خاطرات ناتمام
خاطرات ناتمام
Part11
حدودا نیم ساعت تا چهل دقیقه ای گذشته بود ...درحال ور رفتن با گوشیم بودم که اسم جونگ هه بالای صفحه نمایان شد..
حتما رسیده..!
برای رفتن اماده شدم و تماسو وصل کردم:
+الان میام..
دستم هنوز به دستگیره نرسیده بود که در با شدت باز شد..
تهیونگ با سر وضعی آشفته تو چهار چوب در ، مقابلم ایستاده بود.. نگاهش جوری بود که انگار انتظار نداشت من هنوز اینجا باشم...
وقتی تعجبم بیشتر شد که نگاهِ شوک زدم از ظاهرش در نهایت به ساعد دستش که یه زخم تازه روش بود کشیده شد..
انگار رد نگاهمو خوند ، دستشو پشتش نگه داشت و از چهار چوب در کنار رفت..
نگرانی و عذاب وجدان جلومو گرفته بود.. نمیتونستم انقد راحت بگذرم.. مطمئنم اگه همین جوری بزارمو برم بعدا پشیمونی ولم نمیکنه...
از طرفی منتظر گذاشتنِ جونگ هه....
کلافه نفسمو بیرون دادم و چند قدم به تهیونگ نزدیک تر شدم..
+اینجا جعبهٔ کمک های اولیه دارین؟
با ابروهای درهم رفتش پرسید:
_چی؟!
ناخودآگاه دستمو جلو بردم که مچشو بگیرم اما قبل ازین که پوست دستم لمسش کنه خودشو عقب کشید..
حتی تو این وضعم به قانوناش پایبنده؟!
از گوشه لباسش گرفتمو به سمت تک صندلیِ کنار شومینه هدایتش کردم..
همین که نشست دست به سینه منتظر بهش چشم دوختم..
انگار از نگاهم خونده بود حرفمو.. نیم نگاهی به دستش انداخت و گفت:
_چیزِ مهمی نیست
گوشه پلک نازک کردم:
+براهمین انقد هراسون واردِ کلبه شدی؟!
منتظر حرفش نموندم چون اگه تا آخر شبم باهاش کَل کَل میکردم بازم حرفی واسه گفتن داشت..
به سمت کمدایی که گوشه ای از کلبه بود رفتم تا حداقل چیزی که میخوامو خودم پیدا کنم...
_دلیلِ هراسون بودنم ربطی به این خراشه نداره..
درحالی که خوشحال از پیدا کردن جعبه بودم به سمتش برگشتم و مقابلش روی یه چهار پایه نشستم..
آسینشو کاملا تا بالای آرنجش تا زدم ..
+تو به این زخمی که همینطور داره ازش خون میاد، میگی خراشه؟
دستشو عقب کشید و با اخم نگام کرد:
_چرا انقد داری بزرگش میکنی؟!!
گوشهٔ آستین لباسشو گرفتم و دوباره مثل قبل دستشو روی دستهٔ صندلی قرار دادم، بدون حتی ذره ای لمس مستقیم!
موهامو پشت گوشم زدم و جعبه رو باز کردم اول با تیکه پارچه ای خون دور زخم و روی زخمشو تمیز کردم و بعد تیکه پنبه ای برداشتم و ماده ضد عفونی کننده رو روش ریختم..
آهسته پنبه رو روی زخم میکشیدم و در همین حین نگاهم روی صورت مرد مقابلم دور میخورد...فیسش کاملا طبیعی بود جوری که انگار کوچیک ترین سوزشی رو حس نمیکرد!
_همیشه انقد بیکاری؟
متعجب از سوال ناگهانیش نگاهمو بالا کشیدم ... مکث کوتاهی کردم و بعد از داخل جعبه پانداژ سفید رنگی رو برداشتم ...
درحالی که دور دستش می پیچیدمش زیر لب گفتم:
+اونقدراهم بیکار نیستم.. کارم مربوط به رشته ام میشه ، دیزاین های داخلی خونه و شرکت و... انجام میدم..ولی خب پروژه مون به یک مشکل کوچیک برخورده که تا وقتی حل بشه چند وقتی بیکارم..
در نهایت با دوتا سنجاقِ کوچیک برداشتم و پانداز رو ثابتش کردم..
+اینم از این...
در جعبه رو بستم و بلند شدم،
نگاهِ نرمش.. تمام حرکاتمو دنبال میکرد..:
+سعی کن هر روز باندشو عوض کنی و اینکه یکی دوبار اول که بازش کردی ضدعفونیش کن..
به عقب برگشتمو جعبه دستم رو داخل کمد قرار دادم ..
صدای زنگ موبایلم بلند شد.. حتما جونگ هه بود!
برای برداشتن گوشیم دستامو روی جیب لباسم کشیدم اما.. نبود؟
به عقب برگشتم و تازه متوجه شدم موبایلم جلوی صندلی تهیونگ روی زمین افتاده..
اَمان از دست منِ حواس پرت..!
Part11
حدودا نیم ساعت تا چهل دقیقه ای گذشته بود ...درحال ور رفتن با گوشیم بودم که اسم جونگ هه بالای صفحه نمایان شد..
حتما رسیده..!
برای رفتن اماده شدم و تماسو وصل کردم:
+الان میام..
دستم هنوز به دستگیره نرسیده بود که در با شدت باز شد..
تهیونگ با سر وضعی آشفته تو چهار چوب در ، مقابلم ایستاده بود.. نگاهش جوری بود که انگار انتظار نداشت من هنوز اینجا باشم...
وقتی تعجبم بیشتر شد که نگاهِ شوک زدم از ظاهرش در نهایت به ساعد دستش که یه زخم تازه روش بود کشیده شد..
انگار رد نگاهمو خوند ، دستشو پشتش نگه داشت و از چهار چوب در کنار رفت..
نگرانی و عذاب وجدان جلومو گرفته بود.. نمیتونستم انقد راحت بگذرم.. مطمئنم اگه همین جوری بزارمو برم بعدا پشیمونی ولم نمیکنه...
از طرفی منتظر گذاشتنِ جونگ هه....
کلافه نفسمو بیرون دادم و چند قدم به تهیونگ نزدیک تر شدم..
+اینجا جعبهٔ کمک های اولیه دارین؟
با ابروهای درهم رفتش پرسید:
_چی؟!
ناخودآگاه دستمو جلو بردم که مچشو بگیرم اما قبل ازین که پوست دستم لمسش کنه خودشو عقب کشید..
حتی تو این وضعم به قانوناش پایبنده؟!
از گوشه لباسش گرفتمو به سمت تک صندلیِ کنار شومینه هدایتش کردم..
همین که نشست دست به سینه منتظر بهش چشم دوختم..
انگار از نگاهم خونده بود حرفمو.. نیم نگاهی به دستش انداخت و گفت:
_چیزِ مهمی نیست
گوشه پلک نازک کردم:
+براهمین انقد هراسون واردِ کلبه شدی؟!
منتظر حرفش نموندم چون اگه تا آخر شبم باهاش کَل کَل میکردم بازم حرفی واسه گفتن داشت..
به سمت کمدایی که گوشه ای از کلبه بود رفتم تا حداقل چیزی که میخوامو خودم پیدا کنم...
_دلیلِ هراسون بودنم ربطی به این خراشه نداره..
درحالی که خوشحال از پیدا کردن جعبه بودم به سمتش برگشتم و مقابلش روی یه چهار پایه نشستم..
آسینشو کاملا تا بالای آرنجش تا زدم ..
+تو به این زخمی که همینطور داره ازش خون میاد، میگی خراشه؟
دستشو عقب کشید و با اخم نگام کرد:
_چرا انقد داری بزرگش میکنی؟!!
گوشهٔ آستین لباسشو گرفتم و دوباره مثل قبل دستشو روی دستهٔ صندلی قرار دادم، بدون حتی ذره ای لمس مستقیم!
موهامو پشت گوشم زدم و جعبه رو باز کردم اول با تیکه پارچه ای خون دور زخم و روی زخمشو تمیز کردم و بعد تیکه پنبه ای برداشتم و ماده ضد عفونی کننده رو روش ریختم..
آهسته پنبه رو روی زخم میکشیدم و در همین حین نگاهم روی صورت مرد مقابلم دور میخورد...فیسش کاملا طبیعی بود جوری که انگار کوچیک ترین سوزشی رو حس نمیکرد!
_همیشه انقد بیکاری؟
متعجب از سوال ناگهانیش نگاهمو بالا کشیدم ... مکث کوتاهی کردم و بعد از داخل جعبه پانداژ سفید رنگی رو برداشتم ...
درحالی که دور دستش می پیچیدمش زیر لب گفتم:
+اونقدراهم بیکار نیستم.. کارم مربوط به رشته ام میشه ، دیزاین های داخلی خونه و شرکت و... انجام میدم..ولی خب پروژه مون به یک مشکل کوچیک برخورده که تا وقتی حل بشه چند وقتی بیکارم..
در نهایت با دوتا سنجاقِ کوچیک برداشتم و پانداز رو ثابتش کردم..
+اینم از این...
در جعبه رو بستم و بلند شدم،
نگاهِ نرمش.. تمام حرکاتمو دنبال میکرد..:
+سعی کن هر روز باندشو عوض کنی و اینکه یکی دوبار اول که بازش کردی ضدعفونیش کن..
به عقب برگشتمو جعبه دستم رو داخل کمد قرار دادم ..
صدای زنگ موبایلم بلند شد.. حتما جونگ هه بود!
برای برداشتن گوشیم دستامو روی جیب لباسم کشیدم اما.. نبود؟
به عقب برگشتم و تازه متوجه شدم موبایلم جلوی صندلی تهیونگ روی زمین افتاده..
اَمان از دست منِ حواس پرت..!
- ۱۱۹
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
