پارت ۱۹
کلافه روی تخت نشستم و موهایم را مرتب کردم. شاید هوای آزاد حالم را بهتر میکرد.
آرام در اتاق را باز کردم و بعد از بیرون رفتن، دستگیره را کشیدم تا بدون صدا بسته بشه. راهرو در تاریکی فرو رفته بود. آرام پلهها را یکییکی پایین رفتم. نزدیک آخرین پله بودم که صدایی متوقفم کرد.
ـ من نمیخواستم کاری کنم یا انقدر بد باشم، باور کن.
ـ میدونم، میدونم لازم نیست انقدر تکرارش کنی.
درِ اتاقی نیمهباز بود و صدایی از داخلش میومد آروم از کنار در رد شدم تا متوجهم نشن اما با شنیدن اسمم سر جام میخکوب شدم.
ـ پس یونا چی؟ مگه خودش خواسته بود؟
با تعجب و کنجکاوی به سمت در برگشتم و کنارش وایستادم. صدای کی بود؟
ـ مگه من خواستم انقدر ترحمانگیزش کنم؟ فقط حس کردم... دردهاشو با تمام وجودم حس کردم. غمی که میکشه با همه فرق میکنه. نتونستم... نتونستم مهربون نباشم وقتی انقدر منو یاد خودم انداخت...
مگه من احساسات نداشتم؟ مگه من نیاز به محبت نداشتم؟ از زمانی که چشم باز کردم تا همین حالا فقط تحقیر شدم. هیچوقت نتونستم به کسی تکیه کنم. اون مثل من بود؛ نتونستم مهربون نباشم
اشک توی چشمام جمع شد. صدای خالهست... خاله میران داره از کی میگه؟ چرا انقدر درد کشیده؟
صدای دیگهای با بغضی غمگین گفت:
ـ سخت بود... برای منم همینقدر سخت بود. مگه من خودم خواستم بد باشم، میران؟ مگه من خودم خواستم؟
دیگه مطمئن شده بودم که صدای اول خاله میران بوده؛ پس قطعاً فرد دیگه خاله ههجین بود. اما درباره چی حرف میزدن؟
آرام در اتاق را باز کردم و بعد از بیرون رفتن، دستگیره را کشیدم تا بدون صدا بسته بشه. راهرو در تاریکی فرو رفته بود. آرام پلهها را یکییکی پایین رفتم. نزدیک آخرین پله بودم که صدایی متوقفم کرد.
ـ من نمیخواستم کاری کنم یا انقدر بد باشم، باور کن.
ـ میدونم، میدونم لازم نیست انقدر تکرارش کنی.
درِ اتاقی نیمهباز بود و صدایی از داخلش میومد آروم از کنار در رد شدم تا متوجهم نشن اما با شنیدن اسمم سر جام میخکوب شدم.
ـ پس یونا چی؟ مگه خودش خواسته بود؟
با تعجب و کنجکاوی به سمت در برگشتم و کنارش وایستادم. صدای کی بود؟
ـ مگه من خواستم انقدر ترحمانگیزش کنم؟ فقط حس کردم... دردهاشو با تمام وجودم حس کردم. غمی که میکشه با همه فرق میکنه. نتونستم... نتونستم مهربون نباشم وقتی انقدر منو یاد خودم انداخت...
مگه من احساسات نداشتم؟ مگه من نیاز به محبت نداشتم؟ از زمانی که چشم باز کردم تا همین حالا فقط تحقیر شدم. هیچوقت نتونستم به کسی تکیه کنم. اون مثل من بود؛ نتونستم مهربون نباشم
اشک توی چشمام جمع شد. صدای خالهست... خاله میران داره از کی میگه؟ چرا انقدر درد کشیده؟
صدای دیگهای با بغضی غمگین گفت:
ـ سخت بود... برای منم همینقدر سخت بود. مگه من خودم خواستم بد باشم، میران؟ مگه من خودم خواستم؟
دیگه مطمئن شده بودم که صدای اول خاله میران بوده؛ پس قطعاً فرد دیگه خاله ههجین بود. اما درباره چی حرف میزدن؟
- ۱۲۳
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط