کفنی نمناک ...

در سنی که باید تن را به آغوشِ جهان می‌سپردیم و با تبِ لمس، به یقینِ بودن می‌رسیدیم، پوست‌مان به کفنی نمناک بدل شد که بر استخوان‌های خجالت و هراس چسبید و هر نوازش، چون دستِ مرده‌شور، بوی پایان گرفت.