اخرین بازمانده

#پارت_4
ا.ت می‌دانست که اگر بخواهد جونگ‌کوک را نجات دهد، باید از منطق و ترس عبور کند. او اسلحه را از دست جونگ‌کوک گرفت، لبه‌ی پیراهنِ او را با تکه پارچه‌ای که همراه داشت بست تا جلوی خونریزی را بگیرد، اما می‌دانست که این فقط یک راه حلِ موقتی است.

صدای قدم‌های سنگین از انتهای راهرو می‌آمد. سایه‌هایی که با نورِ لرزانِ چراغ‌های اضطراری روی دیوار می‌رقصیدند، شبیه به هیولاهایی بودند که از دلِ تاریکی بیرون می‌آمدند. ا.ت با قلبی که مثلِ طبل می‌کوبید، خودش را پشتِ ستونِ بتنیِ بزرگ پنهان کرد.

او می‌دانست این‌ها افرادِ معمولی نیستند؛ آن‌ها “پاکسازی‌کننده‌ها” بودند، کسانی که برای حذفِ شاهدها فرستاده می‌شدند.

یکی از آن‌ها، مردی با چهره‌ای بی‌حس و چشمانِ سرد، از کنار ستون رد شد. ا.ت نفسش را حبس کرد. در لحظه‌ای که مرد داشت دور می‌شد، ا.ت با تمامِ وجودش، تمامِ خشم و تمامِ عشقی که به این مردِ زخمی داشت را در یک حرکت جمع کرد. او نه تنها شلیک کرد، بلکه از آن سلاحی استفاده کرد که جونگ‌کوک به او یاد داده بوددقیق و بی‌صدا”.

صدای اولین شلیک، کوتاه و خشک بود. مرد به زمین افتاد. ا.ت فرصت را از دست نداد. او با سرعت به سمتِ جونگ‌کوک برگشت، اما قبل از اینکه به او برسد، چراغ‌هایِ راهرو با صدایِ مهیبی خاموش شدند. تاریکی مطلق.

در سکوتِ مطلق، صدایِ نفس‌نفس زدن‌هایِ خودش را می‌شنید. و بعد، صدایِ دیگر… صدایِ قدم‌هایی که از دو طرفِ او می‌آمدند. آن‌ها فهمیده بودند.

در اوجِ ناامیدی، دستی سنگین و گرم دورِ کمرِ ا.ت حلقه شد. او با وحشت فکر کرد که کارش تمام است، اما وقتی بویِ آشنایِ باروت و عطرِ تلخِ جونگ‌کوک را حس کرد، فهمید او هنوز زنده است. جونگ‌کوک، با چشمانی که از شدتِ درد و خشم می‌سوخت، در گوشش زمزمه کرد:

«گفتی… نباید برگردم. ولی حالا… باید با هم از اینجا بریم. فقط من و تو… یا هیچ‌کس.»جونگ‌کوک او را به سمتِ درِ پشتی که قبلاً درباره‌اش حرف زده بود، کشاند. آن‌ها در میانِ تیراندازی‌ها و فریادهایِ جست‌وجوگران، مثلِ دو روحِ سرگردان در تاریکی می‌دویدند. ا.ت حالا دیگر نمی‌ترسید؛ او فهمیده بود که برایِ نجاتِ جونگ‌کوک، خودش هم باید کمی از تاریکیِ او را به ارث ببرد.