تنها بودن به خودی خود نه بار معنایی مثبت دارد نه بار معنا

تنها بودن به خودی خود نه بار معنایی مثبت دارد نه بار معنایی منفی.
همه چیز بستگی به نحوه ی تنها بودن دارد.
تنهایی (به حال خودماندن ) موقعیتی ست که
هم بهترین لحظات زندگی را شکل میدهد ، هم بدترین هایشان را.
چوران در وصف آن وجه مثبت می نویسد:
در این لحظه تنها هستم . بیش از این چه میتوانم بخواهم ؟
شادی ای بالاتر از این وجود ندارد، آری :
گوش دادن به سکوتی که تنهایی ام را وسعت می بخشد.
از سوی دیگر ، وصف آن وجه منفی را میتوان در تهوع سارتر سراغ گرفت:
چنان غرق در تنهایی وحشتناکی بودم که به فکر خودکشی افتادم.
تنها چیزی که جلویم را گرفت این فکر بود که هیچکس ، مطلقا هیچکس،
از مرگ من متاثر نخواهد شد و در مرگم بیش از زندگی تنها خواهم بود.