در لا به لای پارچههای حریر همانند حوریهای بهشتی بود

در لا به لای پارچههای حریر همانند حوریهای بهشتی بود
صدای خندههایش حتی اواز گنجشکهارا متوقف میکرد و به انان حکم سکوت میداد تا همه ان اواز دلنشین را بشنوند
خورشید از تابش خندههای او شرم میکرد و در پشت ابرها پناه میگرفت
هنگامی که انگشتان کشیدهاش را لا به لای موهایش میکشید و انهارا به پشت هدایت میکرد و صورتش نمایان میشد ماه هزاران بار شکر میکرد که اکنون در اسمان نیست تا لقب سمبل زیبایی ازش گرفته شود
همگان به نسیم باد حسادت میکردند چرا که او میتوانست تارهای گیسوان او را حرکت دهد و میان تارههای خوش بو تر از گلهای جنگل بوزد
به چمنهای سبز ک بر روی انان دراز کشیده بود حسادت میکردند ، انان میتوانستند عطر شیرین تر از وانیل و خنک تر از نعنا تازه او را حس کنند
حتی به پارچههای حریر اطرافش که پوست لطیف تر از گلبرگهای گل را حس میکرد حسادت میکردند
او همانند چشمهای جوشان و روان در بیابانی خشک بود!
همان قدر زلال و پاک و همان قدر وسوسه انگیز...