🥀نیمه تاریک ماه
🥀نیمه تاریک ماه
پارت پنجم
— از کودکی دوستش داشتهام.
صدایش به زمزمه تبدیل شد.
— اما نمیدانم مردی که میتواند یک امپراتوری را به زانو درآورد، چگونه میتواند با زنی که دوستش دارد زندگی کند.
اشکی از گوشهی چشمش پایین آمد.
— میترسم روزی آنقدر عاشقش شوم که دیگر نتوانم از او بترسم.
ماریان پاسخی نداد.
زیرا بعضی ترسها با اطمیناندادن از بین نمیروند.
و بعضی عشقها، پیش از آنکه آرامش به همراه بیاورند، تمام دیوارهایی را که آدمی برای محافظت از خودش ساخته است، فرو میریزند.
در همان ساعت، کیلومترها دورتر از قصر سلطنتی، کریستوفر در کالسکهی سیاهرنگش نشسته بود.
گزارشهای نظامی روی میز مقابلش قرار داشتند، اما حتی یک صفحه را هم نخوانده بود.
سرش را به پشتی صندلی تکیه داد و چشمهایش را بست.
برای نخستین بار پس از سالها، در انجام کاری که برایش اهمیت داشت، احساس ناتوانی میکرد.
او میتوانست ارتشها را شکست دهد.
میتوانست شورشها را خاموش کند.
میتوانست سرنوشت خاندانهای قدرتمند را با یک امضا تغییر دهد.
اما نمیتوانست به کلویی فرمان دهد که دوستش داشته باشد.
و نمیخواست.
صدای دستیارش از بیرون کالسکه بلند شد.
— سرورم، دستور میدهید مقدمات بازگشت به قلعه فراهم شود؟
کریستوفر چشمهایش را گشود.
— بله.
مکث کرد.
— و دستور دیگری هم دارم.
— در خدمتم، سرورم.
نگاهش به پنجره افتاد؛ به سپیدهای که تازه در افق پدیدار میشد.
— تمام گزارشهای مربوط به امنیت قصر سلطنتی را بررسی کن. هیچ تغییری در نگهبانان یا رفتوآمدها بدون اطلاع من انجام نشود.
دستیارش لحظهای سکوت کرد.
— آیا خطری پرنسس را تهدید میکند؟
چهرهی کریستوفر تغییر نکرد.
— هنوز نمیدانم.
سپس با صدایی سردتر افزود:
— اما اگر خطری وجود داشته باشد، میخواهم پیش از آنکه حتی سایهاش به او برسد، از آن باخبر شوم.
کالسکه به حرکت درآمد.
کریستوفر دستش را در جیب کت سیاهش فرو برد و انگشتانش به شیئی کوچک و قدیمی برخورد کردند.
یک گل خشکشده با گلبرگهای سفید.
هدیهای از یک روز بهاری، سالها پیش؛ روزی که کلویی بیخبر از همه، آن را به او داده و گفته بود:این گل خوششانسی میآورد. امیدوارم روزی که دیگران از تو میترسند، خودت از خودت نترسی.»
کریستوفر گل را میان انگشتانش نگه داشت.
آن روز، برای نخستین بار پس از سالها، کسی به او نه به چشم یک قهرمان نگاه کرده بود و نه یک هیولا.
فقط یک انسان.
و او از آن روز، هرگز نتوانسته بود آن دختر را فراموش کند.
لبهایش به هم فشرده شدند.
— کلویی...
نامش را چنان آهسته بر زبان آورد که حتی خودش بهسختی شنید.
من نمیخواهم تو از من بترسی.
این جمله را هرگز به زبان نیاورده بود.
و شاید سالها طول میکشید تا بتواند آن را ثابت کند.
اما اگر روزی مجبور میشد میان تاج، قدرت، امپراتوری و او یکی را انتخاب کند...
پاسخ کریستوفر از مدتها پیش مشخص بود.
او تمام دنیا را به آتش میکشید.
اما هرگز نمیخواست کلویی حتی یک بار، به خاطر او، گریه کند.
