ℙ𝕒𝕣𝕥 3 | تو منو میشناسی؟
ℙ𝕒𝕣𝕥 3 | تو منو میشناسی؟
چند ثانیه فقط بهش خیره شده بودم.
تهیونگ: تو منو میشناسی؟
سئورا: ا...
هیچی نتونستم بگم.
همون کسی که هر شب عکساشو میدیدم...
همون کسی که مانهواشو بغل کرده بودم...
الان جلوم ایستاده بود!
سئورا: تو واقعاً تهیونگی؟
تهیونگ با تعجب نگام کرد.
تهیونگ: آره...
سئورا: همون تهیونگ؟!
تهیونگ: چند تا تهیونگ وجود داره؟ 😂
سئورا: نه منظورم این نیست!
دختر کنارم با تعجب بهم نگاه میکرد.
دختر: سئورا...
سئورا: هوم؟
دختر: تو چرا اینقدر عجیب رفتار میکنی؟
سئورا: چون...
به تهیونگ نگاه کردم.
سئورا: چون من فکر میکردم تو واقعی نیستی!
تهیونگ: چی؟
دختر: چی داری میگی؟!
سئورا: هیچییی!
سریع دستمو جلوی دهنم گذاشتم.
نباید بهشون میگفتم که از دنیای دیگه اومدم.
اصلاً شاید همهش خواب باشه!
یه قدم جلو رفتم و آروم دستمو جلوی صورت تهیونگ بردم.
تهیونگ: چیکار میکنی؟
سئورا: فقط یه لحظه...
آروم گونهش رو لمس کردم.
گرم بود.
واقعی بود.
چشمام گرد شد.
سئورا: وای...
تهیونگ: مطمئنی حالت خوبه؟
سئورا: تو واقعیای!
تهیونگ: خب معلومه که واقعیم!
دختر کنارم خندید.
دختر: فکر کنم واقعاً سرش ضربه خورده.
سئورا: من دیوونه نیستم!
تهیونگ: من که چیزی نگفتم.
سئورا: ولی قیافت اینو میگه!
تهیونگ یه لبخند کوچیک زد.
تهیونگ: اسمت سئوراست، درسته؟
سئورا: آره.
تهیونگ: پس چرا منو میشناسی؟
سئورا: من...
نمیدونستم چی بگم.
اگه حقیقت رو میگفتم شاید فکر میکرد دیوونهام.
سئورا: خب... تو معروفی دیگه.
تهیونگ: معروفم؟
سئورا: آره!
تهیونگ: عجیبه...
سئورا: چرا؟
تهیونگ: چون اینجا خیلیها منو نمیشناسن.
سئورا: چی؟!
تهیونگ: تعجب کردی؟
سئورا: آره!
یه لحظه به اطراف نگاه کردم.
پس اینجا دقیقاً کجاست؟
اگه این همون دنیای انیمه بود...
پس چرا تهیونگ میگفت بعضیا نمیشناسنش؟
دختر: سئورا، بیا بریم.
سئورا: کجا؟
دختر: مدرسه.
سئورا: مدرسه؟!
دختر: آره.
سئورا: من باید برم مدرسه؟!
دختر: مگه قبلاً نمیرفتی؟ 😂
سئورا: چرا ولی...
به لباس خودم نگاه کردم.
من هنوز همون لباسهایی رو پوشیده بودم که دیشب تنم بود.
سئورا: من حتی لباس مدرسه ندارم!
دختر: تو امروز واقعاً عجیبی.
تهیونگ که تا اون لحظه ساکت بود، یه دفعه گفت:
تهیونگ: اگه میخوای میتونم همراهتون بیام.
سئورا: تو هم مدرسه میای؟!
تهیونگ: آره.
سئورا: وای...
تهیونگ: چی؟
سئورا: هیچی!
سریع صورتمو برگردوندم.
نباید انقدر ذوق میکردم!
ولی واقعاً نمیتونستم جلوی خودمو بگیرم.
من...
توی دنیای انیمه بودم.
و تهیونگ هم اینجا بود.
