⋆ mᥡ sһᥲrᥱ ᥆𝖿 ᥡ᥆ᥙ ⋆
﹙𝗠𝘆 𝘀𝗵𝗮𝗿𝗲 𝗼𝗳 𝘆𝗼𝘂﹚
✦شخصیت ها :✦
آئورا برنشتاین-سال سوم-اسلیترین
ایمی برنز-سال سوم-اسلیترین
بیلی اندرسون-سال سوم-اسلیترین
کمرون کارپنتر_سال سوم_اسلیترین
دریکو مالفوی-سال سوم-اسلیترین
و یسری شخصیت دیگه که مهم نیستن..
──ׂ─𐙚─ׂ──
﹙از زبون راوی﹚
آئورا کنار دوستش رفت با خونسردی گفت:
"تو فقط بلدی نمایش اجرا کنی دریکو،و خداییش دیگه داری تکراری میشی."
بچه که بودن این بازی رو میکردن«پرنسس و شاهزاده»..
حالا که بزرگتر شده بودن انگار هنوز هم امکان بیرون اومدن از بازی وجود نداشت.جملهی «مثل بچگی هامون» مثل کلید زنگ زد،قفل یه خاطرهی قدیمی رو باز کرد.خاطره ای پر از صدای خنده،با تاج اسباب بازی و جنگ های ساختگی.آئورا حتی همون زمان هم علاقهی چندانی به پرنسس بودن و ترور کردن شاهزاده ها نداشت.ولی نمیدونست که دریکو همیشه نقش شاهزاده رو جدی گرفته بوده.نه از سر بازی..بلکه برای اینکه معتقده پرنسس از همون اول سهم شاهزادهست..
﹙از زبون آئورا﹚
به محض پا گذاشتن به سالن پرواز روحم از شدت بوی خوب چمن های خیس که از اثرات بارون دیشب بود به پرواز دراومد.بیلی با اخم منتظر من و ایمی بود.از قیافش معلوم بود که خیلی وقته منتظره.دست به کمر زد و گفت:
"باز دیر کردین"
ایمی هوفی کشید و گفت:
"اون پسره مالفوی تو راهرو پیداش شد و طبق معمول..با نمایشش مارو قافلگیر کرد."
کمرون گفت:"مگه اون هنوز داره دور و برت میچرخه آئورا؟"
پوزخندی زدم و با لحنی سرشار از تمسخر گفتم:
"فکر میکنه چون خودش عاشق خودشه همه باید باشن."
بیلی:"واقعا نمیدونم اینهمه اعتماد بنفسو از کجا میاره.الان با تمام وجود هرماینی رو درک میکنم.اون مشت حقش بود.."
تا خواستم جواب بدم مادام هوچ گفت:"امروز ماموریت خارج از زمین داریم و قراره به گروه های دونفره تقسیم بندی بشین."
اسم ها یکی یکی خونده میشدن و من واقعا از ته دل دعا میکردم یبار هم که شده شانس باهام یار باشه و با یکی از دوستام یا حداقل اعضای اسلیترین بیفتم.
مادام هوچ:"برنشتاین و..مالفوی"
دوستام با پوزخند بهم خیره شدن.
کمرون:"انگار حالا حالاها باید اون حشرهی نقرهای رو تحمل کنیم."
من همینطور خشکم زده بود که صدای آشنایی از پشت سرم اومد:
"میبینی پرنسس؟بازم سرنوشت،انگار ما از همدیگه جدا نمیشیم."
برگشتم و نگاهش کردم.اون لبخند همیشگیش،لبخندی که از هزارتا طلسم خراب بدتر بود.
"تو میتونی فکر کنی که این سرنوشته،ولی میتونم بهت اطمینان بدم این سرنوشت نیست.شانس لعنتی منه."
مادام هوچ دستور داد:"هرگروه باید به حاشیه جنگل ممنوعه بره و یک شاخه از گیاه Lobalug vine رو بیاره.این گیاه حساس فقط در مه رشد میکنه و به حضور جادو واکنش نشون میده."
غری زدم و سوار جارو شدم.دریکو عمدا خیلی بهم نزدیک بود:
"پرنسس مطمئنم نمیتونی با خاکی شدن دستات کنار بیای پس من بهت لطف میکنم و خودم اون گیاهو از خاک بیرون میکشم."
"مطمئنم میتونم با هرچیزی کنار بیام غیر از صدات."
پرواز کردیم.باد موهامو عقب زده بود و سکوت سنگینی بینمون بود ولی به محض اینکه وارد مه جنگل شدیم دریکو دوباره شروع کرد:
"پرنسس دست و پا چلفتی.مه غلیظیه،مواظب باش با سر نری تو درخت چون اونوقت شاید نتونم بموقع نجاتت بدم."
چشم هام رو تو حدقه چرخوندم."پس مشکل تو اینه که زیادی به خودت باور داری شازدهی مزاحم."
خم شد.یه وجب فاصله داشتیم.صداش آروم بود اما قاطع."نه پرنسس.مشکل من اینه که نمیتونم ازت دل بکنم.و قول میدم..یه روز توهم نتونی."
نفسمو با حرص بیرون دادم و گفتم:دهنتو ببند و اون گیاه لعنتی رو پیدا کن."
ولی اون فقط زمزمه کرد:"نمیتونی از واقعیت قرار کنی،مخصوصا وقتی از اول مال من بودی پرنسس."
