جنون/پارت۱۲

(شب)
ا/ت
بعد از اینکه دارو های مامانو دادم با یه شب بخیر از اتاقش اومدم بیرون.
هنوز کسی خبر نداشت که از کار بیکار شدم،ولی مامانم انگار فهمیده بود حالم گرفتست که همش ازم میپرسید که چمه
چراغ اتاق آنجلا هم خاموش بود،اونم خوابیده و تنها فرده بیدار من بودم که افکارم داشتن آزارم میدادن

دره اتاقو بستمو نشستم پشت در،فقط دلم میخواست ساعت ها بشینم فکر کنم...هوا کم کم داشت روشن میشد و من هنوز روی سرامیک های سرده اتاق نشسته بودمو تو افکارم غرق بودم،به آینده‌ای نامعلوم فکر میکردم،تهش بتونم گارسونی چیزی بشم،نیشخنده غم انگیزی به وضعیت الانم نسبت به گذشته زدم،کی فکرشو میکرد تنها دختره خانواده کیم که هرروز با انواع اقسام لباسا و پارتی های مختلف دانشگاه آنچنانی داشت پز زندگیشو میداد الان به این وضع بیوفته...شاید کارماست نه؟!
یه دختره مغرور که به پول ثروت باباش دل خوش کرده بود!
تا اینکه بالاخره یه روز فهمید واقعاً تو دنیای واقعی چی میگذره و تصمیم گرفت یه وکیل باشه مدافع انسان های بیگناه و ضعیف...
(یک هفته بعد)

ا/ت
کم کم پولای باقی مونده از فروختن ماشینم داشت تموم میشد و من بیکار بودم
لپ تاپ باز کردمو توی آگهی ها دنبال یه کاره مناسب میگشتم
این روزا حوصله هیچکس رو نداشتم حتی خودم
پرستار بچه؟آبدارچی؟گارسون؟نه نه نه
ناامیدانه لپ تاپو بستم،شاید واقعا باید به پیشنهاد جونگ کوک فکر میکردم ولی...
اینقدر ناچار شدم که قبول کردم پیشنهادش رو اما با شرط های مختلف...اینکه مجبورم کرد خونه رو بهش بفروشم و تو خونه خودش زندگی کنم اونم در عوض مادرمو به بیمارستان خودش که بهترین بیمارستان سئول بود انتقال داد تا تحت مراقبت باشه... دیگه حتی مادرمم نمی‌تونستم هرروز ببینم جوری که بدون اجازه اون آب هم نباید می‌خوردم.
فهمیدم هانسو برادرشه...
آنجلا؛وقتی فهمید کسیو نداره و با ما زندگی میکنه به عنوان یکی از خدمه های خونش استخدامش کرد،اما هانسو به طوره عجیبی اینقدر هوای آنجلا رو داشت که گاهی اوقات مثل خانمای خونه بود... خوشحال بودم که اینجا تنها نیستم و حداقل آنجلا هست که کنارم باشه
و این وسط منی وجود داشت که سردرگم بود و دیگه هیچی نداشت از خودش...