مرد سایه ها 14
با یک حرکت ناگهانی دستش را از روی دهان ا/ت کنار زد و قبل از اینکه بتواند واکنشی نشان دهد، از فضای بین بازویش و دیوار لیز خورد و فرار کرد. در راه، بالشت روی تخت را چنگ زد و با حرص چند ضربه محکم به سر و شانهاش کوبید.
ا/ت (درحالی که ضربه میزد):
«دستت رو به من نزن! فکر کردی میتونی ساکتم کنی؟ برو گمشو!»
قبل از اینکه او بتواند ا/ت را بگیرد، ا/ت با تمام سرعت از اتاق بیرون دوید و از پلهها پایین رفت و خودش را به آشپزخانه رساند. پشت جزیرهی آشپزخانه پناه گرفت و نفسنفس میزد.
جونگکوک که از این حرکت جسورانه و ضربات بالشت شوکه شده بود، چند لحظه در جایش خشکش زد. اما این سکوتِ قبل از طوفان بود. صدای قدمهای تند و سنگینش که از پلهها پایین میآمد، لرزه به جان ا/ت میانداخت. او وارد آشپزخانه شد؛ چهرهاش حالا دیگر فقط عصبی نبود، بلکه ترکیبی از ناباوری و خشمی مهارناپذیر بود.
او در حالی که بازوی زخمیاش را محکم گرفته بود و خون از بین انگشتانش میچکید، با لحنی که از شدت عصبانیت میلرزید، گفت:
جونگکوک:
«واقعاً فکر کردی میتونی از دست من فرار کنی؟ با بالشت منو میزنی و مثل بچهها قایم میشی؟ بیا بیرون... بیا بیرون قبل از اینکه بیام اونجا و کل این آشپزخونه رو روی سرت خراب کنم!»
او به سمت جزیره حرکت کرد تا ا/ت را محاصره کند. چشمانش مثل دو تکه زغال گداخته میسوخت.
جونگکوک:
«داری با صبر من بازی میکنی و این اصلاً عاقبت خوبی نداره. فکر کردی دیشب تموم شد؟ نه... تازه داره شروع میشه. بیا بیرون تا بدترش نکردم!»
ا/ت:« به یه شرط میام بیرون اینکه بذاری با دوست پسرم امشب برم بیرون»
به محض اینکه کلمه «دوستپسر» از دهان ا/ت خارج شد، انگار زمان در آشپزخانه متوقف شد. جونگکوک که در حال دور زدن جزیره بود، ناگهان سر جایش خشک شد. سکوت سنگین و ترسناکی فضا را پر کرد که فقط صدای نفسهای تند او و تیکتاک ساعت شنیده میشد.
چشمانش که تا چند لحظه پیش از خشم میسوخت، حالا سرد و تاریک شد؛ سرمایی که به مراتب ترسناکتر از فریادهایش بود. او به آرامی دستش را از روی زخم بازویش برداشت، بیتوجه به خونی که حالا با شدت بیشتری روی زمین میچکید.
جونگکوک (با صدایی بسیار آرام، بم و لرزان از خشم زیرپوستی):
«چی گفتی؟... یه بار دیگه تکرار کن. میخوای با کی بری بیرون؟»
او دوباره شروع به حرکت کرد، اما این بار نه با دویدن، بلکه با قدمهایی شمرده و سنگین که بوی مرگ میداد. وقتی به لبهی جزیره رسید، با هر دو دستش لبهی میز را گرفت و به سمت ا/ت خم شد.
جونگکوک:
«فکر کردی من اینجا دارم بازی میکنم؟ فکر کردی این زخمی که به خاطر ا/ت خوردم، یه شوخیه؟ اون وقت ا/ت... توی صورت من نگاه میکنی و از "دوستپسرت" حرف میزنی؟»
او ناگهان با دست سالمش یکی از صندلیهای آشپزخانه را با چنان قدرتی به طرفی پرتاب کرد که صدای خرد شدنش در فضا پیچید. فریاد کشید:
جونگکوک:
«هیچجا نمیری! فهمیدی؟ ا/ت حتی حق نداره به یه مرد دیگه فکر کنه، چه برسه به اینکه بخواد باهاش بره بیرون! ا/ت مال منی... حتی اگه از من متنفر باشی، باز هم اجازه نمیدم پات رو از این خونه بیرون بذاری!»
او حالا فقط چند سانتیمتر با ا/ت فاصله داشت و لرزش بدنش نشان میداد که چقدر برای کنترل نکردن خودش و آسیب نزدن به ا/ت دارد تقلا میکند.
جونگکوک:
«حالا یا همین الان اون حرفت رو پس میگیری، یا قسم میخورم همین امشب کاری میکنم که اسم خودت رو هم یادت بره، چه برسه به اون عوضی!»