...
⋆
#رمان
#هری_پاتر
#دراکو
✦شخصیت ها :✦
آئورا برنشتاین-سال سوم-اسلیترین
ایمی برنز-سال سوم-اسلیترین
بیلی اندرسون-سال سوم-اسلیترین
کمرون کارپنتر_سال سوم_اسلیترین
دریکو مالفوی-سال سوم-اسلیترین
و یسری شخصیت دیگه که مهم نیستن..
──ׂ─𐙚─ׂ──
﹙از زبون راوی﹚
آئورا کنار دوستش رفت با خونسردی گفت:
"تو فقط بلدی نمایش اجرا کنی دریکو،و خداییش دیگه داری تکراری میشی."
بچه که بودن این بازی رو میکردن«پرنسس و شاهزاده»..
حالا که بزرگتر شده بودن انگار هنوز هم امکان بیرون اومدن از بازی وجود نداشت.جملهی «مثل بچگی هامون» مثل کلید زنگ زد،قفل یه خاطرهی قدیمی رو باز کرد.خاطره ای پر از صدای خنده،با تاج اسباب بازی و جنگ های ساختگی.آئورا حتی همون زمان هم علاقهی چندانی به پرنسس بودن و ترور کردن شاهزاده ها نداشت.ولی نمیدونست که دریکو همیشه نقش شاهزاده رو جدی گرفته بوده.نه از سر بازی..بلکه برای اینکه معتقده پرنسس از همون اول سهم شاهزادهست..
﹙از زبون آئورا﹚
به محض پا گذاشتن به سالن پرواز روحم از شدت بوی خوب چمن های خیس که از اثرات بارون دیشب بود به پرواز دراومد.بیلی با اخم منتظر من و ایمی بود.از قیافش معلوم بود که خیلی وقته منتظره.دست به کمر زد و گفت:
"باز دیر کردین"
ایمی هوفی کشید و گفت:
"اون پسره مالفوی تو راهرو پیداش شد و طبق معمول..با نمایشش مارو قافلگیر کرد."
کمرون گفت:"مگه اون هنوز داره دور و برت میچرخه آئورا؟"
پوزخندی زدم و با لحنی سرشار از تمسخر گفتم:
"فکر میکنه چون خودش عاشق خودشه همه باید باشن."
بیلی:"واقعا نمیدونم اینهمه اعتماد بنفسو از کجا میاره.الان با تمام وجود هرماینی رو درک میکنم.اون مشت حقش بود.."
تا خواستم جواب بدم مادام هوچ گفت:"امروز ماموریت خارج از زمین داریم و قراره به گروه های دونفره تقسیم بندی بشین."
اسم ها یکی یکی خونده میشدن و من واقعا از ته دل دعا میکردم یبار هم که شده شانس باهام یار باشه و با یکی از دوستام یا حداقل اعضای اسلیترین بیفتم.
مادام هوچ:"برنشتاین و..مالفوی"
دوستام با پوزخند بهم خیره شدن.
کمرون:"انگار حالا حالاها باید اون حشرهی نقرهای رو تحمل کنیم."
من همینطور خشکم زده بود که صدای آشنایی از پشت سرم اومد:
"میبینی پرنسس؟بازم سرنوشت،انگار ما از همدیگه جدا نمیشیم."
برگشتم و نگاهش کردم.اون لبخند همیشگیش،لبخندی که از هزارتا طلسم خراب بدتر بود.
"تو میتونی فکر کنی که این سرنوشته،ولی میتونم بهت اطمینان بدم این سرنوشت نیست.شانس لعنتی منه."
مادام هوچ دستور داد:"هرگروه باید به حاشیه جنگل ممنوعه بره و یک شاخه از گیاه Lobalug vine رو بیاره.این گیاه حساس فقط در مه رشد میکنه و به حضور جادو واکنش نشون میده."
غری زدم و سوار جارو شدم.دریکو عمدا خیلی بهم نزدیک بود:
"پرنسس مطمئنم نمیتونی با خاکی شدن دستات کنار بیای پس من بهت لطف میکنم و خودم اون گیاهو از خاک بیرون میکشم."
"مطمئنم میتونم با هرچیزی کنار بیام غیر از صدات."
پرواز کردیم.باد موهامو عقب زده بود و سکوت سنگینی بینمون بود ولی به محض اینکه وارد مه جنگل شدیم دریکو دوباره شروع کرد:
"پرنسس دست و پا چلفتی.مه غلیظیه،مواظب باش با سر نری تو درخت چون اونوقت شاید نتونم بموقع نجاتت بدم."
چشم هام رو تو حدقه چرخوندم."پس مشکل تو اینه که زیادی به خودت باور داری شازدهی مزاحم."
خم شد.یه وجب فاصله داشتیم.صداش آروم بود اما قاطع."نه پرنسس.مشکل من اینه که نمیتونم ازت دل بکنم.و قول میدم..یه روز توهم نتونی."
نفسمو با حرص بیرون دادم و گفتم:دهنتو ببند و اون گیاه لعنتی رو پیدا کن."
ولی اون فقط زمزمه کرد:"نمیتونی از واقعیت قرار کنی،مخصوصا وقتی از اول مال من بودی پرنسس."
...
⋆
#رمان
#هری_پاتر
#دراکو
- ۱۵.۴k
- ۱۰ مهر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط