پارت دو از دراکو
سلام مجدد..بریم سراغ پارت آخر از دراکو
.
حرفش رو قطع کردی و سرت رو بالا آوردی. نگاهت مستقیم به چشمهاش دوخته شد. "تو... خود تو."
دراکو نفسش رو حبس کرد. شوکه بود. صورتش رنگ عوض کرد. "من؟ داری شوخی میکنی؟"
"نه، شوخی نمیکنم." صدات بغض داشت. "فقط... میترسم. میترسم که من رو طرد کنی. من رو رد کنی. چون من... من خیلی احساساتیام و گاهی وقتا زیادی... خودمو خالی میکنم." دست راستت رو که هنوز میلرزید، آروم توی دست سردش گرفتی. "نمیدونم چرا، ولی وقتی اینجوری میشم، فقط تویی که میتونم یه جوری... آرومم کنی. یا شاید فقط میخوام بهت بگم که منم یه آدمم که میتونه احساس کنه."
دراکو دستت رو محکمتر گرفت. انگار داشت انرژی رو از دست تو میگرفت و به جای اون، یه حس قوی و متفاوتی رو بهت منتقل میکرد. "طردت کنم؟ آناهیتا، تو... تو با همه فرق داری. با بقیه دخترا فرق داری. اون هری و رفیقاش و بقیه که میان پیشت، همه به خاطر اینه که یه چیزی تو وجودته که ندارن. من... منم همین حس رو دارم."
چند لحظه سکوت کرد و به دستاتون که توی هم گره خورده بود نگاه کرد. بعد سرش رو بالا آورد و مستقیم تو چشمات نگاه کرد. "تو انقدر قوی هستی که من بخوام طردت کنم؟ تو خودت یه جادوی خاص داری. شاید... شاید منم به خاطر همین چیزا..." مکث کرد. "شاید منم حسایی دارم که خودم هنوز نمیشناسمشون."
لبخند کوچکی روی لبهای لرزونت اومد. "پس... یعنی من رو رد نمیکنی؟"
دراکو لبخند کمرنگی زد. "مالفوی کسی رو رد نمیکنه. مخصوصاً اگه اون شخص... آناهیتا باشه." با دست آزادش، اشک از روی گونهات پاک کرد. "حالا پاشو. بیا یه کاری کنیم که دیگه نخوای اینجوری گریه کنی. maybe یه سر به کتابخونه بزنیم؟ یا شایدم... یه قدم بزنیم بیرون؟"
با این حرفش، یه حس آرامش عجیبی تو وجودت پیچید. لرزش دستت کمتر شد و انگار سنگینی دنیا از روی دوشت برداشته شده بود. حضو دراکو، با اون ظاهر سرد و مغرورش، یه جورایی گرم و دلگرمکننده بود.
پایان..امید وارم از این دو پارت لذت برده باشید..اگر خوبه بگید ادامه بدم✨️
.
حرفش رو قطع کردی و سرت رو بالا آوردی. نگاهت مستقیم به چشمهاش دوخته شد. "تو... خود تو."
دراکو نفسش رو حبس کرد. شوکه بود. صورتش رنگ عوض کرد. "من؟ داری شوخی میکنی؟"
"نه، شوخی نمیکنم." صدات بغض داشت. "فقط... میترسم. میترسم که من رو طرد کنی. من رو رد کنی. چون من... من خیلی احساساتیام و گاهی وقتا زیادی... خودمو خالی میکنم." دست راستت رو که هنوز میلرزید، آروم توی دست سردش گرفتی. "نمیدونم چرا، ولی وقتی اینجوری میشم، فقط تویی که میتونم یه جوری... آرومم کنی. یا شاید فقط میخوام بهت بگم که منم یه آدمم که میتونه احساس کنه."
دراکو دستت رو محکمتر گرفت. انگار داشت انرژی رو از دست تو میگرفت و به جای اون، یه حس قوی و متفاوتی رو بهت منتقل میکرد. "طردت کنم؟ آناهیتا، تو... تو با همه فرق داری. با بقیه دخترا فرق داری. اون هری و رفیقاش و بقیه که میان پیشت، همه به خاطر اینه که یه چیزی تو وجودته که ندارن. من... منم همین حس رو دارم."
چند لحظه سکوت کرد و به دستاتون که توی هم گره خورده بود نگاه کرد. بعد سرش رو بالا آورد و مستقیم تو چشمات نگاه کرد. "تو انقدر قوی هستی که من بخوام طردت کنم؟ تو خودت یه جادوی خاص داری. شاید... شاید منم به خاطر همین چیزا..." مکث کرد. "شاید منم حسایی دارم که خودم هنوز نمیشناسمشون."
لبخند کوچکی روی لبهای لرزونت اومد. "پس... یعنی من رو رد نمیکنی؟"
دراکو لبخند کمرنگی زد. "مالفوی کسی رو رد نمیکنه. مخصوصاً اگه اون شخص... آناهیتا باشه." با دست آزادش، اشک از روی گونهات پاک کرد. "حالا پاشو. بیا یه کاری کنیم که دیگه نخوای اینجوری گریه کنی. maybe یه سر به کتابخونه بزنیم؟ یا شایدم... یه قدم بزنیم بیرون؟"
با این حرفش، یه حس آرامش عجیبی تو وجودت پیچید. لرزش دستت کمتر شد و انگار سنگینی دنیا از روی دوشت برداشته شده بود. حضو دراکو، با اون ظاهر سرد و مغرورش، یه جورایی گرم و دلگرمکننده بود.
پایان..امید وارم از این دو پارت لذت برده باشید..اگر خوبه بگید ادامه بدم✨️
- ۴.۵k
- ۳۱ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط