سوکوکو (پارت ۱۲)

«دوستیه فراموش شده»



{ویو: ۱۰-ژانویه-۲۰۱۹}
{ساعت: ۹:۱۲}

دازای:
بعد تقریبا ۴۵ دقیقه رسیدیم. ولی...
راننده: قربان. من نمیتونم جلوتر برم..
دازای: اوه بازم ممنونم.

و پولش رو پرداخت کردم.

بعدش بقیه ی راه رو پیاده رفتیم ولی وسط های راه آدرسو گم کردم.

دازای: ای باباا آدرسو گم کرددمم تو به این میگیی شانسس؟!*با حرس*

یهو یادم افتاد پل گفته بود چوچو راهو بلده..

دازای: چویا...
چویا:......
دازای: تو راهو بلدی نه؟

*چویا سرشو به نشونه ی آره تکون داد*

دازای: خوبه صدامو میشنوی.....خوب راهو نشون بده عزیزم..

چویا گونه هاش سرخ میشه و آروم با دستش نشون میده..

راه افتادیم

بعد. تقریبا ۱۰ دقیقه رسیدیم.

ی کارخونه ی متوسط و متروکه بود.

میخواستم برم داخل ولی چویا نزاشت.
میخواست بره پشت کارخونه ولی نمیتونست راه بره.

کمکش کردم و به پشت کارخونه رفتیم.

وقتی رسیدیم با ی خونه ی کوچیک و قدیمی مواجه شدیم.

چویا آروم دستشو برد جلو و درو باز کرد.
وقتی درو به داخل باز کرد.

در شکست و افتاد زمین.

پنجره ها شکسته بود و مبل پاره پاره شده بود. پرده ها تیکه تیکه شده بودن و تو کل خونه پخش شده بود.

و ی قاب عکس که وسط خونه جلو در افتاده بود

رفتم سمتش و برش داشتم شیشَش شکسته بود ولی بازم عکسه دیده میشد.

عکس ی خانواده بود مادره سمت راست و پدره سمت چپ تصویر وایساده بودن.
و ی بچه هم داشتن بینشون وایساده بود.

روی صورت پدر و مادره جوری بود انگار یکی عکسو چنگ زده بود

اوه ی بچه هم تو بغل مامانس نوزاده..

بچه هه...چقدر شبیه چویاست‌....