}پارت اول هدیه}🎂🥺🎉
ا/ت (درحالی که ضربه میزد):
«دستت رو به من نزن! فکر کردی میتونی ساکتم کنی؟ برو گمشو!»
قبل از اینکه او بتواند ا/ت را بگیرد، ا/ت با تمام سرعت از اتاق بیرون دوید و از پلهها پایین رفت و خودش را به آشپزخانه رساند. پشت جزیرهی آشپزخانه پناه گرفت و نفسنفس میزد.
جونگکوک که از این حرکت جسورانه و ضربات بالشت شوکه شده بود، چند لحظه در جایش خشکش زد. اما این سکوتِ قبل از طوفان بود. صدای قدمهای تند و سنگینش که از پلهها پایین میآمد، لرزه به جان ا/ت میانداخت. او وارد آشپزخانه شد؛ چهرهاش حالا دیگر فقط عصبی نبود، بلکه ترکیبی از ناباوری و خشمی مهارناپذیر بود.
او در حالی که بازوی زخمیاش را محکم گرفته بود و خون از بین انگشتانش میچکید، با لحنی که از شدت عصبانیت میلرزید، گفت:
جونگکوک:
«واقعاً فکر کردی میتونی از دست من فرار کنی؟ با بالشت منو میزنی و مثل بچهها قایم میشی؟ بیا بیرون... بیا بیرون قبل از اینکه بیام اونجا و کل این آشپزخونه رو روی سرت خراب کنم!»
او به سمت جزیره حرکت کرد تا ا/ت را محاصره کند. چشمانش مثل دو تکه زغال گداخته میسوخت.
جونگکوک:
«داری با صبر من بازی میکنی و این اصلاً عاقبت خوبی نداره. فکر کردی دیشب تموم شد؟ نه... تازه داره شروع میشه. بیا بیرون تا بدترش نکردم!»
ا/ت:« به یه شرط میام بیرون اینکه بذاری با دوست پسرم امشب برم بیرون»
به محض اینکه کلمه «دوستپسر» از دهان ا/ت خارج شد، انگار زمان در آشپزخانه متوقف شد. جونگکوک که در حال دور زدن جزیره بود، ناگهان سر جایش خشک شد. سکوت سنگین و ترسناکی فضا را پر کرد که فقط صدای نفسهای تند او و تیکتاک ساعت شنیده میشد.
چشمانش که تا چند لحظه پیش از خشم میسوخت، حالا سرد و تاریک شد؛ سرمایی که به مراتب ترسناکتر از فریادهایش بود. او به آرامی دستش را از روی زخم بازویش برداشت، بیتوجه به خونی که حالا با شدت بیشتری روی زمین میچکید.
جونگکوک (با صدایی بسیار آرام، بم و لرزان از خشم زیرپوستی):
«چی گفتی؟... یه بار دیگه تکرار کن. میخوای با کی بری بیرون؟»
او دوباره شروع به حرکت کرد، اما این بار نه با دویدن، بلکه با قدمهایی شمرده و سنگین که بوی مرگ میداد. وقتی به لبهی جزیره رسید، با هر دو دستش لبهی میز را گرفت و به سمت ا/ت خم شد.
جونگکوک:
«فکر کردی من اینجا دارم بازی میکنم؟ فکر کردی این زخمی که به خاطر ا/ت خوردم، یه شوخیه؟ اون وقت ا/ت... توی صورت من نگاه میکنی و از "دوستپسرت" حرف میزنی؟»
او ناگهان با دست سالمش یکی از صندلیهای آشپزخانه را با چنان قدرتی به طرفی پرتاب کرد که صدای خرد شدنش در فضا پیچید. فریاد کشید:
جونگکوک:
«هیچجا نمیری! فهمیدی؟ ا/ت حتی حق نداره به یه مرد دیگه فکر کنه، چه برسه به اینکه بخواد باهاش بره بیرون! ا/ت مال منی... حتی اگه از من متنفر باشی، باز هم اجازه نمیدم پات رو از این خونه بیرون بذاری!»
او حالا فقط چند سانتیمتر با ا/ت فاصله داشت و لرزش بدنش نشان میداد که چقدر برای کنترل نکردن خودش و آسیب نزدن به ا/ت دارد تقلا میکند.
جونگکوک:
«حالا یا همین الان اون حرفت رو پس میگیری، یا قسم میخورم همین امشب کاری میکنم که اسم خودت رو هم یادت بره، چه برسه به اون عوضی!»
}پارت اول هدیه}🎂🥺🎉
- ۱۲.۲k
- ۰۳ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط