شِیطان مُزاحم
شِیطان مُزاحم
پارت : 𝟑
بعد از اطمینان دادن به او، لباس راحتی پوشیدم و کمی خانه را مرتب کردم.
اما ذهنم هنوز درگیر اتفاق صبح بود.
پسر داخل دفتر دبیران...
چهره‌اش را به خاطر می‌آوردم. حتی حالت نگاهش را هم فراموش نکرده بودم. عجیب بود؛ من معمولاً آدم‌هایی را که فقط یک بار می‌دیدم به این راحتی به خاطر نمی‌سپردم.
روی مبل نشستم و تلفنم را برداشتم.
شاید باید از سوا می‌پرسیدم معلم جدید ریاضی چه کسی است.
اما نه.
این سؤال آن‌قدرها هم مهم نبود.
حداقل این چیزی بود که سعی داشتم به خودم بقبولانم.
صدای زنگ در باعث شد از آشپزخانه بیرون بیایم. سوا و هایون پشت در ایستاده بودند؛ سوا با یک کیسه‌ی بزرگ خوراکی و هایون با لباسی کاملاً مشکی و لبخندی که از همان ابتدا مشکوک به نظر می‌رسید.
- بالاخره رسیدیم!
سوا وارد شد و بی‌معطلی به سمت آشپزخانه رفت.
- لیا، بگو ببینم برای شام چی داریم؟
خندیدم.
- قرار بود کمکم کنی، نه اینکه فقط دنبال غذا باشی.
هایون کفش‌هایش را کنار در گذاشت و گفت:
- من مسئول بخش سرگرمی‌ام. آشپزی به من مربوط نیست.
- معلومه! فقط خدا به داد آشپزخونه برسه.
در نهایت تصمیم گرفتیم شام را با هم آماده کنیم. من برنج را آماده کردم، سوا مشغول درست کردن کیمچی جیگه شد و هایون هم با مسئولیت‌پذیری عجیبی که فقط در شرایط خاص از خودش نشان می‌داد، سبزیجات را خرد کرد.
روی میز شام، چند غذای محبوب کره‌ای قرار گرفت؛ کیمچی جیگه، بولگوگی، کیمباپ، برنج بخارپز و مقداری تئوک‌بوکی که سوا با اصرار خودش درست کرده بود.
بوی غذا تمام فضای آشپزخانه را پر کرده بود.
سوا با خوشحالی اولین لقمه را برداشت.
- این بهترین شامیه که این هفته خوردم!
هایون بدون اینکه سرش را بلند کند، گفت:
- چون این هفته فقط نودل خوردی.
- خب که چی؟!
من به خنده افتادم. شاممان با شوخی‌های سوا و جواب‌های کوتاه و کنایه‌آمیز هایون گذشت. بعد از جمع کردن میز، ظرف‌ها را داخل ماشین ظرف‌شویی گذاشتیم و به سمت پذیرایی رفتیم.
همه‌چیز برای یک شب معمولی و دوست‌داشتنی آماده بود.
البته من هنوز نمی‌دانستم این شب قراراست چقدر از معمولی بودن فاصله بگیرد.
چراغ‌های اصلی پذیرایی را خاموش کردیم و فقط چراغ کوچکی کنار مبل روشن گذاشتیم. پرده‌ها کاملاً کشیده شده بودند و نور تلویزیون تنها چیزی بود که فضای اتاق را روشن می‌کرد.
هایون با هیجان فیلمی جنایی و ترسناک انتخاب کرد؛ فیلمی درباره‌ی خانه‌ای قدیمی که ساکنانش ادعا می‌کردند موجودی ناشناخته در آن زندگی می‌کند.
سوا از همان دقایق اول پشیمان به نظر می‌رسید.
- هایون، مطمئنی این فیلم خوبه؟
- معلومه.
- مطمئنی خیلی ترسناک نیست؟
هایون بدون اینکه نگاهش را از صفحه بردارد، گفت:
- اگه می‌ترسی چشماتو ببند.
سوا کوسن کوچکی را به سمتش پرتاب کرد.
من میان آن دو نشسته بودم و با چهره‌ای نسبتاً خنثی به فیلم نگاه می‌کردم. راستش صحنه‌های ترسناک تأثیر چندانی روی من نداشتند؛ بیشتر از اینکه بترسم، به جزئیات داستان و رفتار شخصیت‌ها توجه می‌کردم.
اما هایون انگار در دنیای دیگری بود.
با هر اتفاق عجیب، بیشتر به صفحه نزدیک می‌شد و حتی گاهی از خوشحالی لبخند می‌زد.
بالاخره فیلم تمام شد.
سوا نفس راحتی کشید و کوسن را از مقابل صورتش پایین آورد.
- دیگه هیچ‌وقت با شما فیلم ترسناک نمی‌بینم.
هایون لبخند شیطنت‌آمیزی زد.
- پس وقتشه یه چیز جالب‌تر انجام بدیم.
به سمتش برگشتم.
- چی؟
چشمانش برق خاصی پیدا کرده بود.
- احضار شیطان.
