پارت۱۳:خب فک کنم عاشقت شدم! will i fill i love you

فلیکس وقتی رسید خونه، انگار یه بارِ سنگین رو از رو دوشش زمین گذاشت. اتاقش ساکت بود و بویِ همیشگیِ خودش رو می‌داد، اما هنوز وقتی نفس می‌کشید، بویِ رنگِ روغنی که از سویشرتِ هیون‌جین توی مشامش بود، حس می‌شد.

رفت سمتِ آینه و خودش رو توی لباس‌هایِ بزرگِ هیون‌جین دید. خنده‌ی تلخی زد و با خودش گفت: «واقعاً که… این لباسا کلِ هیکلم رو بلعیدن! چقدر هم بویِ اون رو میدن…»

هنوز جمله‌اش تموم نشده بود که یهو انگار برق گرفتتش: «فلیکس! چته؟ داری با خودت چی میگی؟ اون فقط بهت کمک کرد، همین. دیوونه شدی که انقدر داری بو می‌کنی؟»

رفت زیر دوش آب گرم، اما فکرش دست از سرش برنمی‌داشت. مدام صحنه‌ی راهرو، اون نزدیکی و نگاهِ هیون‌جین توی ذهنش پلی می‌شد. هر چقدر سعی می‌کرد به جسیکا و کارهایِ احمقانه‌اش فکر نکنه، تصویرِ هیون‌جین که اونجوری محکموایساده بود تا کسی نزدیک نشه، جاش رو می‌گرفت.

وقتی اومد بیرون و روی تخت ولو شد، گوشیش رو از جیبِ سویشرتِ هیون‌جین درآورد… تازه یادش اومد که این مالِ اونه! قلبش یهو ریخت. یعنی حالا باید چطوری این رو بهش پس بده؟

همون لحظه، صفحه‌ی گوشی روشن شد. یه پیام از طرفِ هیون‌جین:

«رسیدی؟ لباس‌ها… خب، حداقل برای اون هوایِ بیرون مناسب بودن. فردا لازم نیست عجله کنی، اگه خواستی، می‌تونی بعداً بیاریشون کارگاه. نگرانِ بقیه هم نباش، دیگه کسی مزاحمت نمیشه.»

فلیکس گوشی رو انداخت کنار و دستش رو گذاشت روی صورتش. داغیِ عجیبی توی گونه‌هاش حس می‌کرد.

«یعنی چی؟ یعنی منظورش چیه که دیگه کسی مزاحمم نمیشه؟ یعنی رفت باهاشون حرف زد؟»

توی دلش هم آشوب بود و هم یه آرامشِ عجیب. با خودش زمزمه کرد: «اون اصلاً چرا باید انقدر به فکرِ من باشه؟ اگه اون نبود…» و دوباره همون چرخه شروع شد؛ دوباره کلنجار رفتن با خودش که آیا این فقط دلسوزیِ یه آدمِ مهربون بوده، یا… نه، نباید بیشتر از این فکر می‌کرد. فقط گوشی رو محکم‌تر گرفت و یه لبخندِ کمرنگ و ناخودآگاه زد.