**قسمت آخر (پارت پایانی): امپراتوریِ جاویدان**
**قسمت آخر (پارت پایانی): امپراتوریِ جاویدان**
دشتِ بی‌نهایتِ تازه، زیرِ نورِ ملایم و گرمی که از آسمانِ دوگانه می‌تابید، نفس می‌کشید. دیگر نه از آن خلاءِ مطلق خبری بود و نه از سایه‌های تهدیدکننده‌ی نیستی. همه‌چیز در یک تعادلِ بی‌نقص قرار داشت؛ تعادلی که با رنج، عشق و اراده‌ی دو نفر از دلِ هیچ ساخته شده بود.
جونگ‌کوک دستِ ات را گرفت و با هم روی تپه‌ای کوچک ایستادند که مشرف به تمامِ دنیای تازه بود. بادِ ملایمی موهایشان را نوازش می‌کرد؛ بادی که بوی خاکِ تازه، باران و زندگی می‌داد.
جونگ‌کوک نگاهی به وسعتِ این جهانِ نو انداخت، لبخندی عمیق روی لب‌هایش نشست و گفت: «خب... وقتشه نامِ این امپراتوری رو مشخص کنیم. جایی که دیگه هیچ‌کس نمی‌تونه ما رو از هم جدا کنه و هیچ تاریکی‌ای جراتِ نزدیک شدن بهش رو نداره.»
ات به چشمانِ درخشانِ جونگ‌کوک خیره شد؛ مردی که در کنارش، از طوفانِ نیستی گذشت و خدایانِ تاریکی و نور را به زانو درآورد. ات دستش را روی قلبِ جونگ‌کوک گذاشت و با صدایی محکم و پر از آرامش گفت:
«نامش رو می‌ذاریم **"دلباخته"**... چون این دنیا، حاصلِ جنون و عشقِ ما به همدیگه‌ست. دنیایی که حتی مرگ و نیستی هم نتونست اون رو از بین ببرد.»
جونگ‌کوک سرش را پایین آورد و پیشانی‌اش را به پیشانیِ ات چسباند. پیش از آنکه لب‌هایشان در یک بوسه‌ی عمیق، طولانی و پر از اشتیاق به هم برسد، با صدایی که فقط ات بشنود زمزمه کرد:
«به خانه‌ات خوش آمدی، ملکه‌ی من... تا ابد و یک روز، در کنارِ توام.»
و در آن سکوتِ ابدی و پر از نور، امپراتوریِ دلباخته متولد شد؛ امپراتوری‌ای که هیچ‌گاه سقوط نخواهد کرد، چون در قلبِ دو عاشقِ لجوج و تسلیم‌ناپذیر ریشه دوانده بود.
*پایانِ داستان
دشتِ بی‌نهایتِ تازه، زیرِ نورِ ملایم و گرمی که از آسمانِ دوگانه می‌تابید، نفس می‌کشید. دیگر نه از آن خلاءِ مطلق خبری بود و نه از سایه‌های تهدیدکننده‌ی نیستی. همه‌چیز در یک تعادلِ بی‌نقص قرار داشت؛ تعادلی که با رنج، عشق و اراده‌ی دو نفر از دلِ هیچ ساخته شده بود.
جونگ‌کوک دستِ ات را گرفت و با هم روی تپه‌ای کوچک ایستادند که مشرف به تمامِ دنیای تازه بود. بادِ ملایمی موهایشان را نوازش می‌کرد؛ بادی که بوی خاکِ تازه، باران و زندگی می‌داد.
جونگ‌کوک نگاهی به وسعتِ این جهانِ نو انداخت، لبخندی عمیق روی لب‌هایش نشست و گفت: «خب... وقتشه نامِ این امپراتوری رو مشخص کنیم. جایی که دیگه هیچ‌کس نمی‌تونه ما رو از هم جدا کنه و هیچ تاریکی‌ای جراتِ نزدیک شدن بهش رو نداره.»
ات به چشمانِ درخشانِ جونگ‌کوک خیره شد؛ مردی که در کنارش، از طوفانِ نیستی گذشت و خدایانِ تاریکی و نور را به زانو درآورد. ات دستش را روی قلبِ جونگ‌کوک گذاشت و با صدایی محکم و پر از آرامش گفت:
«نامش رو می‌ذاریم **"دلباخته"**... چون این دنیا، حاصلِ جنون و عشقِ ما به همدیگه‌ست. دنیایی که حتی مرگ و نیستی هم نتونست اون رو از بین ببرد.»
جونگ‌کوک سرش را پایین آورد و پیشانی‌اش را به پیشانیِ ات چسباند. پیش از آنکه لب‌هایشان در یک بوسه‌ی عمیق، طولانی و پر از اشتیاق به هم برسد، با صدایی که فقط ات بشنود زمزمه کرد:
«به خانه‌ات خوش آمدی، ملکه‌ی من... تا ابد و یک روز، در کنارِ توام.»
و در آن سکوتِ ابدی و پر از نور، امپراتوریِ دلباخته متولد شد؛ امپراتوری‌ای که هیچ‌گاه سقوط نخواهد کرد، چون در قلبِ دو عاشقِ لجوج و تسلیم‌ناپذیر ریشه دوانده بود.
*پایانِ داستان
- ۱۴۸
- ۱۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