پارت پنجم
— از کودکی دوستش داشتهام.
صدایش به زمزمه تبدیل شد.
— اما نمیدانم مردی که میتواند یک امپراتوری را به زانو درآورد، چگونه میتواند با زنی که دوستش دارد زندگی کند.
اشکی از گوشهی چشمش پایین آمد.
— میترسم روزی آنقدر عاشقش شوم که دیگر نتوانم از او بترسم.
ماریان پاسخی نداد.
زیرا بعضی ترسها با اطمیناندادن از بین نمیروند.
و بعضی عشقها، پیش از آنکه آرامش به همراه بیاورند، تمام دیوارهایی را که آدمی برای محافظت از خودش ساخته است، فرو میریزند.
در همان ساعت، کیلومترها دورتر از قصر سلطنتی، کریستوفر در کالسکهی سیاهرنگش نشسته بود.
گزارشهای نظامی روی میز مقابلش قرار داشتند، اما حتی یک صفحه را هم نخوانده بود.
سرش را به پشتی صندلی تکیه داد و چشمهایش را بست.
برای نخستین بار پس از سالها، در انجام کاری که برایش اهمیت داشت، احساس ناتوانی میکرد.
او میتوانست ارتشها را شکست دهد.
میتوانست شورشها را خاموش کند.
میتوانست سرنوشت خاندانهای قدرتمند را با یک امضا تغییر دهد.
اما نمیتوانست به کلویی فرمان دهد که دوستش داشته باشد.
و نمیخواست.
صدای دستیارش از بیرون کالسکه بلند شد.
— سرورم، دستور میدهید مقدمات بازگشت به قلعه فراهم شود؟
کریستوفر چشمهایش را گشود.
— بله.
مکث کرد.
— و دستور دیگری هم دارم.
— در خدمتم، سرورم.
نگاهش به پنجره افتاد؛ به سپیدهای که تازه در افق پدیدار میشد.
— تمام گزارشهای مربوط به امنیت قصر سلطنتی را بررسی کن. هیچ تغییری در نگهبانان یا رفتوآمدها بدون اطلاع من انجام نشود.
دستیارش لحظهای سکوت کرد.
— آیا خطری پرنسس را تهدید میکند؟
چهرهی کریستوفر تغییر نکرد.
— هنوز نمیدانم.
سپس با صدایی سردتر افزود:
— اما اگر خطری وجود داشته باشد، میخواهم پیش از آنکه حتی سایهاش به او برسد، از آن باخبر شوم.
کالسکه به حرکت درآمد.
کریستوفر دستش را در جیب کت سیاهش فرو برد و انگشتانش به شیئی کوچک و قدیمی برخورد کردند.
یک گل خشکشده با گلبرگهای سفید.
هدیهای از یک روز بهاری، سالها پیش؛ روزی که کلویی بیخبر از همه، آن را به او داده و گفته بود:این گل خوششانسی میآورد. امیدوارم روزی که دیگران از تو میترسند، خودت از خودت نترسی.»
کریستوفر گل را میان انگشتانش نگه داشت.
آن روز، برای نخستین بار پس از سالها، کسی به او نه به چشم یک قهرمان نگاه کرده بود و نه یک هیولا.
فقط یک انسان.
و او از آن روز، هرگز نتوانسته بود آن دختر را فراموش کند.
لبهایش به هم فشرده شدند.
— کلویی...
نامش را چنان آهسته بر زبان آورد که حتی خودش بهسختی شنید.
من نمیخواهم تو از من بترسی.
این جمله را هرگز به زبان نیاورده بود.
و شاید سالها طول میکشید تا بتواند آن را ثابت کند.
اما اگر روزی مجبور میشد میان تاج، قدرت، امپراتوری و او یکی را انتخاب کند...
پاسخ کریستوفر از مدتها پیش مشخص بود.
او تمام دنیا را به آتش میکشید.
اما هرگز نمیخواست کلویی حتی یک بار، به خاطر او، گریه کند.
- ۵۹
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط