبه… خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر می‌کردیم، به دنیای ما نزدیک شده.»
جیمین با شیطنت بلند شد و به سمت تو قدم برداشت. او در فاصله‌ای بسیار نزدیک ایستاد، طوری که می‌تونستی گرمای نفس‌هایش را حس کنی. او با صدایی که لرزشی از جذابیت و خطر داشت، گفت: «باید ببینیم چقدر می‌تونه توی این دنیای سیاه دووم بیاره… یا اینکه زودتر از نور، توی تاریکی ذوب می‌شه.»
فضای داخل ماشین مثل یک تابوتِ لوکس و سرد بود. بوی چرم گران‌قیمت و عطر تلخ و مردانه‌ی جونگکوک تمام فضای کوچک را پر کرده بود. تو در گوشه‌ی صندلی عقب مچاله شده بودی، در حالی که لرزش تمام بدنت را با هر نفس احساس می‌کردی. نگاهت از ترس روی دست‌های جونگکوک که با آرامش روی زانوهایش قرار داشت، ثابت مانده بود. او حتی انگار که در میان یک عملیات خطرناک نیست، با آرامشی روانی و ترسناک نشسته بود.
ماشین به سمت خارج از شهر حرکت کرد. از میان ساختمان‌های بلند و شلوغ سئول گذشتیم و به سمت کوهستان‌های اطراف رسیدیم، جایی که خانه‌های ویلایی بسیار بزرگ و محصور در حصارهای امنیتی، در میان مه و مه‌آلودگی پنهان شده بودند.
ماشین جلوی یک ویلای عظیم و مدرن که بیشتر شبیه به یک قلعه‌ی شیشه‌ای بود، ایستاد. جونگکوک از ماشین پیاده شد و با حرکتی که نشان از تسلط کاملش داشت، در سمت تو باز شد. او دستت را نگرفت، بلکه با نگاهی که انگار می‌خواست روح تو را سوراخ کند، اشاره کرد که پیاده شوی.
«بیا!» دستور داد. کلمه‌اش کوتاه و برنده بود، مثل یک تیغ.
وارد ویلا که شدی، با شکوه و در عین حال سنگینی فضا روبرو شدی. دکوراسیون مینیمال، سنگ‌های مرمر سیاه و نورپردازی‌های بسیار ملایم و تاریک، حسی از قدرت و ثروت بی‌حد و حصر را منتقل می‌کرد. اما این زیبایی، بوی خطر می‌داد.
همان‌طور که در سالن اصلی قدم می‌زدی، ناگهان صدای خنده‌ی آرامی از طبقه بالا شنیدی. از پله‌های مارپیچ بالا رفتی و دیدی که سه مرد دیگر در سالن نشیمن نشسته‌اند.
نامجون با یک کتاب در دست، با آرامشی که به نظر می‌رسید از قدرت ذهنی‌اش می‌آید، نگاهی به تو انداخت. جیمین روی مبل چرمی لم داده بود و با لبخندی مرموز، در حالی که با یک چاقوی کوچک بازی می‌کرد، به تو خیره شده بود. و شگا، که در گوشه‌ی تاریک اتاق نشسته بود، حتی سرش را هم بلند نکرد، اما حضور سنگینش تمام فضا را اشغال کرده بود.
جونگکوک در حالی که وارد سالن می‌شد، گفت: «بچه‌ها، مهمان داریم. یکی از اون‌هایی که داشت می‌خورد توی عملیات امروز دیدمش.»
نامجون کتابش را بست و با نگاهی نافذ به تو خیره شد: «پس این همون دختریه که جونگکوک می‌گفت؟ جالبه… خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر می‌کردیم، به دنیای ما نزدیک شده.»
جیمین با شیطنت بلند شد و به سمت تو قدم برداشت. او در فاصله‌ای بسیار نزدیک ایستاد، طوری که می‌تونستی گرمای نفس‌هایش را حس کنی. او با صدایی که لرزشی از جذابیت و خطر داشت، گفت: «باید ببینیم چقدر می‌تونه توی این دنیای سیاه دووم بیاره… یا اینکه زودتر از نور، توی تاریکی ذوب می‌شه.»
- ۵۴
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
