پارت:۳۰

ویو یونا:بچه ها از اتاقم رفتن.....منم یه برگه گرفتم تا یه آهنگ بنویسم....‌واقعا به نوشتن اهنگ علاقه دارم........
왜 내 논물은 봉 이시 않는 걸까
(چرا اشکام دیده نمیشن؟)
왜 내 목소린 작아야만 하는 걸까
(چرا صدام باید اروم باشه؟)
세상은 날 재단하고, 나를 묶어
(دنیا منو قضاوت میکنه و زنجیرم میکنه)
나는 그저 자유를 원했는데
(من فقط آزادی میخواستم...)
나는 여자라서 약하다는 말을 들어야 해
(چون دخترم باید بشنوم که ضعیفم)
나는 여자라서 참아야 해
(چون دخترم باید تحمل کنم)
하지만 내 심장은 부서지고
(ولی قلبم شکسته)
내 마음은 울부짖어, 아무도 들지 않아
(و دلم فریاد میزنه...هیچکس نمیشنوه)
매일 매일 반복되는 차가운 시선
(هر روز نگاه های سرد تکرار میشه)
"너는 여자니까"라는 이유로 막혀버린 길
(راه ها فقط به این دلیل بسته شدن که "دختری")
나는 그저 내 존재를 인정받고 싶어
(من فقط میخوام وجودم پذیرفته بشه)
하지만 세상은 날 몰라
(اما دنیا منو نمیشناسه)
내 안의 불꽃을 꺼버리려 해도
(حتی اگه بخوان آتیش درونم رو خاموش کنن)
나는 아직 살아있어, 아직 느껴
(من هنوز زنده ام...هنوز حس میکنم)
왜 여자라서만 이렇게 아파야 할까
(چرا فقط چون دخترم باید آنقدر درد بکشم؟)
내 눈물 속에 세상의 부당함을 담아
(بی عدالتی دنیا رو توی اشکام میریزم.)

همینجوری داشتم می‌نوشتم و اشکام هم داشت میومد پایین اما....یهو...یه صدایی شنیدم....و‌..چرا...حس میکنم صدای باباعه؟..با مامان....اشکام رو پاک کردم...هوفففف..نه...دختر...نفس عمیق بکش.....اخه..اون..اونا اینجا میخوان چی کار کنن؟...رفتم و اروم در رو باز کردم...از لای در دیدم......‌.بابا و مامان!!!...خودکار از دستم افتاد...اون...اونا اینجا چی کار میکنن؟....وای....من رو نبینن....در رو سریع بستم.....💥💥💥..خدایااااا...چرا...اونا اینجا چی کار میکنن؟😱😥😢....دیدم هانا داره بهم زنگ میزنه...اوف.....سریع تلفن رو برداشتم....هانا(با صدای کمی ترسیده و شوک و استرس و خیلی اروم):یونا....
یونا:هانا....تو هم...دیدی؟...هانا:آره.....وای..یونا..چی کار کنیم....اخه اونا چرا اینجاننننن😢😢؟....یونا:نمیدونم...فعلا از اتاقمون نباید بیایم بیرون...وایستا....یوری و میسو چی؟....
هانا:وایییییی...فکر کنم میسو خوابیده باشه.....یوری هم حتمی داره بازی میکنه حواسش نیست....نکنه بیان بیرون؟🥺🥺....یونا:خب....نه....بیا..بهشون زنگ بزنیم...چون اگه بریم بیرون میبینن....هانا:باشه...من زنگ میزنم به یوری...تو بزن به میسو....یونا:باشه...