💜 آرمیِ دردسرساز | پارت چهارم
💜 آرمیِ دردسرساز | پارت چهارم
روز بعد | ساعت ۹ صبح
کافه
ا/ت با عجله وارد کافه شد. کیفش رو روی صندلی گذاشت و موهاش رو مرتب کرد.
همکارش: باز دیر کردی؟
ا/ت: فقط سه دقیقه! این که دیر نیست، ورود باشکوهه!
همکارش خندید.
همون لحظه در کافه باز شد.
جونگکوک وارد شد.
ا/ت زیر لب: اوه نه... خودِ مصیبت!
جونگکوک: صبح بخیر.
ا/ت با لبخند مصنوعی: صبح بخیر، رئیس عزیز!
جونگکوک: امروز قراره یه جلسه داشته باشیم.
ا/ت: من؟
جونگکوک: بله، تو.
ا/ت: چرا؟ من که حسابداری بلد نیستم!
جونگکوک: کسی ازت حسابداری نخواسته.
ا/ت: پس میخواین اخراجم کنین؟
جونگکوک: هنوز تصمیم نگرفتم.
ا/ت: چه رئیس مهربونی...
جونگکوک نگاهی بهش انداخت.
جونگکوک: از امروز مسئول سفارشهای ویژهای.
ا/ت: سفارش ویژه یعنی چی؟
جونگکوک: مشتریهای خاصی داریم که باید شخصاً بهشون رسیدگی کنی.
ا/ت: مثلاً؟
جونگکوک: مثلاً خودم.
ا/ت چند ثانیه نگاهش کرد.
ا/ت: شما که فقط قهوه تلخ میخورین!
جونگکوک: مشکلی داری؟
ا/ت: نه، فقط زندگیتون خیلی غمانگیزه!
یکی از محافظها سرفه کرد.
جونگکوک: اسمش چیه؟
محافظ: قربان؟
جونگکوک: اسم این دختر.
محافظ: ا/ت، قربان.
جونگکوک: میدونم.
ا/ت: چرا دربارهی من حرف میزنین انگار من اینجا نیستم؟!
جونگکوک: چون خیلی حرف میزنی.
ا/ت: 😐
---
ساعت ۱۱ صبح
ا/ت پشت پیشخوان مشغول درست کردن قهوه بود که ناگهان سه مرد با کتوشلوار مشکی وارد کافه شدن.
یکی از اونها به محافظ جونگکوک نزدیک شد و چیزی آهسته گفت.
محافظ فوراً به جونگکوک اطلاع داد.
جونگکوک از اتاق پشتی بیرون اومد. حالت چهرهش کاملاً تغییر کرده بود.
جونگکوک: همه از کافه خارج بشن.
مدیر با نگرانی به مشتریها اشاره کرد.
ا/ت که چیزی نمیفهمید، سینی رو روی پیشخوان گذاشت.
ا/ت: ببخشید، الان وقت تعطیلیه؟ من هنوز ناهار نخوردم!
جونگکوک: ا/ت، برو بیرون.
ا/ت: چرا؟
جونگکوک: گفتم برو.
ا/ت دستبهسینه شد.
ا/ت: اولاً من کارمند اینجام، دوماً هنوز حقوق این ماهم رو نگرفتم!
جونگکوک چند لحظه نگاهش کرد.
جونگکوک: واقعاً الان وقت حقوقه؟
ا/ت: برای من همیشه وقت حقوقه!
جونگکوک نفس عمیقی کشید و به محافظش اشاره کرد.
جونگکوک: مراقب باش کسی وارد نشه.
بعد دوباره به ا/ت نگاه کرد.
جونگکوک: پنج دقیقه دیگه برمیگردم. از اینجا تکون نخور.
ا/ت زیر لب گفت:
ا/ت: انگار من بچهی پنجسالهام!
جونگکوک حرفش رو شنید، اما چیزی نگفت.
فقط از در پشتی خارج شد.
ا/ت با کنجکاوی به در نگاه کرد.
ا/ت: این مرد دقیقاً چهکارهست؟!
همکارش آروم گفت:
همکار: ا/ت... تو واقعاً نمیدونی رئیس جدیدمون کیه؟
ا/ت: صاحب کافهست دیگه!
همکار: آخه...
ا/ت: چیه؟!
همکارش به در پشتی نگاه کرد.
همکار: فکر کنم بهتره خودت ازش بپرسی...
