سناریو درخواستی از (اعضای بانتن) و ا.ت
پارت پنجم(پارت آخر)
صدای تیکتاکه ساعت دیواری در سالن بزرگ عمارت، بلندتر از همیشه به نظر میرسید. ا.ت وسط اتاق ایستاده بود؛ جایی که دور تا دورش را مردانی احاطه کرده بودند. ریندو پشت سرش بود؛ دستهایش را با حالتی مالکانه دور شانههایه ا.ت حلقه کرده بود، طوری که انگار او را در برابره نگاههای تیزِ دیگران محافظت میکرد .
تاکئومی در صندلی چرمیاش جابهجا شد. با حرکتی کند و عصبی، جعبه سیگار را از جیبه کت مشکیش دراورد. صدای باز شدن دره جعبه، مثل کشیده شدن چاقو روی شیشه بود. با انگشتایه کشیدهاش یک نخ سیگار بیرون کشید، و اون رو روی لبهاش گذاشت و قبل از اینکه فندک رو روشن کنه، نگاهی سرد و سنگین به ا.ت انداخت. «اینجا جایه مهمونی نیست.» اون دود رو به صورت ریندو فوت کرد. «ریندو، حواست هست که این دختر داره تمرکزه کل بانتن رو بهم میریزه؟»
ران، که روی لبهی میزِ کنفرانس نشسته بود، پاهایش را تاب میداد. و با لحنی که از آن بوی تمسخر میومد، خندید: «ولش کن تاکئومی! داداش کوچیکم بالاخره یاد گرفته چطور یه عروسک قشنگ پیدا کنه.» ران چشمانش را ریز کرد و مستقیم به ا.ت نگاه کرد. «فقط امیدوارم موقع تیراندازی هم همینقدر که بهش میچسبی، هوشیار باشی.»
سانزو ناگهان از جایش پرید. او که با چاقوی ضامندارش مشغول تراشیدن چوبه روی میز بود، و دستشو داخل جیبش برد و قوطی قرصشو برداشت و یکی ازش برداشت و خورد و بعد با حرکتی سریع چاقو را درست کناره دست ا.ت توی چوب فرو کرد. صدای برخورد فلز با میز، تن ا.ت را لرزوند، سانزو با چشمانی که از دیوانگی میدرخشد، زمزمه کرد: «ببین ریندو... اگر کوچکترین خطایی ازت سر بزنه که بانتن رو به خطر بندازه، خودم همین چاقو رو جای دیگهای فرو میکنم.»
موچو، که تا آن لحظه با شانههای پهن و هیکلِ ورزشکاریاش در تاریکی گوشهی اتاق محو بود، قدمی به جلو برداشت. صدای گامهایش روی زمین طنینانداز شد. و بدونه هیچ حرفی، تنها با نگاه نافذ و سنگینش، ا.ت را از سر تا پا برانداز کرد؛ انگار داشت خیانت احتمالیه او را میسنجید. موچو با صدایه بم گفت: «احساسات، قاتل بانتن هستن. ریندو، داری خودت رو ضعیف میکنی.»
در همین لحظه، سکوتی مرگبار اتاق را فرا گرفت. مایکی، با همون لباسهایه رسمی و چهره یه همیشگیش، از بین سایهها بیرون اومد. به سمت صندلیه ریاسته میز رفت و نشست. اعضا، حتی سانزو که بیقرار بود، فورا همگی سرشونو پایین انداختن .
مایکی نگاهه بیروحشو به ا.ت دوخت. نگاهی که مثل یخ، پوست ا.ت رو میسوزوند. مایکی با صدایی سرد و آروم پرسید: «چیزی برای گفتن داری؟»
ریندو پیش از اینکه ا.ت بتونه واکنشی نشون بده، با قاطعیت گفت: «اون با منه. مسئولیتش هم با منه.»
مایکی لحظهای طولانی به ریندو نگاه کرد، بعد لبخنده کوتاهی زد: «بسیار خب. ریندو، امیدوارم این "انتخاب" ارزشش رو داشته باشه.»
مایکی از جاش بلند شد و بدون نگاه دوباره، اتاق رو ترک کرد. کوکونوی که تا اون لحظه بیسروصدا در حال بررسیه لیسته داراییها روی تبلتش بود، تبلت رو خاموش کرد و با لحنی که بویه بیتفاوتیِ مطلق میداد، گفت: «فعلا فقط هزینههایه امنیته عمارت رو بالا برده. ریندو، مراقبِ سرمایت باش.»
بعد از خروج مایکی و دیگران، سنگینی فضا کمی کمتر شد. ریندو ا.ت رو به گوشهای از سالن کشید. دست گرمش رو رویه گونهیه ا.ت گذاشت و با صدایی که حالا فقط و فقط برایِ او بود، گفت: «دیدی؟ همهشون منتظرن یه اشتباه کنم تا بهت آسیب بزنن. ولی نترس...» او پیشونی شو رو به پیشونی ا.ت چسبوند. «من از این دنیایه کثیف، فقط تو رو میخوام.»
ا.ت به چشمایه ریندو نگاه کرد؛ در اون لحظه، در میونه اون همه گرگه درنده، ریندو تنها کسی بود که اون رو «خود واقعیاش» میدید. اون دیگه نمیخواست فرار کنه؛ اون به ریندو تعلق داشت .
