زمان انگار لحظهای ایستاد صدای اروم زمزمهی باد زیر گوششان نجوا میکرد لوسیا از ...

.𝓟𝓪𝓻𝓽 ³⁵.
.𝕽𝖊𝖉 𝕬𝖑𝖆𝖗𝖒.
፨𝑅𝑒𝑑 𝐴𝑙𝑎𝑟𝑚፨


زمان انگار لحظه‌ای ایستاد، صدای ارومِ زمزمه‌ی باد، زیر گوششان نجوا میکرد، لوسیا از تعجب تمام بدنش قفل شده بود‌، نه توان حرکت داشت، نه پس زدن، جونگکوک همان طور بی پروا، و بی ملاحظه داشت دومین بوسه‌ی لوسیا رو هم نسیب خود میکرد.

تیغی از بغض گلوی لوسیا رو چنگ میزد.

و همین که جونگکوک لباش رو فاصله داد.
لوسیا دستش رو به سرعت بالا آورد، و سیلی محکمی روی گونه‌ی جونگکوک نشاند.

صورت جونگکوک به مخالف پرت شد. تعجبی نکرد، چون حدسش رو میزد، با این حال خندید و نگاهش رو آهسته به لوسیا داد.

لوسیا، بغض و لرزان از بین دندان هایش غرید:

_ تو، واقعا یه عوضی هستی!

جونگکوک چیزی نگفت، صاف تر ایستاد، بعد دستش رو لای موهایش برد، و به عقب هلش داد.
قدمی به عقب رفت و گفت:

_ چرا؟...خوشت نیومد؟

خشم لوسیا به وضوح شدت یافت، مثل آتشفشانی خاموش، که هر لحظه ممکنه فرو بریزه.
دستش رو آهسته مشت کرد، ناخن هایش محکم در پوست دستش فرو میرفت.
دهنش رو برای حرفی بد تر آماده کرد.
اما ترجیح داد فعلا بی خیال بشه، پس تنها با گفتن « برو به درک!» برگشت و به سرعت از اونجا فاصله گرفت.

جونگکوک خونسرد به رفتنش خیره شد، اما چیزی در انتهای قلبش تپید، که او را می‌ترساند.
.
.
.

فردای اون روز، لوسیا مدرسه نرفت، همین طور روز بعدش، و روزه بد ترش.
طی اون روز ها پیام های بسیاری از چت عمومی مغزش رو سوراخ میکرد، ولی حوصله‌ی سین زدن اون مزخرفات رو نداشت، آنا هم بار ها بهش پیام داده بود، اما با جمله های کوتاهی مثل « خوبم نگران نباش» « حوصله ندارم» « بعدا مدرسه میام» « مراقب خودت باش» دست به سرش میکرد.

و طی این چند روز، پدرو مادرش از سفر کاری برگشته بودن، حداقلش دیگه تو خونه تنها نبود.

ادامه دارد...
حمایت خانومی؟