پایان پارت چهارم 💜🖤
روز بعد | ساعت ۹ صبح
کافه
ا/ت با عجله وارد کافه شد. کیفش رو روی صندلی گذاشت و موهاش رو مرتب کرد.
همکارش: باز دیر کردی؟
ا/ت: فقط سه دقیقه! این که دیر نیست، ورود باشکوهه!
همکارش خندید.
همون لحظه در کافه باز شد.
جونگکوک وارد شد.
ا/ت زیر لب: اوه نه... خودِ مصیبت!
جونگکوک: صبح بخیر.
ا/ت با لبخند مصنوعی: صبح بخیر، رئیس عزیز!
جونگکوک: امروز قراره یه جلسه داشته باشیم.
ا/ت: من؟
جونگکوک: بله، تو.
ا/ت: چرا؟ من که حسابداری بلد نیستم!
جونگکوک: کسی ازت حسابداری نخواسته.
ا/ت: پس میخواین اخراجم کنین؟
جونگکوک: هنوز تصمیم نگرفتم.
ا/ت: چه رئیس مهربونی...
جونگکوک نگاهی بهش انداخت.
جونگکوک: از امروز مسئول سفارشهای ویژهای.
ا/ت: سفارش ویژه یعنی چی؟
جونگکوک: مشتریهای خاصی داریم که باید شخصاً بهشون رسیدگی کنی.
ا/ت: مثلاً؟
جونگکوک: مثلاً خودم.
ا/ت چند ثانیه نگاهش کرد.
ا/ت: شما که فقط قهوه تلخ میخورین!
جونگکوک: مشکلی داری؟
ا/ت: نه، فقط زندگیتون خیلی غمانگیزه!
یکی از محافظها سرفه کرد.
جونگکوک: اسمش چیه؟
محافظ: قربان؟
جونگکوک: اسم این دختر.
محافظ: ا/ت، قربان.
جونگکوک: میدونم.
ا/ت: چرا دربارهی من حرف میزنین انگار من اینجا نیستم؟!
جونگکوک: چون خیلی حرف میزنی.
ا/ت: 😐
---
ساعت ۱۱ صبح
ا/ت پشت پیشخوان مشغول درست کردن قهوه بود که ناگهان سه مرد با کتوشلوار مشکی وارد کافه شدن.
یکی از اونها به محافظ جونگکوک نزدیک شد و چیزی آهسته گفت.
محافظ فوراً به جونگکوک اطلاع داد.
جونگکوک از اتاق پشتی بیرون اومد. حالت چهرهش کاملاً تغییر کرده بود.
جونگکوک: همه از کافه خارج بشن.
مدیر با نگرانی به مشتریها اشاره کرد.
ا/ت که چیزی نمیفهمید، سینی رو روی پیشخوان گذاشت.
ا/ت: ببخشید، الان وقت تعطیلیه؟ من هنوز ناهار نخوردم!
جونگکوک: ا/ت، برو بیرون.
ا/ت: چرا؟
جونگکوک: گفتم برو.
ا/ت دستبهسینه شد.
ا/ت: اولاً من کارمند اینجام، دوماً هنوز حقوق این ماهم رو نگرفتم!
جونگکوک چند لحظه نگاهش کرد.
جونگکوک: واقعاً الان وقت حقوقه؟
ا/ت: برای من همیشه وقت حقوقه!
جونگکوک نفس عمیقی کشید و به محافظش اشاره کرد.
جونگکوک: مراقب باش کسی وارد نشه.
بعد دوباره به ا/ت نگاه کرد.
جونگکوک: پنج دقیقه دیگه برمیگردم. از اینجا تکون نخور.
ا/ت زیر لب گفت:
ا/ت: انگار من بچهی پنجسالهام!
جونگکوک حرفش رو شنید، اما چیزی نگفت.
فقط از در پشتی خارج شد.
ا/ت با کنجکاوی به در نگاه کرد.
ا/ت: این مرد دقیقاً چهکارهست؟!
همکارش آروم گفت:
همکار: ا/ت... تو واقعاً نمیدونی رئیس جدیدمون کیه؟
ا/ت: صاحب کافهست دیگه!
همکار: آخه...
ا/ت: چیه؟!
همکارش به در پشتی نگاه کرد.
همکار: فکر کنم بهتره خودت ازش بپرسی...
پایان پارت چهارم 💜🖤
- ۱۸۶
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط