contract🍷
contract🍷
#contract
PT22
ویو هویج:
چند ساعت از ماجرای حمام گذشته بود، اما سؤال ات هنوز جواب نگرفته بود.
چرا جیمین باید موهایی رو که زمانی بنفش بودن، تا این اندازه از خودش دور میکرد؟
ات روی تخت نشسته بود و به نقطهای نامعلوم خیره شده بود. صدای جیمین توی ذهنش تکرار شد.
«چون از این رنگ متنفرم.»
نفسش رو بیرون داد و از جاش بلند شد.
شاید بهتر بود بهجای فکر کردن به جیمین، سراغ کارهای خودش میرفت. نگاهش به راهروی انتهای قلعه افتاد.
زیرشیروونی...مدت زیادی بود که به اونجا سر نزده بود.
پلههای چوبی زیر قدمهاش صدای جیرجیر ضعیفی میدادن. دستش رو روی نردهی سرد کشید و در قدیمی زیرشیروونی رو هل داد.
بوی چوب کهنه و گردوغبار فضای کوچیک رو پر کرده بود.نور باریکی از پنجرهی کوچیک سقف به داخل میتابید و ذرات گردو غبار رو توی هوا نمایان میکرد.
ات چند لحظه همونجا ایستاد.
= خب... ببینیم اینجا چی داریمممم
چند جعبهی قدیمی رو کنار زد و نگاهی به وسایل داخلشون انداخت. کتابهای رنگورورفته، چند اسباببازی قدیمی و لباسهایی که دیگه اندازهش نبودن.
پارچه ای مشکی رو کنار زد.
آینهای کوچیک با قاب چوبی و طرحهای ظریف روی اون، زیر پارچه قرار داشت.
ات برای چند ثانیه بیحرکت موند. لبخند محوی روی لبش نشست.
= پیدات کردم...ایینه ی جادویی من ـ
ایینه رو با احتیاط برداشت و با گوشهی آستینش گردوغبار روی سطحش رو پاک کرد. تصویر خودش توی آینه ظاهر شد.
اما ذهنش جای دیگهای بود.
سالها قبل:
باغ عمارت پر از صدای خندهی بچهها بود.
ات کوچولو با موهای بههمریخته و لباس خاکستری، جلوی آینه نشسته بود و با اخم به تصویر خودش نگاه میکرد.
= جیمین! من خون اشامم پرنسس نیستم!میخوم پرنسس باشمممم
پسر کوچولویی که چند قدم اونطرفتر نشسته بود، سرش رو بلند کرد و با دوربینش ازش عکس گرفت و گفت:
_ چرا هستی.
= نیستم!
جیمین از جاش بلند شد و آینه رو کمی بالاتر گرفت.
_ اگه سه بار توی آینه نگاه کنی، پرنسس میشی.
ات با تردید به آینه نگاه کرد.
= واقعاً؟
جیمین با جدیت ساختگی سر تکون داد.
_ آره. ولی نباید به کسی بگی. این یه رازه.
ات سریع صورتش رو به آینه نزدیک کرد و شروع کرد به شمردن.
= یک... دو... سه!
بعد با هیجان برگشت.
= شدم؟!
جیمین لبخند کوچیکی زد.
_ معلومه. حالا باید یه تاج هم داشته باشی.
ات دستهاش رو روی سرش گذاشت.
= تاجم کو؟
جیمین چند لحظه به اطراف نگاه کرد. بعد شاخهی کوچیکی از گلهای سفید باغ رو برداشت و روی موهای ات گذاشت.
_ اینم تاج پرنسس.
ات از خوشحالی خندید.
= پس تو چی؟
جیمین شونه بالا انداخت.
_ من بادیگارد پرنسسم.
ات دستش رو به سمتش گرفت.
= پس بیا بریم، بادیگارد من!
و جیمین دست کوچیکش رو گرفت.
فلش بک به حال:
لبخند ات کمکم محو شد.با گذشت زمان جیمین سرد شده بود و این ازدواج اجباری گند زد تو اون یه چصه امید ات.
انگشتش رو روی قاب چوبی آینه کشید و دوباره به تصویر خودش نگاه کرد.
= چه دروغگوی کوچولویی بودی، پارک جیمین...
آینه رو با احتیاط روی جعبه گذاشت و دوباره نگاهی به اطراف انداخت.
چشمش به چند عکس افتاد که گوشهی یکی از قفسههای قدیمی روی هم قرار گرفته بودن.
کمی جلوتر رفت و اونها رو برداشت.
عکسهای کوچیکی بودن از روزهای کودکیش؛ بعضیهاشون توی باغ گرفته شده بودن و بعضی دیگه جلوی عمارت. لبخند کمرنگی روی لبش نشست.
یکی از عکسها رو از بقیه جدا کرد. خودش رو دید که با لباس روشن و موهای آشفته کنار درخت ایستاده بود.
عکس بعدی رو برداشت.
چند عکس دیگه هم بودن؛ خاطراتی که حالا فقط تصویرشون باقی مونده بود.
= وای... اینا رو از کجا آورده بودم؟
چند لحظه به عکسها خیره موند و بعد شونهای بالا انداخت. عکسها رو مرتب کرد و کنار آینه گذاشت.
ات نمیدونست که همین الان با بزرگترین راز جیمین رو با فکر اینکه عکسا مال خودشن بی تفاوت رفتار کرده.
نگاهی دوباره به قفسهها انداخت، اما چیز دیگهای توجهش رو جلب نکرد.
آینه رو برداشت، عکسها رو هم جمع کرد و از پلههای چوبی پایین رفت.
در زیرشیروونی پشت سرش بسته شد.
و ات، بیخبر از اینکه جیمین تمام این مدت از خاطراتشون عکس داشته و اونارو یه گوشه ازت قلبش نگه میداشته اونجارو ترک کرد.
ــــ
دو پارت گذاشتماااا😮💨
حمایت کنیدددد
ات چه خره😔
نایتتون گوددد💤🍷
.
.
.
.
🥕#فندوم_هویجی
🥕#هویج_خانم
🥕#مامی_و_هویجاش
🥕#هویج
🥕#ملکه_هویجی
🥕 #قلم_هویجی
🥕 #دنیای_هویجی
🥕 #هویجستان
🥕 #دفتر_هویجی
🥕 #هویج_و_قصه_هاش
🥕 #ارتش_هویجی
#معروف_پرست_نباشیم
#contract
PT22
ویو هویج:
چند ساعت از ماجرای حمام گذشته بود، اما سؤال ات هنوز جواب نگرفته بود.
چرا جیمین باید موهایی رو که زمانی بنفش بودن، تا این اندازه از خودش دور میکرد؟
ات روی تخت نشسته بود و به نقطهای نامعلوم خیره شده بود. صدای جیمین توی ذهنش تکرار شد.
«چون از این رنگ متنفرم.»
نفسش رو بیرون داد و از جاش بلند شد.
شاید بهتر بود بهجای فکر کردن به جیمین، سراغ کارهای خودش میرفت. نگاهش به راهروی انتهای قلعه افتاد.
زیرشیروونی...مدت زیادی بود که به اونجا سر نزده بود.
پلههای چوبی زیر قدمهاش صدای جیرجیر ضعیفی میدادن. دستش رو روی نردهی سرد کشید و در قدیمی زیرشیروونی رو هل داد.
بوی چوب کهنه و گردوغبار فضای کوچیک رو پر کرده بود.نور باریکی از پنجرهی کوچیک سقف به داخل میتابید و ذرات گردو غبار رو توی هوا نمایان میکرد.
ات چند لحظه همونجا ایستاد.
= خب... ببینیم اینجا چی داریمممم
چند جعبهی قدیمی رو کنار زد و نگاهی به وسایل داخلشون انداخت. کتابهای رنگورورفته، چند اسباببازی قدیمی و لباسهایی که دیگه اندازهش نبودن.
پارچه ای مشکی رو کنار زد.
آینهای کوچیک با قاب چوبی و طرحهای ظریف روی اون، زیر پارچه قرار داشت.
ات برای چند ثانیه بیحرکت موند. لبخند محوی روی لبش نشست.
= پیدات کردم...ایینه ی جادویی من ـ
ایینه رو با احتیاط برداشت و با گوشهی آستینش گردوغبار روی سطحش رو پاک کرد. تصویر خودش توی آینه ظاهر شد.
اما ذهنش جای دیگهای بود.
سالها قبل:
باغ عمارت پر از صدای خندهی بچهها بود.
ات کوچولو با موهای بههمریخته و لباس خاکستری، جلوی آینه نشسته بود و با اخم به تصویر خودش نگاه میکرد.
= جیمین! من خون اشامم پرنسس نیستم!میخوم پرنسس باشمممم
پسر کوچولویی که چند قدم اونطرفتر نشسته بود، سرش رو بلند کرد و با دوربینش ازش عکس گرفت و گفت:
_ چرا هستی.
= نیستم!
جیمین از جاش بلند شد و آینه رو کمی بالاتر گرفت.
_ اگه سه بار توی آینه نگاه کنی، پرنسس میشی.
ات با تردید به آینه نگاه کرد.
= واقعاً؟
جیمین با جدیت ساختگی سر تکون داد.
_ آره. ولی نباید به کسی بگی. این یه رازه.
ات سریع صورتش رو به آینه نزدیک کرد و شروع کرد به شمردن.
= یک... دو... سه!
بعد با هیجان برگشت.
= شدم؟!
جیمین لبخند کوچیکی زد.
_ معلومه. حالا باید یه تاج هم داشته باشی.
ات دستهاش رو روی سرش گذاشت.
= تاجم کو؟
جیمین چند لحظه به اطراف نگاه کرد. بعد شاخهی کوچیکی از گلهای سفید باغ رو برداشت و روی موهای ات گذاشت.
_ اینم تاج پرنسس.
ات از خوشحالی خندید.
= پس تو چی؟
جیمین شونه بالا انداخت.
_ من بادیگارد پرنسسم.
ات دستش رو به سمتش گرفت.
= پس بیا بریم، بادیگارد من!
و جیمین دست کوچیکش رو گرفت.
فلش بک به حال:
لبخند ات کمکم محو شد.با گذشت زمان جیمین سرد شده بود و این ازدواج اجباری گند زد تو اون یه چصه امید ات.
انگشتش رو روی قاب چوبی آینه کشید و دوباره به تصویر خودش نگاه کرد.
= چه دروغگوی کوچولویی بودی، پارک جیمین...
آینه رو با احتیاط روی جعبه گذاشت و دوباره نگاهی به اطراف انداخت.
چشمش به چند عکس افتاد که گوشهی یکی از قفسههای قدیمی روی هم قرار گرفته بودن.
کمی جلوتر رفت و اونها رو برداشت.
عکسهای کوچیکی بودن از روزهای کودکیش؛ بعضیهاشون توی باغ گرفته شده بودن و بعضی دیگه جلوی عمارت. لبخند کمرنگی روی لبش نشست.
یکی از عکسها رو از بقیه جدا کرد. خودش رو دید که با لباس روشن و موهای آشفته کنار درخت ایستاده بود.
عکس بعدی رو برداشت.
چند عکس دیگه هم بودن؛ خاطراتی که حالا فقط تصویرشون باقی مونده بود.
= وای... اینا رو از کجا آورده بودم؟
چند لحظه به عکسها خیره موند و بعد شونهای بالا انداخت. عکسها رو مرتب کرد و کنار آینه گذاشت.
ات نمیدونست که همین الان با بزرگترین راز جیمین رو با فکر اینکه عکسا مال خودشن بی تفاوت رفتار کرده.
نگاهی دوباره به قفسهها انداخت، اما چیز دیگهای توجهش رو جلب نکرد.
آینه رو برداشت، عکسها رو هم جمع کرد و از پلههای چوبی پایین رفت.
در زیرشیروونی پشت سرش بسته شد.
و ات، بیخبر از اینکه جیمین تمام این مدت از خاطراتشون عکس داشته و اونارو یه گوشه ازت قلبش نگه میداشته اونجارو ترک کرد.
ــــ
دو پارت گذاشتماااا😮💨
حمایت کنیدددد
ات چه خره😔
نایتتون گوددد💤🍷
.
.
.
.
🥕#فندوم_هویجی
🥕#هویج_خانم
🥕#مامی_و_هویجاش
🥕#هویج
🥕#ملکه_هویجی
🥕 #قلم_هویجی
🥕 #دنیای_هویجی
🥕 #هویجستان
🥕 #دفتر_هویجی
🥕 #هویج_و_قصه_هاش
🥕 #ارتش_هویجی
#معروف_پرست_نباشیم
- ۱۶۷
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط