درخواستی
دوپارتی یونگی
P1
بارون آروم به شیشه میخورد.
ا/ت روی مبل نشسته بود و از چند ساعت پیش حتی همون فنجون چای هم دست نخورده مونده بود.
یونگی از آشپزخونه بیرون اومد و کنارش نشست.
یونگی: «بازم هیچی نخوردی؟»
ا/ت بدون اینکه نگاهش کنه، آروم گفت:
ا/ت: «گرسنه نیستم...»
یونگی آهی کشید.
یونگی: «دوهفتس همینو میگی.»
...
یونگی: «بهم نگاه کن.»
ا/ت چند ثانیه مکث کرد و بالاخره سرش رو بلند کرد.
یونگی با انگشت شستش اشک خشکشده روی گونهی ا/ت رو پاک کرد.
یونگی: «دیشب هم گریه کرده بودی، نه؟»
ا/ت لبش رو گاز گرفت.
ا/ت: «نمیخواستم بفهمی...»
یونگی: «چطور نفهمم؟ تو نفس منی.»
همون یه جمله باعث شد اشکهای ا/ت سرازیر بشه.
ا/ت: «خستهم یونگی... انقدر خستهم که حتی صبح بیدار شدنم برام سخته.»
یونگی بیمعطلی ا/ت رو توی آغوشش کشید.
یونگی: «باشه... گریه کن... هرچقدر دلت میخواد.»
ا/ت صورتش رو توی گردن یونگی پنهون کرد.
ا/ت: «میترسم یه روز ازم خسته بشی...»
یونگی سریع ازش فاصله گرفت و دو طرف صورتش رو بین دستهاش گرفت.
یونگی: «دوباره این حرفو نزن.»
ا/ت: «ولی من دیگه مثل قبل نیستم...»
یونگی: «لازم نیست مثل قبل باشی... من همهی حالهای تو رو دوست دارم، حتی روزایی که خودت از خودت خوشت نمیاد.»
ا/ت هقهق کرد.
یونگی پیشونیش رو آروم بوسید.
یونگی: «فقط یه قول بهم بده.»
ا/ت: «چی؟»
یونگی: «بذار کمکت کنم...»
...
صبح روز بعد...
ا/ت وقتی تابلوی «کلینیک روانپزشکی» رو دید، دستش یخ کرد.
آروم به یونگی نگاه کرد.
ا/ت: «...منو آوردی اینجا؟»
حمایت یادتون نره🌷✔️
P1
بارون آروم به شیشه میخورد.
ا/ت روی مبل نشسته بود و از چند ساعت پیش حتی همون فنجون چای هم دست نخورده مونده بود.
یونگی از آشپزخونه بیرون اومد و کنارش نشست.
یونگی: «بازم هیچی نخوردی؟»
ا/ت بدون اینکه نگاهش کنه، آروم گفت:
ا/ت: «گرسنه نیستم...»
یونگی آهی کشید.
یونگی: «دوهفتس همینو میگی.»
...
یونگی: «بهم نگاه کن.»
ا/ت چند ثانیه مکث کرد و بالاخره سرش رو بلند کرد.
یونگی با انگشت شستش اشک خشکشده روی گونهی ا/ت رو پاک کرد.
یونگی: «دیشب هم گریه کرده بودی، نه؟»
ا/ت لبش رو گاز گرفت.
ا/ت: «نمیخواستم بفهمی...»
یونگی: «چطور نفهمم؟ تو نفس منی.»
همون یه جمله باعث شد اشکهای ا/ت سرازیر بشه.
ا/ت: «خستهم یونگی... انقدر خستهم که حتی صبح بیدار شدنم برام سخته.»
یونگی بیمعطلی ا/ت رو توی آغوشش کشید.
یونگی: «باشه... گریه کن... هرچقدر دلت میخواد.»
ا/ت صورتش رو توی گردن یونگی پنهون کرد.
ا/ت: «میترسم یه روز ازم خسته بشی...»
یونگی سریع ازش فاصله گرفت و دو طرف صورتش رو بین دستهاش گرفت.
یونگی: «دوباره این حرفو نزن.»
ا/ت: «ولی من دیگه مثل قبل نیستم...»
یونگی: «لازم نیست مثل قبل باشی... من همهی حالهای تو رو دوست دارم، حتی روزایی که خودت از خودت خوشت نمیاد.»
ا/ت هقهق کرد.
یونگی پیشونیش رو آروم بوسید.
یونگی: «فقط یه قول بهم بده.»
ا/ت: «چی؟»
یونگی: «بذار کمکت کنم...»
...
صبح روز بعد...
ا/ت وقتی تابلوی «کلینیک روانپزشکی» رو دید، دستش یخ کرد.
آروم به یونگی نگاه کرد.
ا/ت: «...منو آوردی اینجا؟»
حمایت یادتون نره🌷✔️
- ۱۶۶.۲k
- ۲۴ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط