#ماهسون #ساعت_به_وقت_دلتنگی #طاهره_اباذری_هریس

دلتنگی پدیده ی عجیبی ست،خیلی عجیب.
درست مثل سرطان می ماند،سرطانِ خون!!!متاستاز می دهد و ریشه می دواند توی همه ی لحظه هایت،کارهایت،در تک تک سلول هایت و بی قرارت می کند! درست مثل همان مرضِ لعنتیست که گفتم،نمی شود فرار کرد،نمی شود فراموشش کرد!صبح زود از خواب بیدار شده و نشده دلتنگی و شب ها اگر این مرضِ لاعلاج گذاشت لحظه ای چشم روی هم بگذاری باز دلتنگ! توی آینه که نگاه می کنی جای تصویر تکراری خودت و بی حوصلگی آرایش زنانه و آوارگی پیراهن های چارخانه ی مردانه ی آبی،دلتنگی موج برمی دارد!

توی جانم گفتن هایت وقتی کسی صدایت میکند، الو گفتن های امیدوارانه ی پر از یأس پشت تلفن، میان خنده های پر از دروغ و گریه های حقیقی یواشکی،روی صندلی مقابلت در گوشه دنج کافه ها و پشت میز دونفره، ته فنجانِ قهوه ات، دست در دستت موقع قدم زدن روی برگ های ترد پاییزی، زیر چترت در باران های ناگهانی اواخرِ بی مهری مهر و همه جا و هر لحظه کنارت هست این دلتنگی وفادار!
شمارا به خدا حواستان را شش دانگ جمع عاشقی هایتان کنید،جمعِ دوست داشتن های بی تکرار!
پاییز که می آید از در و دیوار دلتنگی میبارد،دلگیرتر از اینی که هست بشود کارتان تمام است، آنوقت حتی اگر نمردید،زنده ماندنتان هم فایده نمیکند برایتان!
دلتنگی بیماری عجیبی ست!
مواظب این مرضِ لاعلاج باشید،هرچه نباشد پیشگیری بهتر از درمان است!