«پایان پارت۵(پارت آخر)»
صدای تیکتاکه ساعت دیواری در سالن بزرگ عمارت، بلندتر از همیشه به نظر میرسید. ا.ت وسط اتاق ایستاده بود؛ جایی که دور تا دورش را مردانی احاطه کرده بودند. ریندو پشت سرش بود؛ دستهایش را با حالتی مالکانه دور شانههایه ا.ت حلقه کرده بود، طوری که انگار او را در برابره نگاههای تیزِ دیگران محافظت میکرد .
تاکئومی در صندلی چرمیاش جابهجا شد. با حرکتی کند و عصبی، جعبه سیگار را از جیبه کت مشکیش دراورد. صدای باز شدن دره جعبه، مثل کشیده شدن چاقو روی شیشه بود. با انگشتایه کشیدهاش یک نخ سیگار بیرون کشید، و اون رو روی لبهاش گذاشت و قبل از اینکه فندک رو روشن کنه، نگاهی سرد و سنگین به ا.ت انداخت. «اینجا جایه مهمونی نیست.» اون دود رو به صورت ریندو فوت کرد. «ریندو، حواست هست که این دختر داره تمرکزه کل بانتن رو بهم میریزه؟»
ران، که روی لبهی میزِ کنفرانس نشسته بود، پاهایش را تاب میداد. و با لحنی که از آن بوی تمسخر میومد، خندید: «ولش کن تاکئومی! داداش کوچیکم بالاخره یاد گرفته چطور یه عروسک قشنگ پیدا کنه.» ران چشمانش را ریز کرد و مستقیم به ا.ت نگاه کرد. «فقط امیدوارم موقع تیراندازی هم همینقدر که بهش میچسبی، هوشیار باشی.»
سانزو ناگهان از جایش پرید. او که با چاقوی ضامندارش مشغول تراشیدن چوبه روی میز بود، و دستشو داخل جیبش برد و قوطی قرصشو برداشت و یکی ازش برداشت و خورد و بعد با حرکتی سریع چاقو را درست کناره دست ا.ت توی چوب فرو کرد. صدای برخورد فلز با میز، تن ا.ت را لرزوند، سانزو با چشمانی که از دیوانگی میدرخشد، زمزمه کرد: «ببین ریندو... اگر کوچکترین خطایی ازت سر بزنه که بانتن رو به خطر بندازه، خودم همین چاقو رو جای دیگهای فرو میکنم.»
موچو، که تا آن لحظه با شانههای پهن و هیکلِ ورزشکاریاش در تاریکی گوشهی اتاق محو بود، قدمی به جلو برداشت. صدای گامهایش روی زمین طنینانداز شد. و بدونه هیچ حرفی، تنها با نگاه نافذ و سنگینش، ا.ت را از سر تا پا برانداز کرد؛ انگار داشت خیانت احتمالیه او را میسنجید. موچو با صدایه بم گفت: «احساسات، قاتل بانتن هستن. ریندو، داری خودت رو ضعیف میکنی.»
در همین لحظه، سکوتی مرگبار اتاق را فرا گرفت. مایکی، با همون لباسهایه رسمی و چهره یه همیشگیش، از بین سایهها بیرون اومد. به سمت صندلیه ریاسته میز رفت و نشست. اعضا، حتی سانزو که بیقرار بود، فورا همگی سرشونو پایین انداختن .
مایکی نگاهه بیروحشو به ا.ت دوخت. نگاهی که مثل یخ، پوست ا.ت رو میسوزوند. مایکی با صدایی سرد و آروم پرسید: «چیزی برای گفتن داری؟»
ریندو پیش از اینکه ا.ت بتونه واکنشی نشون بده، با قاطعیت گفت: «اون با منه. مسئولیتش هم با منه.»
مایکی لحظهای طولانی به ریندو نگاه کرد، بعد لبخنده کوتاهی زد: «بسیار خب. ریندو، امیدوارم این "انتخاب" ارزشش رو داشته باشه.»
مایکی از جاش بلند شد و بدون نگاه دوباره، اتاق رو ترک کرد. کوکونوی که تا اون لحظه بیسروصدا در حال بررسیه لیسته داراییها روی تبلتش بود، تبلت رو خاموش کرد و با لحنی که بویه بیتفاوتیِ مطلق میداد، گفت: «فعلا فقط هزینههایه امنیته عمارت رو بالا برده. ریندو، مراقبِ سرمایت باش.»
بعد از خروج مایکی و دیگران، سنگینی فضا کمی کمتر شد. ریندو ا.ت رو به گوشهای از سالن کشید. دست گرمش رو رویه گونهیه ا.ت گذاشت و با صدایی که حالا فقط و فقط برایِ او بود، گفت: «دیدی؟ همهشون منتظرن یه اشتباه کنم تا بهت آسیب بزنن. ولی نترس...» او پیشونی شو رو به پیشونی ا.ت چسبوند. «من از این دنیایه کثیف، فقط تو رو میخوام.»
ا.ت به چشمایه ریندو نگاه کرد؛ در اون لحظه، در میونه اون همه گرگه درنده، ریندو تنها کسی بود که اون رو «خود واقعیاش» میدید. اون دیگه نمیخواست فرار کنه؛ اون به ریندو تعلق داشت .
«پایان پارت۵(پارت آخر)»
- ۱۳.۷k
- ۲۲ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط