پارت آخر

روزها گذشتن و ما همچنان کنار هم بودیم.
من هر روز محبت می‌کردم،
هر روز وجودم رو براش می‌ریختم،
هم دردش می‌شدم، هم پناهش،
و همون‌طور که می‌خواستم،
اون آرام‌آرام دیدش به من عوض شد.

دیگه تهیونگی که عاشق یکی دیگه شده بود نبود.
چشم‌هاش وقتی بهم نگاه می‌کرد،
حس می‌کردم پر از قدردانیه،
پر از چیزی عمیق و تازه که تا قبل از این هیچ‌وقت ندیده بود.

یه روز، وقتی بغلش کردم و سرش روی شونه‌م بود،
یه آه کشید، پر از سبک‌شدن،
و با صدای لرزون گفت:
«می‌دونی… من همیشه کنارت بودم،
ولی الان… الان می‌فهمم،
که تو نه فقط دوست،
بلکه کسی هستی که می‌تونم عاشقش باشم.»

لبخند زدم،
اما قلبم تند می‌زد،
چون می‌دونستم این لحظه،
همون لحظه‌ایه که همه دردها و اشک‌ها ارزش پیدا کرده.

اون دونه دونه حرف زد:
«تو… همه‌ی چیزی که من گم کرده بودم هستی…
تو آرامشی که دنبالشم…
تو کسی هستی که بدون هیچ توقعی،
با همه وجودش، کنارم می‌مونه…
و من… نمی‌خوام هیچ‌وقت ازت دور شم.»

حس کردم دنیا دوباره برام روشن شد،
ولی این بار روشنایی از نگاه اون بود،
از لبخند اون،
از عشقی که به آرامی
و بی‌صدا بین ما رشد کرده بود.

اون روز، تهیونگ، بهترین دوستم،
و کسی که روزی دلش پر از درد بود،
با یه نگاه و یه نفس،
قلبش رو به من سپرد.
و من فهمیدم…
گاهی عشق واقعی، نه با اعتراف بلند،
نه با هیاهو و فریاد،
که با بودن، با محبت، با بودن کنار هم،
و با دلِ کامل، شکل می‌گیره.

همین‌جا، کنار هم،
دنیا دوباره برای ما ساخته شد…
و من…
بالاخره فهمیدم که عشق واقعی
می‌تونه همه‌ی زخم‌ها رو ترمیم کنه،
اگر دل‌ها بخوان به هم برسند.

💛