پارت نمیدونم چندم

از دید نویسنده
خب خب.
بنده خیلی تنبلم و میگم که رسیدند به همون مسابقه. اتفاقات انیمه.
نفرین ها اومدند. بازم اتفاقا انیمه
در کل اتفاقا انیمه.
بعد از تموم شدن ماجرا ها
همه خسته و زخمی تو اتاق مگومی دارن پیتزا کوفت میکنن (نامردا منم میخوام)
مگومی هم زخمی توی تختشه و اونم پیتزا کوفت میکنه
نوبارا اول به حرف اومد :یعنی شما دوتا از اول میدونستید یوجی زندست ؟
ساکیکو :بلی.
مگومی :از کوجا.
ساکیکو فکر کرد. درکل جواب این بود که از زندگی قبلی ولی باید جواب دیگری میداد نه؟
ساکیکو :یوتو.
یوجی :آهان.
سوکونا از گونه یوجی :ولی من اینطور فکر نمیکنم.
یوتو :منظور؟
سوکونا :از انرژی که دارم از تو دریافت میکنم (یه چرت و پرتی سرهم کردم. نمیدونم سوکی این قدرتو داره یا نه) تو فوقش هر دو هفته یه بار از تکنیکت استفاده کنی. ولی شما دوتا گوجو هر روز همه چی رو میدونید. خواهرت هم همش میگه که تو بهش میگی.
اینطوری هم نیست که خواهرت هم همچین تکنیکی داشته باشه. چجور؟ چجوری همه چی رو میدونید؟
این دو تا هم دیدند دارند لو میرن خودشون رو زدن به کوچه علی چپ.
ساکیکو ‌:چقدر هوا خوبه. برم کپه مرگمو بزارم
یوتو :چقدر سرحالم. برم خودمو با تمرین خفه کنم.
و رفتند
مگومی / یوجی/ نوبارا : :-/
تودو یهو میاد میگه :داداشی.
و بله تودو افتاده دنبال یوجی و یوجی زبون بسته کل جوجوتسو رو داره می دوئه
حالا میریم پیش ساکیکو و یوتو
که دارن توی حیاط جوجوتسو حرف می‌زدند.
ساکیکو: نظرت چیه؟ بگیم؟
یوتو:نه
ساکیکو:ما فقط دو تا بچه هستیم. خودمون نمیتونیم کاری بکنیم
یوتو :اگه سن های هر دو زندگیمون رو جمع کنیم 28 سالمونه
_الان توی بدن دو بچه 15 ساله هستیم
_هعی خدا. خب به کی بگیم
_سورا چان.
_برای چی
_اون هم مثل ما نباید وجود داشته باشه نه؟
_نه اون قوی ترین نیست
_منظور؟
_اگه بخوایم همه رو نجات بدیم،قوی ترین رو کنار خودمون میخوایم
_ساتورو
_آره. بالاخره اون قابل اعتماد ترین کسی هم هست که می‌شناسیم. هرچی نباشه 15 سال باهاش زندگی کردیم. ولی حالا که فکر میکنم، آره. سورا سنسه هم بدرد میخوره. شاید چیزی بدونه
_پس بعد از مسابقه بیس‌بال پیش رو؟
_آره
پایان این فصل