همون تهیونگی که همیشه آرزو داشتم واقعی بشه.
اما هنوز یه سوال توی ذهنم بود.
چطور من به این دنیا اومده بودم؟
و مهمتر از اون...
چطوری میتونستم برگردم؟
همینطور که بهش فکر میکردم، یه صدای عجیب از داخل کیفم اومد.
سئورا: هوم؟
کیفمو باز کردم.
یه کتاب داخلش بود.
همون کتابی که دیشب قبل خواب بغل کرده بودم.
مانهوا...
اما این بار روی جلدش یه نوشتهی عجیب دیده میشد.
آروم کتاب رو بیرون آوردم.
سئورا: این دیگه چیه...؟
تهیونگ نزدیکتر اومد.
تهیونگ: اون کتاب رو از کجا آوردی؟
سئورا: این...
به جلد کتاب نگاه کردم.
اسم تهیونگ روی جلد بود.
اما زیر اسمش یه جملهی جدید نوشته شده بود.
«داستان هنوز شروع نشده...»
چشمام گرد شد.
سئورا: یعنی چی؟!
تهیونگ: سئورا...
سئورا: هوم؟
تهیونگ: این کتاب رو به هیچکس نشون نده.
سئورا: چرا؟
تهیونگ چند لحظه ساکت موند.
بعد آروم گفت:
تهیونگ: چون ممکنه کسی بفهمه تو از این دنیا نیستی.
خشکم زد.
سئورا: تو...
تهیونگ: آره.
نگاهش جدی شده بود.
تهیونگ: من میدونم تو اینجا نیستی.
ادامه دارد... 🌈🍷
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خب خب خب 😭
تهیونگ از همون اول فهمیده سئورا یه چیزی رو قایم میکنه؟! 👀
به نظرتون چرا تهیونگ میدونه سئورا از این دنیا نیست؟
#فیکشن #فیکشن_بی_تی_اس #فیک #بنگتن #جونگکوک #بی_تی_اس #تهیونگ #نامجون #جین #جیهوپ #شوگا #جیمین #سناریو #رمان#انیمه
چند ثانیه فقط بهش خیره شده بودم.
تهیونگ: تو منو میشناسی؟
سئورا: ا...
هیچی نتونستم بگم.
همون کسی که هر شب عکساشو میدیدم...
همون کسی که مانهواشو بغل کرده بودم...
الان جلوم ایستاده بود!
سئورا: تو واقعاً تهیونگی؟
تهیونگ با تعجب نگام کرد.
تهیونگ: آره...
سئورا: همون تهیونگ؟!
تهیونگ: چند تا تهیونگ وجود داره؟ 😂
سئورا: نه منظورم این نیست!
دختر کنارم با تعجب بهم نگاه میکرد.
دختر: سئورا...
سئورا: هوم؟
دختر: تو چرا اینقدر عجیب رفتار میکنی؟
سئورا: چون...
به تهیونگ نگاه کردم.
سئورا: چون من فکر میکردم تو واقعی نیستی!
تهیونگ: چی؟
دختر: چی داری میگی؟!
سئورا: هیچییی!
سریع دستمو جلوی دهنم گذاشتم.
نباید بهشون میگفتم که از دنیای دیگه اومدم.
اصلاً شاید همهش خواب باشه!
یه قدم جلو رفتم و آروم دستمو جلوی صورت تهیونگ بردم.
تهیونگ: چیکار میکنی؟
سئورا: فقط یه لحظه...
آروم گونهش رو لمس کردم.
گرم بود.
واقعی بود.
چشمام گرد شد.
سئورا: وای...
تهیونگ: مطمئنی حالت خوبه؟
سئورا: تو واقعیای!
تهیونگ: خب معلومه که واقعیم!
دختر کنارم خندید.
دختر: فکر کنم واقعاً سرش ضربه خورده.
سئورا: من دیوونه نیستم!
تهیونگ: من که چیزی نگفتم.
سئورا: ولی قیافت اینو میگه!
تهیونگ یه لبخند کوچیک زد.
تهیونگ: اسمت سئوراست، درسته؟
سئورا: آره.
تهیونگ: پس چرا منو میشناسی؟
سئورا: من...
نمیدونستم چی بگم.
اگه حقیقت رو میگفتم شاید فکر میکرد دیوونهام.
سئورا: خب... تو معروفی دیگه.
تهیونگ: معروفم؟
سئورا: آره!
تهیونگ: عجیبه...
سئورا: چرا؟
تهیونگ: چون اینجا خیلیها منو نمیشناسن.
سئورا: چی؟!
تهیونگ: تعجب کردی؟
سئورا: آره!
یه لحظه به اطراف نگاه کردم.
پس اینجا دقیقاً کجاست؟
اگه این همون دنیای انیمه بود...
پس چرا تهیونگ میگفت بعضیا نمیشناسنش؟
دختر: سئورا، بیا بریم.
سئورا: کجا؟
دختر: مدرسه.
سئورا: مدرسه؟!
دختر: آره.
سئورا: من باید برم مدرسه؟!
دختر: مگه قبلاً نمیرفتی؟ 😂
سئورا: چرا ولی...
به لباس خودم نگاه کردم.
من هنوز همون لباسهایی رو پوشیده بودم که دیشب تنم بود.
سئورا: من حتی لباس مدرسه ندارم!
دختر: تو امروز واقعاً عجیبی.
تهیونگ که تا اون لحظه ساکت بود، یه دفعه گفت:
تهیونگ: اگه میخوای میتونم همراهتون بیام.
سئورا: تو هم مدرسه میای؟!
تهیونگ: آره.
سئورا: وای...
تهیونگ: چی؟
سئورا: هیچی!
سریع صورتمو برگردوندم.
نباید انقدر ذوق میکردم!
ولی واقعاً نمیتونستم جلوی خودمو بگیرم.
من...
توی دنیای انیمه بودم.
و تهیونگ هم اینجا بود.
همون تهیونگی که همیشه آرزو داشتم واقعی بشه.
اما هنوز یه سوال توی ذهنم بود.
چطور من به این دنیا اومده بودم؟
و مهمتر از اون...
چطوری میتونستم برگردم؟
همینطور که بهش فکر میکردم، یه صدای عجیب از داخل کیفم اومد.
سئورا: هوم؟
کیفمو باز کردم.
یه کتاب داخلش بود.
همون کتابی که دیشب قبل خواب بغل کرده بودم.
مانهوا...
اما این بار روی جلدش یه نوشتهی عجیب دیده میشد.
آروم کتاب رو بیرون آوردم.
سئورا: این دیگه چیه...؟
تهیونگ نزدیکتر اومد.
تهیونگ: اون کتاب رو از کجا آوردی؟
سئورا: این...
به جلد کتاب نگاه کردم.
اسم تهیونگ روی جلد بود.
اما زیر اسمش یه جملهی جدید نوشته شده بود.
«داستان هنوز شروع نشده...»
چشمام گرد شد.
سئورا: یعنی چی؟!
تهیونگ: سئورا...
سئورا: هوم؟
تهیونگ: این کتاب رو به هیچکس نشون نده.
سئورا: چرا؟
تهیونگ چند لحظه ساکت موند.
بعد آروم گفت:
تهیونگ: چون ممکنه کسی بفهمه تو از این دنیا نیستی.
خشکم زد.
سئورا: تو...
تهیونگ: آره.
نگاهش جدی شده بود.
تهیونگ: من میدونم تو اینجا نیستی.
ادامه دارد... 🌈🍷
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خب خب خب 😭
تهیونگ از همون اول فهمیده سئورا یه چیزی رو قایم میکنه؟! 👀
به نظرتون چرا تهیونگ میدونه سئورا از این دنیا نیست؟
#فیکشن #فیکشن_بی_تی_اس #فیک #بنگتن #جونگکوک #بی_تی_اس #تهیونگ #نامجون #جین #جیهوپ #شوگا #جیمین #سناریو #رمان#انیمه
- ۱۵۹
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط