رمان: آخرین رقص در قصر

رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_18
فصل هشتم: قدم اول
Step One
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
موسیقی شروع شد.
سونگمین قدم اول را برداشت.
— یک... دو... سه...
چان سعی کرد حرکت او را دنبال کند.
اما در قدم دوم، پایش روی پای سونگمین قرار گرفت.
— آخ!
چان فوراً عقب رفت.
— ببخشید!
سونگمین دستش را روی دهانش گذاشت تا خنده‌اش را پنهان کند.
— اشکالی نداره.
— مطمئنی؟
— بله.
چان با جدیت گفت:
— اگه پای شما آسیب ببینه، احتمالاً من رو از قصر بیرون می‌اندازن.
سونگمین خندید.
— نگران قصر نباشید. نگران پای من باشید.
چان سرش را تکان داد.
— این خیلی بدتره.
سونگمین دوباره دستش را گرفت.
— از اول.
موسیقی تکرار شد.
این بار چان بهتر حرکت کرد.
یک قدم.
دو قدم.
چرخش آرام.
سونگمین لبخند زد.
— دیدید؟ دارید یاد می‌گیرید.
چان با رضایت گفت:
— شاید معلم خوبی دارم.
سونگمین برای لحظه‌ای نگاهش را به او دوخت.
— شاید....
پشت پنجره
در راهروی بیرون تالار، فلیکس ایستاده بود.
او برای رساندن یک نامه به سونگمین آمده بود، اما وقتی صدای موسیقی را شنید، از پنجره‌ی نیمه‌باز نگاهی به داخل انداخت.
چان و سونگمین در حال تمرین بودند.
فلیکس لبخند زد.
— بالاخره...
صدایی از پشت سرش آمد.
— بالاخره چی؟
فلیکس برگشت.
هیونجین بود.
— شما اینجا چه کار می‌کنید؟
فلیکس نامه را بالا گرفت.
— اومده بودم این رو به سونگمین بدم.
هیونجین نگاهی به داخل تالار انداخت.
— و تصمیم گرفتید تماشا کنید؟
— فقط چند لحظه.
هیونجین کنار او ایستاد.
— به نظر می‌رسه بنگ‌چان هنوز در حال یادگیریه.
فلیکس لبخند زد.
— ولی سونگمین خوشحاله.
هیونجین نگاهش را به او برگرداند.
— شما همیشه این‌قدر به خوشحالی دیگران توجه می‌کنید؟
فلیکس کمی فکر کرد.
— نه همیشه.
— پس چرا الان؟
فلیکس لبخندش را محو کرد و با صدایی آرام گفت:
— چون بعضی آدم‌ها وقتی خوشحال می‌شن، دیدنشون قشنگه.
هیونجین برای چند لحظه چیزی نگفت.
بعد آرام پاسخ داد:
— موافقم.
فلیکس نگاه کوتاهی به او انداخت.
— شما هم؟
هیونجین لبخند زد.
— شاید
یک قدم نزدیک‌تر
درون تالار، موسیقی برای بار سوم شروع شد.
سونگمین دست چان را گرفت.
— این بار باید چرخش رو درست انجام بدید.
چان با تردید گفت:
— چرخش؟
— بله.
— من از این قسمت خوشم نمیاد.
— چرا؟
— چون احساس می‌کنم قراره به یکی از ستون‌های قصر برخورد کنم.
سونگمین خندید.
— من اجازه نمی‌دم.
چان نگاهش کرد.
— این قول رو می‌دید؟
سونگمین با اطمینان گفت:
— قول می‌دم.
موسیقی بالا رفت.
سونگمین قدم برداشت و چان همراهش حرکت کرد.
چرخش آرامی انجام دادند.
این بار هیچ اشتباهی رخ نداد.
وقتی موسیقی متوقف شد، فاصله‌ی میانشان کمتر از قبل بود.
سونگمین هنوز دست چان را گرفته بود.
چان به او نگاه کرد.
— فکر کنم بالاخره یاد گرفتم.
سونگمین لبخند زد.
— هنوز خیلی مونده.
— پس باید بیشتر تمرین کنیم؟
— اگر خودتون بخواید.
چان چند لحظه سکوت کرد.
بعد گفت:
— فکر می‌کنم بخوام.
لبخند سونگمین آرام‌تر شد.
در آن لحظه، صدای زنگ ساعت قصر به گوش رسید.
سونگمین دستش را رها کرد.
— تمرین امروز تموم شد.
چان سر تکان داد.
— پس فردا دوباره می‌بینمتون؟
سونگمین لبخند زد.
— اگر پای من تا فردا سالم بمونه.
چان خندید.
— قول می‌دم این بار مراقب باشم.
سونگمین به سمت در رفت.
اما پیش از خروج، برگشت.
— آقای بنگ‌چان؟
— بله؟
— امروز... از اینکه اومدید خوشحال شدم.
چان نگاهش کرد.
— من هم.
سونگمین از تالار خارج شد.
چان برای چند لحظه همان‌جا ایستاد.
بعد به دست خودش نگاه کرد؛ همان دستی که چند دقیقه پیش دست شاهزاده را گرفته بود.
زیر لب گفت:
— این رقص، قراره دردسر بزرگی بشه.
اما لبخندی که روی لبش نشست، نشان می‌داد شاید این بار...
از دردسر بدش نمی‌آید.

پایان فصل هشتم

𓂃 ࣪˖ ִֶָ𐀔
«شاید زیباترین قدم‌ها، آن‌هایی باشند که ما را به قلب کسی نزدیک می‌کنند.»