سناریو درخواستی از (اعضای بانتن) و ا.ت

پارت چهارم
انتقال ا.ت به عمارت بونتن،نه مثل یک مهمان معمولی بیشتر شبیه کسی که میبرنش تا چیزی ازش گرفته بشه وقتی ا.ت با چشمان بسته و با دست‌های لرزان از ماشین پیاده شد و برای اولین بار دیوارهای سنگی عمارت را دید، فهمید که دیگه راه برگشتی نیست. بانتن، اون رو نه به عنوان دشمن، بلکه به عنوان یک جایزه‌ی بزرگ به قلب تاریک‌ترین خونه ی توکیو اورده بود.
چند روزی از اقامتش تویه این قفس مجلل گذشته بود. عمارت حالا تبدیل به صحنه نمایش روانی شده بود مثل یک تئاتر.

ریندو که تویه همون دو روز اول، شیفته‌ی ا.ت شده بود، حالا همه جا سایه‌به‌سایه‌ی ا.ت بود. ریندو دیگه اون ریندوی سرد نبود؛ دستاشو پشت گردن ا.ت حلقه می‌کرد، زمزمه‌هاش در گوش ا.ت، پر از حسادت‌های مالکانه بود: «اگه کسی غیر از من بهت دست بزنه، قول میدم انگشتاش رو دونه‌دونه بشکنم.»
ریندو به شکل خیلی عجیبی آرامش بخش ا.ت شده بود.اون جلویه ا.ت اومد و راهشو تقریبا بست و طوری دستشو نزدیک گردن ا.ت آورد که ا.ت همزمان دو حسو تجربه کرد یکی ترس از نزدیک شدن به خطر یکی دیگه گرفتار نقشه هایه اون .
اما کاکوچو..اون که همیشه سد راه بقیه بود، چشمان کاکوچو وقتی به ا.ت می‌افتاد، اون نگاه سخت همیشگی را نداشت. یک‌بار وقتی در راهرو تنها بودند، کاکوچو بازوی او را گرفت و به دیوار تکیه داد؛ نه برای تهدید، بلکه با صدایی لرزان از احساسی که سال‌ها سرکوب کرده بود، گفت: «من اجازه نمیدم این عوضی‌ها بازیچه‌ات کنن... حتی اگه مجبور شم برای نجاتت با همه‌شون بجنگم.»

این وسط ران بااون لبخند کج و شرورانه‌اش از دور تماشا میکرد و با صدای بلند تیکه می‌انداخت: «اوووه، نگاه کنید! سرباز وفادارمون و برادر کوچولوی احمق حسودم! هر دو دارن برای توجه یه دختر می‌جنگن هههه. واقعاً که مسخره‌ست، نه ا.ت؟» ران با بی‌خیالی به دیوار تکیه می‌داد و چشمک می‌زد: «ولی یادت باشه، ا.ت... اونا فقط دارن وقتت رو تلف می‌کنن.
و بعد، سانزو از تاریکی راهرو بیرون میومد؛ با چاقویی که میون انگشتاش میچرخید. اون با یک حرکت خیلی سریع راه رو برایه ا.ت بست، چاقو رو به آرومی روی گونه‌ی ا.ت می‌کشید و با نیشخندی دیوانه‌وار که ترکیبه تهدید و لاس زدن بودگفت: «ران حرف مفت می‌زنه. تو فقط به یه نفر نیاز داری که اونم منم، مگه نه؟» لمس سرد انگشتانه سانزو روی صورت ا.ت، باعث می‌شد خون تویه رگ‌هاش منجمد بشن و یخ بزنه ، اما سانزو از این واکنشش لذت می‌برد.

کوکونوی هم با تبلت‌اش ایستاده بود، بدون اینکه سرش را بلند کنه زیر لب میگفت: «می‌دونید هزینه‌ی امنیت این "مهمون عزیز" چقدر داره بالا میره؟ امیدوارم اون اطلاعاتی که تویه کله‌ اشه حداقل به اندازه‌ی کل این عمارت ارزششو داشته باشه.

مایکی، در بالاترین طبقه‌ی عمارت، تنها نظاره‌گر بود میدونست که این چهار نفر، که اگه این چهار نفر به توافق نرسن عمارتو نابود میکنن .
مایکی:اصلا از این وضعیت خوشم نمیاد .
«پایان پارت۴»