بعضی مهمونیا هست که وقتی دعوت میشی انقدر بهت خوش می گذره

بعضی مهمونیا هست که وقتی دعوت میشی انقدر بهت خوش می گذره دعا دعا می کنی صاحبخونه بازم دفعه دیگه دعوتت کنه... انقدر بهت خوش می گذره که اصلا یادت میره غم و غصه هم داری.... بعضی مهمونیا هست که میری به امید اینکه صاحبخونه آدم دست و دل بازیه، حتما کمکت می کنه و گره کارتو باز می کنه... پول بخوای، پارتی بخوای، آشنا بخوای، گوش شنوا برای درد و دلهات بخوای، اصلا هر چی بخوای برات جور می کنه... این مهمونیا همیشه مایه خیرن برات... اینه که دعا دعا می کنی زود زود صاحبخونه مهمونی بگیره و بازم دعوتت کنه... اما کنار همه دعا کردنهات دل نگرانی نکنه این دفعه صاحبخونه دعوتت نکنه؟ نکنه بخواد مهمونای جدید راه بده و جا برای تو نباشه؟ نکنه اصلا یادش بره یا حواسش نباشه تو هم دوست داری بری؟ دل نگرانی نکنه تو مهمونی قبل یه کاری کردی یا یه رفتاری داشتی که باعث بشه صاحبخونه از دستت ناراحت و دلگیر بشه و این دفعه دعوتت نکنه...
قصه کربلا مثل قصه همون مهمونیه ست و صاحبخونه هم آقامون امام حسین و حضرت عباس (ع)...
دلم این روزها بدجور هوای مهمونی رو کرده... دلم تنگ شده برای اون حال و هوا... برای اون صحن و سرا... برای اون 6 گوشه... برای تک تک لحظاتی که قدرشونو ندونستم... میگن از کریم زیاد بخواهید.. میگن خزانه ی کریم کم شدنی نیست.... میگن دل آقامون رئوفه و نوکراشو فراموش نمی کنه...
آقای من! مولای من! سرورم! امیدم! امید هیچ امیدواری رو که جز تو و صحن و سرات جایی رو نمی شناسه رو ناامید نکن... قسم ت میدم به ناامیدی خواهرت زینب کبری (س) در عصر عاشورا:(
قسم ت میدم به ناامیدی عباس (ع) موقع پاره شدن مشک :(
قسم ت میدم به ناامیدی خودت بعد از شهادت پسر و برادرت :(
قسم ت میدم به ناامیدی بچه هات در شب شام غریبان :(
ناامیدمون نکن:(
خواهش می کنم :(
آمین...