BTS, Roman

#قطره_های_خون_گردنم
#Part22_2

جونگکوک- بیا بالا دختر

دستام و دور مچ دستش حلقه کردم و کشیدم بالا.
خودم و روی زمین پهن کردم.
به داخل لونه خیره شدم.[ اوه! خدا رحم کرد!]
به کف کفشم نگاهی انداختم. اون چهره ی خون آلودی که من اونطوری کردم. درست عین فیلم ترسناکا شده بود.

جونگکوک- بجنب باید بریم

بیشتر از نشستم. بلند شدم و دنبالش راه افتادم

من- هی جونگکوک بقیه کجان؟
جونگکوک- بیا بهت میگم.

راه زیادی رو دوییدیم. جنگل، بالا و پایین زیادی داشت، برای همین زود خسته میشدیم.
ایستادم و به جلو خم شدم

من- هی پسر کجا داریم میریم!
جونگکوک- بیا

اومد و من و کول کرد. از زمین بلند شد و به سرعت شروع به پرواز کرد.

من- هی جوابم و بده

با سرعت پرواز جونگکوک طولی نکشید که رسیدیم. از کولش پایین اومدم.
جونگکوک بدجور نفس نفس میکرد، اخه خیلی تند تر از حالت عادیش دوید.

من- هی حالت خوبه؟

با تکون دادن سرش تایید کرد.
ازش فاصله گرفتم. به اطرافم نگاهی انداختم.

من- وااااای اینجا شکل بهشت میمونه!

یک مکان با رنگ آبی![خدا من اینجا دنیای آبی رنگ!]

جونگکوک- اینجا سرزمین آبی رنگ. دنبالم بیا

دهنم باز مونده بود. واقعا حیرت انگیز بود!
درختای بلند با برگای آبی یخی، چمن آبی تیره، تنه درختا به رنگ قهوه ای سوخته، گلها به رنگ سفید و آبی یخی، رودخونه ابی اسمونی و سفید... خیلی قشنگ!
اینجا نور خورشید داشت. اما رنگش سفید بود، زرد، قرمز یا طلایی نبود.

من- هی اینجا واقعا یک سرزمین دیگس؟!
جونگکوک- اره چرا؟!
من- بخاطر اینکه هیچ چیز قابل درک و فهم نیست! و یک چیز دیگه، چرا تو زیر نو نمیسوزی!؟
جونگکوک- چون این خورشید سوزان نیست. میبینی با اینکه نور خورشید هست و بادی نیست، اما یکم سرده؟

بازو هام و گرفتم

من- اره اصلا گرم نیست
جونگکوک- خب معلومه. اینجا دنیای ابی رنگ و همه چیز سرد. پس ما هم سرما نمیخوریم.

چقدر رنگ آبی رو دوست دارم. فقط بخاطر همین، بخاطر اینکه خونآشام ها نمیسوزن و هوا هیچوقت گرم نیست. و مهمتر از همه، رنگ آرامش بخشی.
#رمان#Roman