پارت : 𝟑
بعد از اطمینان دادن به او، لباس راحتی پوشیدم و کمی خانه را مرتب کردم.
اما ذهنم هنوز درگیر اتفاق صبح بود.
پسر داخل دفتر دبیران...
چهره‌اش را به خاطر می‌آوردم. حتی حالت نگاهش را هم فراموش نکرده بودم. عجیب بود؛ من معمولاً آدم‌هایی را که فقط یک بار می‌دیدم به این راحتی به خاطر نمی‌سپردم.
روی مبل نشستم و تلفنم را برداشتم.
شاید باید از سوا می‌پرسیدم معلم جدید ریاضی چه کسی است.
اما نه.
این سؤال آن‌قدرها هم مهم نبود.
حداقل این چیزی بود که سعی داشتم به خودم بقبولانم.
صدای زنگ در باعث شد از آشپزخانه بیرون بیایم. سوا و هایون پشت در ایستاده بودند؛ سوا با یک کیسه‌ی بزرگ خوراکی و هایون با لباسی کاملاً مشکی و لبخندی که از همان ابتدا مشکوک به نظر می‌رسید.
- بالاخره رسیدیم!
سوا وارد شد و بی‌معطلی به سمت آشپزخانه رفت.
- لیا، بگو ببینم برای شام چی داریم؟
خندیدم.
- قرار بود کمکم کنی، نه اینکه فقط دنبال غذا باشی.
هایون کفش‌هایش را کنار در گذاشت و گفت:
- من مسئول بخش سرگرمی‌ام. آشپزی به من مربوط نیست.
- معلومه! فقط خدا به داد آشپزخونه برسه.
در نهایت تصمیم گرفتیم شام را با هم آماده کنیم. من برنج را آماده کردم، سوا مشغول درست کردن کیمچی جیگه شد و هایون هم با مسئولیت‌پذیری عجیبی که فقط در شرایط خاص از خودش نشان می‌داد، سبزیجات را خرد کرد.
روی میز شام، چند غذای محبوب کره‌ای قرار گرفت؛ کیمچی جیگه، بولگوگی، کیمباپ، برنج بخارپز و مقداری تئوک‌بوکی که سوا با اصرار خودش درست کرده بود.
بوی غذا تمام فضای آشپزخانه را پر کرده بود.
سوا با خوشحالی اولین لقمه را برداشت.
- این بهترین شامیه که این هفته خوردم!
هایون بدون اینکه سرش را بلند کند، گفت:
- چون این هفته فقط نودل خوردی.
- خب که چی؟!
من به خنده افتادم. شاممان با شوخی‌های سوا و جواب‌های کوتاه و کنایه‌آمیز هایون گذشت. بعد از جمع کردن میز، ظرف‌ها را داخل ماشین ظرف‌شویی گذاشتیم و به سمت پذیرایی رفتیم.
همه‌چیز برای یک شب معمولی و دوست‌داشتنی آماده بود.
البته من هنوز نمی‌دانستم این شب قراراست چقدر از معمولی بودن فاصله بگیرد.
چراغ‌های اصلی پذیرایی را خاموش کردیم و فقط چراغ کوچکی کنار مبل روشن گذاشتیم. پرده‌ها کاملاً کشیده شده بودند و نور تلویزیون تنها چیزی بود که فضای اتاق را روشن می‌کرد.
هایون با هیجان فیلمی جنایی و ترسناک انتخاب کرد؛ فیلمی درباره‌ی خانه‌ای قدیمی که ساکنانش ادعا می‌کردند موجودی ناشناخته در آن زندگی می‌کند.
سوا از همان دقایق اول پشیمان به نظر می‌رسید.
- هایون، مطمئنی این فیلم خوبه؟
- معلومه.
- مطمئنی خیلی ترسناک نیست؟
هایون بدون اینکه نگاهش را از صفحه بردارد، گفت:
- اگه می‌ترسی چشماتو ببند.
سوا کوسن کوچکی را به سمتش پرتاب کرد.
من میان آن دو نشسته بودم و با چهره‌ای نسبتاً خنثی به فیلم نگاه می‌کردم. راستش صحنه‌های ترسناک تأثیر چندانی روی من نداشتند؛ بیشتر از اینکه بترسم، به جزئیات داستان و رفتار شخصیت‌ها توجه می‌کردم.
اما هایون انگار در دنیای دیگری بود.
با هر اتفاق عجیب، بیشتر به صفحه نزدیک می‌شد و حتی گاهی از خوشحالی لبخند می‌زد.
بالاخره فیلم تمام شد.
سوا نفس راحتی کشید و کوسن را از مقابل صورتش پایین آورد.
- دیگه هیچ‌وقت با شما فیلم ترسناک نمی‌بینم.
هایون لبخند شیطنت‌آمیزی زد.
- پس وقتشه یه چیز جالب‌تر انجام بدیم.
به سمتش برگشتم.
- چی؟
چشمانش برق خاصی پیدا کرده بود.
- احضار شیطان.
- ۱۲۶
- ۱۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
