اینم از فصل 2 همین و بای بای
خب دوستان حطماً کامنت بزارید و حمین دوستون دارم و شمارو با فصل 2 تنها میزارم
قسمت ۲۹ – بازگشت به سایهها
جین خوابیده بود… اما ذهنش هنوز درگیر.
در رؤیایش، چارلی را دید که با چشمانی خیس از اشک به او نگاه میکرد. صدایش پر از بغض بود:
«چرا بهمون دروغ گفتی؟ یعنی به ما اعتماد نداشتی، جین؟»
ناگهان با نفسنفسزدنی از خواب پرید. چشمهاش به سقف تار پناهگاه دوخته شد. روی زمین دراز کشیده بود و نفسش سنگین بود.
در باز شد و صدای آشنایی گفت:
«هی شیطان… بالاخره بیدار شدی. توی خواب هی داشتی اسم پرنسس جهنم رو صدا میزدی.»
جین سرش رو برگردوند. استلاس بود… همون شاهزادهی عجیب سقوط کرس. جین نگاهی گذرا بهش انداخت و گفت:
«چیزی نبود… راستی، بیلیتز، میلی و ماکسی کجان؟»
استلاس با لبخند گفت:
«رفتن سر کارشون. توی دنیای انسان باید یکی رو بکشن، مثل همیشه. مشکلی نیست.»
جین نفس عمیقی کشید. دستش رو روی سینهاش گذاشت. زخمهاش هنوز درد میکرد.
«خیلی داغونم…»
استلاس نزدیکتر اومد و با کنجکاوی گفت:
«هنوز باورم نمیشه تو همون جین هیت معروف باشی. پرافتخارترین شورشی جهنم…»
جین با لحنی خسته گفت:
«انقدر رسمی حرف نزن. بگو جین.»
استلاس شونهای بالا انداخت و گفت:
«باشه، پس جین… حالت خوبه؟»
در همون لحظه، مه سیاهی مثل دود از سایههای اتاق بیرون خزید. تاریکی ظاهر شد، با چشمانی براق و صدایی سنگین:
«این سؤال منم هست… ولی یه چیز دیگه هم هست. چرا بهم نگفتی که با شیطان ابدیت قرارداد بستی؟»
جین لحظهای سکوت کرد، بعد با خشمی فروخورده گفت:
«اون برای گذشتهس. دیگه مهم نیست.»
تاریکی جلوتر اومد. صدایش خشنتر شد:
«نه، خیلی هم مهمه.»
استلاس به اطراف نگاه کرد، سعی کرد فضارو ترک کنه:
«خب… فکر کنم لونا داره صدام میزنه. خوش بگذره بهتون.»
و از اتاق خارج شد.
جین و تاریکی تنها موندن.
جین به دیوار تکیه زد و زمزمه کرد:
«ببین… من هیچوقت نمیخواستم درگیر این چیزا بشم. اگر عزرائیل بفهمه من هنوز زندهم… مطمئن باش جهنم رو با خاک یکسان میکنه.»
تاریکی به او خیره شد و گفت:
«پس وقتشه یه کم درباره گذشتهت حرف بزنی… وقتشه ما بدونیم دقیقاً چه اتفاقی افتاده…»
جین فقط گزشتش مثل یه تجسم درد از پس ذهنش گزشت ( پشمام چی گفتم 🌝🍰)
دستش رو روی سورتش گزاشت و زد زیر خنده مثل یه دیونه روانی
( این همه سال چرا الان )
(ادامه دارد…)
قسمت ۲۹ – بازگشت به سایهها
جین خوابیده بود… اما ذهنش هنوز درگیر.
در رؤیایش، چارلی را دید که با چشمانی خیس از اشک به او نگاه میکرد. صدایش پر از بغض بود:
«چرا بهمون دروغ گفتی؟ یعنی به ما اعتماد نداشتی، جین؟»
ناگهان با نفسنفسزدنی از خواب پرید. چشمهاش به سقف تار پناهگاه دوخته شد. روی زمین دراز کشیده بود و نفسش سنگین بود.
در باز شد و صدای آشنایی گفت:
«هی شیطان… بالاخره بیدار شدی. توی خواب هی داشتی اسم پرنسس جهنم رو صدا میزدی.»
جین سرش رو برگردوند. استلاس بود… همون شاهزادهی عجیب سقوط کرس. جین نگاهی گذرا بهش انداخت و گفت:
«چیزی نبود… راستی، بیلیتز، میلی و ماکسی کجان؟»
استلاس با لبخند گفت:
«رفتن سر کارشون. توی دنیای انسان باید یکی رو بکشن، مثل همیشه. مشکلی نیست.»
جین نفس عمیقی کشید. دستش رو روی سینهاش گذاشت. زخمهاش هنوز درد میکرد.
«خیلی داغونم…»
استلاس نزدیکتر اومد و با کنجکاوی گفت:
«هنوز باورم نمیشه تو همون جین هیت معروف باشی. پرافتخارترین شورشی جهنم…»
جین با لحنی خسته گفت:
«انقدر رسمی حرف نزن. بگو جین.»
استلاس شونهای بالا انداخت و گفت:
«باشه، پس جین… حالت خوبه؟»
در همون لحظه، مه سیاهی مثل دود از سایههای اتاق بیرون خزید. تاریکی ظاهر شد، با چشمانی براق و صدایی سنگین:
«این سؤال منم هست… ولی یه چیز دیگه هم هست. چرا بهم نگفتی که با شیطان ابدیت قرارداد بستی؟»
جین لحظهای سکوت کرد، بعد با خشمی فروخورده گفت:
«اون برای گذشتهس. دیگه مهم نیست.»
تاریکی جلوتر اومد. صدایش خشنتر شد:
«نه، خیلی هم مهمه.»
استلاس به اطراف نگاه کرد، سعی کرد فضارو ترک کنه:
«خب… فکر کنم لونا داره صدام میزنه. خوش بگذره بهتون.»
و از اتاق خارج شد.
جین و تاریکی تنها موندن.
جین به دیوار تکیه زد و زمزمه کرد:
«ببین… من هیچوقت نمیخواستم درگیر این چیزا بشم. اگر عزرائیل بفهمه من هنوز زندهم… مطمئن باش جهنم رو با خاک یکسان میکنه.»
تاریکی به او خیره شد و گفت:
«پس وقتشه یه کم درباره گذشتهت حرف بزنی… وقتشه ما بدونیم دقیقاً چه اتفاقی افتاده…»
جین فقط گزشتش مثل یه تجسم درد از پس ذهنش گزشت ( پشمام چی گفتم 🌝🍰)
دستش رو روی سورتش گزاشت و زد زیر خنده مثل یه دیونه روانی
( این همه سال چرا الان )
(ادامه دارد…)
- ۹.۶k
- ۲۲ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط