پارت ۷
پارت ۷
***
چند روز بعد از اون شبِ پر از هیجان... همهچیز مثلِ یه رویایِ شیرین توی ذهنش بود، تا اینکه یهو همهچیز سیاه شد. 🌑
توی یه خیابونِ خلوت، زیرِ نورِ ضعیفِ چراغهای شهر، یه سایهی ناگهانی و یه حرکتِ سریع، همهچیز رو از هم پاشوند. یه لحظه فقط صدایِ جیغِ کوتاهش رو شنید و بعد... تاریکیِ مطلق.
وقتی چشمهاش باز شد، دیگه اون تختِ نرم و گرمِ اتاقِ جونگکوک نبود. بویِ رطوبت، خاک و آهنِ زنگزده، راهِ نفسش رو بسته بود. خودش رو توی یه اتاقِ تاریک، با دیوارهایی از بتون و زنجیرهایی که از سقف آویزون بودن، دید. دستهاش با طنابهای زبر بسته شده بود و هر چقدر تلاش میکرد، فقط دردِ بیشتری توی مچهاش حس میکرد. ⛓️🥀
از دور، صدایِ قدمهای سنگین و منظمای رو شنید که داشت به سمتِ اتاق نزدیک میشد. صدایِ برخوردِ کفشهای چرمی با زمینِ سیمانی، مثلِ تیکتاکِ یه بمبِ ساعتی بود.
درِ سنگینِ اتاق با صدایِ ناهنجاری باز شد و نوری که از پشتِ سرِ اون آدم میتابید، باعث شد نتونه درست ببینه. فقط یه سایهی بلند و ترسناک رو دید که داشت به سمتش میاومد.
اون آدم با یه صدایِ سرد و بیروح که هیچ احساسی توش نبود، گفت:
— «بیدار شدی؟ خوش اومدی... فکر کردی میتونی خیلی راحت از اون پسره فرار کنی؟»
دختر با لرزِ ترس، اما با چشمهایِ پر از خشم، به سایه خیره شد و با صدایی که میلرزید، نالید:
— «اون... اون چیکار کرد با من؟ اگه یه بلایی سرِ من بیاد... اون...»
سایهی آدم خندهی کوتاهی کرد، خندهای که بیشتر شبیه به یه تهدید بود تا شوخی:
— «اون؟ اون الان داره توی جهنم دنبالِ تو میگرده... اما افسوس که تا وقتی به اینجا نرسه، دیگه خیلی دیر شده.» 👑
***
چند روز بعد از اون شبِ پر از هیجان... همهچیز مثلِ یه رویایِ شیرین توی ذهنش بود، تا اینکه یهو همهچیز سیاه شد. 🌑
توی یه خیابونِ خلوت، زیرِ نورِ ضعیفِ چراغهای شهر، یه سایهی ناگهانی و یه حرکتِ سریع، همهچیز رو از هم پاشوند. یه لحظه فقط صدایِ جیغِ کوتاهش رو شنید و بعد... تاریکیِ مطلق.
وقتی چشمهاش باز شد، دیگه اون تختِ نرم و گرمِ اتاقِ جونگکوک نبود. بویِ رطوبت، خاک و آهنِ زنگزده، راهِ نفسش رو بسته بود. خودش رو توی یه اتاقِ تاریک، با دیوارهایی از بتون و زنجیرهایی که از سقف آویزون بودن، دید. دستهاش با طنابهای زبر بسته شده بود و هر چقدر تلاش میکرد، فقط دردِ بیشتری توی مچهاش حس میکرد. ⛓️🥀
از دور، صدایِ قدمهای سنگین و منظمای رو شنید که داشت به سمتِ اتاق نزدیک میشد. صدایِ برخوردِ کفشهای چرمی با زمینِ سیمانی، مثلِ تیکتاکِ یه بمبِ ساعتی بود.
درِ سنگینِ اتاق با صدایِ ناهنجاری باز شد و نوری که از پشتِ سرِ اون آدم میتابید، باعث شد نتونه درست ببینه. فقط یه سایهی بلند و ترسناک رو دید که داشت به سمتش میاومد.
اون آدم با یه صدایِ سرد و بیروح که هیچ احساسی توش نبود، گفت:
— «بیدار شدی؟ خوش اومدی... فکر کردی میتونی خیلی راحت از اون پسره فرار کنی؟»
دختر با لرزِ ترس، اما با چشمهایِ پر از خشم، به سایه خیره شد و با صدایی که میلرزید، نالید:
— «اون... اون چیکار کرد با من؟ اگه یه بلایی سرِ من بیاد... اون...»
سایهی آدم خندهی کوتاهی کرد، خندهای که بیشتر شبیه به یه تهدید بود تا شوخی:
— «اون؟ اون الان داره توی جهنم دنبالِ تو میگرده... اما افسوس که تا وقتی به اینجا نرسه، دیگه خیلی دیر شده.» 👑
- ۱۲۱
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط