زندگی سیاه سفید من... پارت⁷

گوشیمو گرفتم دست دیدم یه پیام ناشناس برام ارسال شده بازش کردم دیدم انلاینه و سلام فرستاده منم گفتم علیک، کنجکاو شدم ببینم کیه و شماره منو از کجا اورده من که شماره سلنا رو سیو کرده بودم اون که نیست پس کیه. دو دقیقه بعد که من درحال گشتن اهنگ بودم که گوش کنم دیدم پیام از طرف همون شخص ناشناس فرستاده شد که نوشته بود:
_من در دوری چشم تو ام اما تو نمیبینی
+تو کی هستی؟
_مهم نیست کیم مهم اینه تو دنبالمو گرفتی
+شهریاری اره، بزار بگم شهریار اصلا شوخی جالبی نبود.
_من شهریار نیستم، من به دنبال توام اما تو چشمت کسای دیگه رو میبینی من در حال نگاه کردن از داخل پنجره به توعم اما تو نمیبینی.
بلند شدم رفت لبه پنجره اتاقم اما یک نفر هم نبود یهو یه سایه یه پسر رو دادیم که داشت اروم اروم با قدم های بلند راه میرفت، اون کی بود؟ چی از جونم میخواست؟ شهریار با قدم های بلند راه نمیره به اندازه راه میره تا جایی که دیدمش. با همین فکر ها خوابم برد، صبح که شد رفتم سمت میز شهریارتا باهاش حرف بزنمو ازش بپرسم ببینم اون بوده اما اون گفت که کار اون نیست و اون اصلا شماره ی منو ندارت تازه گوشیشم داد چک کردم اما درست میگفت کار اون نبود اما گفت که کمکم میکنه بفهمم کیه و ازم چی میخواد.
چند ساعت بعد زنگ خورد و همه به سوی کافه مدرسه رفتن منو سلنا با هم رفتیم روی یکی از میز هایی که کنار کافه مدرسه بودن نشستیم همچیو بهش گفتم بعد دیدم یه پسر قد بلند امد نشست کنارمونو گفت:
_سلام آجی سلی خوبی
+سلام مگه نگفتم اسم من سلناست نه سلی
=سلنا این کیه
+این داداش منه سر کلاس نبود مونده بود خواب تو خونه.
+سلام دوست آجیه من اسمت چیه؟
=اسم من هاناست... اسم تو چیه؟
+اسم من سانیارِ
=خوشبختم
+منم همینطور
بعد به هم دست دادیمو سه تا قهوه سفارش دادیم. داشتم نگاه اینورو انور میکردم که یکی با چشمای سبز تیره بهم زل زده بود اونم با عصبانیت اما کم محل کردم چون میدونستم اون چشمای سبز تیره مال کی هست. قهوه ها رو با چ مزه ای خوردیم بعدشم رفتیم سر کلاس سانیار دستش درد نکنه قهوه ی منم با خودشو سلنا رو حساب کرد اما گفتم سری بعد نوبت منه.
سر صندلی نشستم که یهو....

ادامه دارد...

دوست داشتین بگین ادامه پارتو بزارم 🙂🎈