مولایم!

مولایم!
دلم برای ورود تو لحظه شماری می کند و حنجره ام تو را فریاد می زند،
توتجلی عشقی.قنوتم راطولانی می کنم تاتونیمه شبی برای آن دعاکنی
کوچه های غریب بی کسی را آب وجارومی کنم تاتوصبحی زودازآن کوچه
عبور کنی.
هرروزچراغ دلم رابا«جامعه الکبیره»روشن می کنم
و سفره دلم رابا«آل یاسین»و «عهد» تزیین می کنم
برای ظهورت هرروزپای دعای«کمیل»می شینم
نمیدانم آخرین ایستگاه«توسل»چه هیجانی داردکه مراباخودتان آن سوی
فاصلههامیبردوصبح آدینه چه صفایی داردکه صبح آسمانش پراز«ندبه»است
مولایم...!
بی تودفتردلم پراست ازمشق های انتظار
من بادلم می خواهم آن روزکه می آیی زیباترین مدال ایثاررا تقدیم نگاه تو کنم.
وانتــــــظار

سالهاست كه به انتظارآمدنت نشسته ام

نه من تنهاكه گلهاي نرگس باغچه كوچك خانه مان به انتظار
آمدنت نشسته اند

چشمهايم به آسمان دوخته شده است منتظرم

منتظرديدارتوومنتظرجمعه هايي كه مي گذردو آمدنت راآرزودارند

به اميداين كه شايد اين جمعه بيايي

شايد....
مولای من آقای من اندازه بزرگی خدادوست دارم