my little monster18
بلاخره غذا رو آوردن. منم تصمیم گرفتم فقط سالاد بخورم؛ از این میز کوفتی چیز دیگهای به چشمم نیومد. رئیس هنوز داشت تلفنی حرف میزد، ولی معلوم بود موضوع مهمیه و نمیخواست من چیزی بفهمم.
خب مگه من همکارش نیستم؟ چرا نباید بدونم دربارهی چی حرف میزنه؟ نکنه...
نه نه هانیجو، انقدر بدبین نباش. یکم منطقی فکر کن... درسته که رئیس ازت خوشش میاد، ولی دلیل نمیشه بخواد پیشنهاد ازدواج بده، مگه نه؟
اوف از این اسکل هرچی بگی برمیاد!
داشتم صبر میکردم تماسش تموم شه تا بتونم بالاخره چیزی بخورم. تصمیم گرفتم یکم سوشی امتحان کنم. شاید اونقدرا هم بد نباشه... البته آخرین بار که خوردم، روی میز بالا آوردم. میدونم، میدونم، خاطرهی چندشآور و خجالتآوریه، ولی خب بدنم یههو واکنش نشون داد دیگه.
رئیس بالاخره گوشی رو گذاشت و گفت:
– هانیجو، واقعا معذرت میخوام. موضوع کاری بود.
گفتم:
– نه، اشکالی نداره رئیس. فقط... موضوع مهم کاری چی بود؟ مشکلی پیش اومده؟
به صندلی تکیه داد، نفس عمیقی کشید و گفت:
– یه مشت تازهکار دارن گند میزنن تو کارمون. اولش چون مشکلی درست نکردن، چیزی نگفتم، ولی الان دیگه مجبورم اخراجشون کنم.
گفتم:
– ولی خودتون گفتین کار رو درست یاد نگرفتن. چرا باید انقدر زود اخراجشون کنین؟
لبخند از لبش رفت. درست نشست و مستقیم تو چشمهام نگاه کرد:
– حاضری خودت بهشون یاد بدی؟ تا جایی که من میدونم، حتی وقت خواب و غذا خوردن نداری. کلی کار ریخته سرت.
گفتم:
– شاید بتونم. فعلا دادگاهی ندارم، فقط کارای دفتر مونده. اگه تعدادشون زیاد باشه، بقیه هم هستن که کمک کنن.
رئیس کمی اخم کرد و گفت:
– تو خودت یه کارآموز داری، تازه بدون دادگاه هم سرت شلوغه. قرار نیست بهخاطر بیعرضگی چند نفر، خودتو خسته کنی. بقیه هم قبول نمیکنن چون... همه مثل تو دلرحم نیستن.
این یکی بدجور بهم برخورد. "چند نفر بیعرضه"؟!
خواستم جوابشو بدم که گوشیم زنگ خورد. بانی بود. اه، امروز همه انگار نوبتی به جونم افتادن. مطمئن بودم میخواد بگه بیا کمک، واسه همین جواب ندادم.
به ساعت نگاه کردم؛ ۶ و ۴۸ دقیقه بود. لعنتی، باید زودتر بخورم که بتونم خودمو برسونم.
رئیس گفت:
– هانیجو، بیا دیگه بخور. همین الانشم کلی معطل شدی.
سری تکون دادم و شروع کردم به خوردن. اول سالاد.
رئیس گفت:
– وای، این سوشیها عالیان. حتما امتحان کن.
لبخند ضایعی زدم و در دلم گفتم: مرتیکهی حالبههمزن، خودت بخور.
بعد گفتم:
– چشم، رئیس.
خب مگه من همکارش نیستم؟ چرا نباید بدونم دربارهی چی حرف میزنه؟ نکنه...
نه نه هانیجو، انقدر بدبین نباش. یکم منطقی فکر کن... درسته که رئیس ازت خوشش میاد، ولی دلیل نمیشه بخواد پیشنهاد ازدواج بده، مگه نه؟
اوف از این اسکل هرچی بگی برمیاد!
داشتم صبر میکردم تماسش تموم شه تا بتونم بالاخره چیزی بخورم. تصمیم گرفتم یکم سوشی امتحان کنم. شاید اونقدرا هم بد نباشه... البته آخرین بار که خوردم، روی میز بالا آوردم. میدونم، میدونم، خاطرهی چندشآور و خجالتآوریه، ولی خب بدنم یههو واکنش نشون داد دیگه.
رئیس بالاخره گوشی رو گذاشت و گفت:
– هانیجو، واقعا معذرت میخوام. موضوع کاری بود.
گفتم:
– نه، اشکالی نداره رئیس. فقط... موضوع مهم کاری چی بود؟ مشکلی پیش اومده؟
به صندلی تکیه داد، نفس عمیقی کشید و گفت:
– یه مشت تازهکار دارن گند میزنن تو کارمون. اولش چون مشکلی درست نکردن، چیزی نگفتم، ولی الان دیگه مجبورم اخراجشون کنم.
گفتم:
– ولی خودتون گفتین کار رو درست یاد نگرفتن. چرا باید انقدر زود اخراجشون کنین؟
لبخند از لبش رفت. درست نشست و مستقیم تو چشمهام نگاه کرد:
– حاضری خودت بهشون یاد بدی؟ تا جایی که من میدونم، حتی وقت خواب و غذا خوردن نداری. کلی کار ریخته سرت.
گفتم:
– شاید بتونم. فعلا دادگاهی ندارم، فقط کارای دفتر مونده. اگه تعدادشون زیاد باشه، بقیه هم هستن که کمک کنن.
رئیس کمی اخم کرد و گفت:
– تو خودت یه کارآموز داری، تازه بدون دادگاه هم سرت شلوغه. قرار نیست بهخاطر بیعرضگی چند نفر، خودتو خسته کنی. بقیه هم قبول نمیکنن چون... همه مثل تو دلرحم نیستن.
این یکی بدجور بهم برخورد. "چند نفر بیعرضه"؟!
خواستم جوابشو بدم که گوشیم زنگ خورد. بانی بود. اه، امروز همه انگار نوبتی به جونم افتادن. مطمئن بودم میخواد بگه بیا کمک، واسه همین جواب ندادم.
به ساعت نگاه کردم؛ ۶ و ۴۸ دقیقه بود. لعنتی، باید زودتر بخورم که بتونم خودمو برسونم.
رئیس گفت:
– هانیجو، بیا دیگه بخور. همین الانشم کلی معطل شدی.
سری تکون دادم و شروع کردم به خوردن. اول سالاد.
رئیس گفت:
– وای، این سوشیها عالیان. حتما امتحان کن.
لبخند ضایعی زدم و در دلم گفتم: مرتیکهی حالبههمزن، خودت بخور.
بعد گفتم:
– چشم، رئیس.
- ۱۷.۷k
- ۲۲ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط