اولین خاطره. استاد!
یک شب سرد و بارونی در ساختمان ۳۵ D بود.
آن ساختمان بزرگ پر از ذهن ها و قلب های متفاوت بود.
داستان های متفاوت...
اتاق های متفاوت...
آن شب من به سمت آن ساختمان رفتم ، به طبقه اول. آنجا پنجره ای بزرگ و آراسته به رز های سرخ بود. جلوی آن پنجره درختان تنومند و زیبای انجیر بود. قطرات باران روی برگ ها و گلبرگ ها مثل دانه های مروارید بود...
من به زنگوله جلوی در خیره شدم. سپس با کمی تردید زنگوله را تکان دادم.
_"خانوم آکا اسکارلت؟ اینجایید؟"
ناگهان زنگوله به صدا در آمد : 'چی میخوای؟'
من کمی ترسیدم ولی یک نفسعمیق کشیدم و گفتم :"میخوام با خانوم آکا صحبت کنم...اینجاست...؟ من دارم روی خاطراتم کار میکنم...شاید یه کتاب کوچک...و بهش نیاز دارم که بهم کمک کنه!"
در باز شد. زنی قد بلند ظاهر شد. او واقعا زیبا بود! موهایش همچو تاریکی شب بودند ، در چشمان دو رنگ او قدرت و استقامت بازتاب میشد. حضور او همه را به زانو در می آورد. او همچو ملکه بود...ملکه آتش و قدرت.
با لکنت و خجالت گفتم :"من...ماریا جینکس هستم...خواستم از شما...از شما کمک بخوام...راستش در مورد دانایی و استعداد ها و هنر شما شنیده ام...و میخوام شاگرد شما باشم و از شما یاد بگیرم..."
او با صدایی آرام گفت :"بفرما داخل..."
وارد خانه او شدم. همه چیز عجیب بود! نقاشی های خاص و پیچیده روی دیوار ، قفسه ای که با مجسممه ها و چیز های زینتی و شکستنی آذین شده بود ، تخت سلطنتی ، یک آینه بزرگ ، چندین شمع و صد ها سلاح و اصلحه که با دقت و ظرافت چیده شده بودند آنجا بود.
روی کاناپه نشستم و او برایم چای ریخت.
او گفت :"گفتی اسمت ماریا بود؟"
سرم را به نشانه تایید تکان دادم.
با لحنی متفکر گفت گفت :"ماریا به معنای دریای سیاه است...اسم زیبایی است."
در حالی که دهانم را پر از چای و بیسکوییت میکردم گفتم :"اسم شما هم مثل خودتان باشکوه است!"
او روی کاناپه جلویی نشست
"در مورد داستانت کمک میخواستی؟"
_"هم در مورد داستان و هم نقاشی!"
"خب...میتونم در این موارد بهت کمک کنم."
او با لحنی جدی به من توضیح داد و من در دفترم یادداشت میکردم.
هر روز پیش خانم آکا میرفتم و از او می آموختم. تا اینکه روزی پشیمان شدم...
با چهره ای گریان پیش او رفتم و گفتم :"تلاش ها بی فایده است...من هرگز نمیتوانم چیزی خوب خلق کنم...من هیچ وقت کافی نیستم...من هیچ وقت نمیتوانم...هیچ وقت..."
او آه کشید. سپس یک نقاشی ابتدایی و عجیب به من نشان داد و گفت :"این نقاشی چهار سال پیش منه...به نظرت من از همان اول استاد بوده ام؟ البته که نه! من تلاش کردم تا به اینجا رسیدم! و روزی نوبت قدرت تو خواهد رسید. فقط باید سبک خودت را پیدا کنی و تمرین کنی."
اشک هایم را پاک کردم و زمزمه کردم :"باشه...متشکرم...یه روزی اونا جلوی من به زانو در میان...یه روزی نوبت من هم میرسه..."
آن ساختمان بزرگ پر از ذهن ها و قلب های متفاوت بود.
داستان های متفاوت...
اتاق های متفاوت...
آن شب من به سمت آن ساختمان رفتم ، به طبقه اول. آنجا پنجره ای بزرگ و آراسته به رز های سرخ بود. جلوی آن پنجره درختان تنومند و زیبای انجیر بود. قطرات باران روی برگ ها و گلبرگ ها مثل دانه های مروارید بود...
من به زنگوله جلوی در خیره شدم. سپس با کمی تردید زنگوله را تکان دادم.
_"خانوم آکا اسکارلت؟ اینجایید؟"
ناگهان زنگوله به صدا در آمد : 'چی میخوای؟'
من کمی ترسیدم ولی یک نفسعمیق کشیدم و گفتم :"میخوام با خانوم آکا صحبت کنم...اینجاست...؟ من دارم روی خاطراتم کار میکنم...شاید یه کتاب کوچک...و بهش نیاز دارم که بهم کمک کنه!"
در باز شد. زنی قد بلند ظاهر شد. او واقعا زیبا بود! موهایش همچو تاریکی شب بودند ، در چشمان دو رنگ او قدرت و استقامت بازتاب میشد. حضور او همه را به زانو در می آورد. او همچو ملکه بود...ملکه آتش و قدرت.
با لکنت و خجالت گفتم :"من...ماریا جینکس هستم...خواستم از شما...از شما کمک بخوام...راستش در مورد دانایی و استعداد ها و هنر شما شنیده ام...و میخوام شاگرد شما باشم و از شما یاد بگیرم..."
او با صدایی آرام گفت :"بفرما داخل..."
وارد خانه او شدم. همه چیز عجیب بود! نقاشی های خاص و پیچیده روی دیوار ، قفسه ای که با مجسممه ها و چیز های زینتی و شکستنی آذین شده بود ، تخت سلطنتی ، یک آینه بزرگ ، چندین شمع و صد ها سلاح و اصلحه که با دقت و ظرافت چیده شده بودند آنجا بود.
روی کاناپه نشستم و او برایم چای ریخت.
او گفت :"گفتی اسمت ماریا بود؟"
سرم را به نشانه تایید تکان دادم.
با لحنی متفکر گفت گفت :"ماریا به معنای دریای سیاه است...اسم زیبایی است."
در حالی که دهانم را پر از چای و بیسکوییت میکردم گفتم :"اسم شما هم مثل خودتان باشکوه است!"
او روی کاناپه جلویی نشست
"در مورد داستانت کمک میخواستی؟"
_"هم در مورد داستان و هم نقاشی!"
"خب...میتونم در این موارد بهت کمک کنم."
او با لحنی جدی به من توضیح داد و من در دفترم یادداشت میکردم.
هر روز پیش خانم آکا میرفتم و از او می آموختم. تا اینکه روزی پشیمان شدم...
با چهره ای گریان پیش او رفتم و گفتم :"تلاش ها بی فایده است...من هرگز نمیتوانم چیزی خوب خلق کنم...من هیچ وقت کافی نیستم...من هیچ وقت نمیتوانم...هیچ وقت..."
او آه کشید. سپس یک نقاشی ابتدایی و عجیب به من نشان داد و گفت :"این نقاشی چهار سال پیش منه...به نظرت من از همان اول استاد بوده ام؟ البته که نه! من تلاش کردم تا به اینجا رسیدم! و روزی نوبت قدرت تو خواهد رسید. فقط باید سبک خودت را پیدا کنی و تمرین کنی."
اشک هایم را پاک کردم و زمزمه کردم :"باشه...متشکرم...یه روزی اونا جلوی من به زانو در میان...یه روزی نوبت من هم میرسه..."
- ۳۱.۳k
- ۲۲ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
